"Yalan söyledin bana." dedim elimin tersiyle gözümden akan yaşı silerek. Gözlerini kaçırdı, sert bir soluk aldı tüm havayı içine çekmek istercesine. Ona doğru yaklaşıp elimle sertçe göğsüne vurdum. "Söylesene! Ben vurdum desene!" Bir darbe daha indireceğim sırada bileğimi tuttu ve gözlerimin içine baktı. "Evet, ben vurdum." dedi kalbimi deşmek için çabalarken. Duygusuz sesi fısıltılı bir şekilde ulaştı kulaklarıma. Daha sonra bir adım yaklaştı. "Ama vurduğum şey senin kalbindi. Ben sana o silahı verdim, tetiği çekmek yerine benim seni yaralayışımı izledin." "Bunun suçlusu ben değildim..." diye mırıldandım çaresizce. Kafasını salladı. "Suçlu sadece bendim, bana güvenmekte en büyük hatayı yapan da sendin." Kapak Tasarımı: @merdumgirizbri

Başıma giren şiddetli ağrı ile gözlerimi açtım, elimi başıma bastırıp ovdum ne işe yarayacaksa artık? Gözlerim her şeyi bulanık görürken, dışarıda çiseleyen yağmurun ve toprak kokusu açık olan pencereden geliyordu, dikkatlice ve yavaş hareketlerle dik konuma getirdim vücudumu pencereden baktığım zaman, sanki çok uzaklarda iki gölge vardı. Aslında başımın ağrısından gözlerim beni yanıltmış olabilir, ya da sadece ben kendimi kandırıyorum. Ellerimle gözlerimi ovarak görüntünün netleşmesini diledim, gözlerimi tekrar açtığımda hâlâ orda iki gölge vardı ve gerçekten korkmaya başlamıştım. Hareket etmiyorlardı ve bu nerdeyse her zaman olan bir şey di, korkmamam gerekiyordu... Yavaş yavaş gözlerim net görmeye başlamışken birden odamın kapısı şiddetli birşekilde açıldı, korkuyla kapıya döndüğümde bana gülümseyerek bakıyordu. Gözlerim yine o gölgelere kayarken artık gölgeler değil iki üç olmuştu. Kapının gıcırdamsı ile kapıya döndüm kaşlarını çatmış aynı zamanda gülümsüyordu neşeden yoksun bir şekilde, kapının pervazına yaslandığı an, aşağı kattan bir çığlık yükseldi... ___________ "Temaslardan nefret ederim ama sen birazcık yüzümü okşar mısın?" .... |2020.09.24|

"Öğretmen Hanım beni şaşırtıyorsunuz" alaylı sözlerine boşça baktım "Önce beylik tabancası şimdi çakı" dediğinde sessizliğimi sürdürmüştüm. Ensemde bağladığım şalın bir ucunu sağ omzumdan öne getirip bağladığım uç kısmından kumaşa kesik attığımda bana dikkatlice baktığını gördüm. Ben ise bakmamakta ısrarcı az önceki yaşananların üzerime sindirdiği korkusuyla şalımı uğraşlar sonucu kesip çakıyı çantama bıraktım. "Korkulacak bir durum yok" sözlerini işittim lakin duymuyordum da. O an öyle bir duygunun girdabındaydım ki emin olduğum duygulardan bile emin değildim. Elimdeki yamuk yamuk kesilmiş kumaş parçasını koluna sarmak için uzatmasını işaret ettiğimde az önceki alaylı tebessüm yüzünden silinmişti. Kolunu uzattığında diz kapağının birkaç santim yukarısında kumaşı bağlarken telaşıma karşı "Korkmayın ölmeyeceğim" sözleri kalbime keskin bir ok sapladı. Atacağım düğüm yarıda kalmış gözlerim sözlerindeki etili kalmıştı. Birkaç saniye haram olduğunu bile bile tepkisiz kırık bir kalple bakmıştım. O kısacık sürede içim içimi yemişti. "Şaka..." alayla kıvrılan dudakları bakışlarımı kaçırırken ikinci düğümü attığım da "Hem daha içilecek çay sözüm var" demişti. Geriye attığım bir adımla aramızda oluşan mesafeyi aşmıştım. "Doğru..." diye titrek bir nefesle kelimeler dökülmüştü. "Çay sözünüz var, üsteğmen" demiştim. Buruk bir tebessüm dudaklarımda yer etti. İnsan geleceğinde neler olacağını bilemezken gözlerime dokunan gözlerde ben, bir gelecek görmüştüm. Küçük bir kız çocuğu, esmer yağız bir oğlan çocuğun geleceğini gördüm. Bize ait yarını, üzüm karası gözlerinde bir dünya. Ben gözlerinde yarınımızı görmüştüm... . . . 🌿

Suikasti yapacağı yer üst kıdemde bir askeri karargahtı ve orası en iyi eğitilmiş askerleri barındırıyordu. Ve araştırdıklarına göre General'in kızı Âmine'yi parmak izi almadan içeri alıyorlardı. Çarşaf ve maskeyle kendini kamufle edebilirdi genç kadın. Askeriyede Âmine'yi daha önce görmüşlerdi. İki santimlik bir boy farkı dahi olsa bunu fark ederlerdi. Âmine ondan 5 cm daha uzundu ve bu yüzden boyu ona yakın olsun diye altı dolgu topuklu spor ayakkabı giymişti. Üzerinde ki çarşaf bol olduğu için ondan daha zayıf olduğu belli olmuyordu. Mavi gözlerine Âmine'nin bal rengi gözlerini lensle taklid edince herşey tamamdı. Bilerek onu seçmişlerdi. Bir karargâha girip oranın en yetkili General'ini öldürmek ancak onun altından kalkabileceği bir görevdi. Ve bunu başaracaktı! Bugün örgütlerinin kabusu General Hamid Aladağ ölecekti! Üstelik bunu öz kızı Âmine Aladağ yapacaktı. En azından herkes böyle bilecekti... 🗝️ Burası Hemsâye Adası'ydı. Dört tarafı denizle kaplı, içi huzur dolu bir kara parçası. Sanki burası dünya da temiz kalmış tek yerdi. Hâlâ insanlar düşenin üzerine basıp geçmek yerine birbirleriyle yardımlaşırdı, hoşgörü vardı mesela hangi dine, ırka, yahut giyimde olduğuna karışmıyorlardı burda insanlar. Birlikte huzur içinde yaşayıp gidiyorlardı. Aylardan Temmuz'du. Hemsâye'nin çiçek açtığı en göz kamaştırıcı zamanlarındanlardı. Çiçekler takmış bir gelini andırıyordu Huzurun Adası. Rengarenk eski usül boyanmış evlerin balkonlarına tırmanıyordu Begonvil çiçekleri. Yanından yürüdüğü ahşap konağın duvarlarını saran asmanın yapraklarını toplayıp hasır sepetine biriktiriyordu bir genç kız. Şimdi bu nadir kalmış temiz beldeye kendi karalarını çalmaya planlıyordu kara ruhlar. Elbette ki onlara set vuracak kahramanlar mevcuttu. İşte serüven böyle başlayacaktı.

#sipiritüel 3 "Ey gözlerinde ve yüreğinde Hz. Ömer'in öfkesini barındıran adam! Bilirmisinki taşıdığın isim ne mübarektir!" "Ey yüzünde ve kalbinde Hz. Zeyneb'in masumiyetini taşıyan kadın! Adın peygamber kızı adıdır. Bunu bil, ona göre davran!" KÂBE'YE AŞIK, ÎMANLI BİR GENÇ KIZ... KADINLARDAN NEFRET EDEN, KİBİRLİ BİR ADAM... BİRİ EDEBİNDEN SİYAH GİYERDİ, DİĞERİ İÇİNDEKİ ÖFKESİNDEN... ALLAH BİRBİRİNE ZIT BU İKİ GÖNLÜ BİR ARAYA GETİRMİŞTİ. TIPKI ENFAL SURESİNDE OLDUĞU GİBİ... "ONLARIN GÖNÜLLERINI BİR ARAYA GETİRİP BİRLEŞTİREN DE O DUR. ŞÜPHESIZ SEN DÜNYADA NE VARSA HEPSİNİ HARCASAN YİNEDE ONLARIN KALBLERİNİ BİRLEŞTİREMEZDİN FAKAT ALLAH ONLARIN KALPLERINI BİRLEŞTİRDİ. ÇÜNKÜ O MUTLAK GALİP, TAM HÜKÜM SAHİBİDİR..." İSTANBUL'DAN MEKKE'YE UZANAN BİR AŞK HİKÂYESİ... Sipiritüel #3

Üzerimdeki gelinlik ile çok yabancı olduğum bir şehirde, yanımda hiç tanımadığım bir adamla birlikte protesto yapan gurubun arasındaydım. Kimin aklına gelirdi? Mesela bana sorsanız hiç aklıma gelmezdi... Birkaç hafta önceye kadar çayır çimen keçilerimi otlatırken deselerdi ki '2-3 hafta sonra ne yapacaksın? Nerede olacaksın? Kiminle olacaksın?' ben derdim ki 'Kiminle olacağım canım? Yine çayır çimen keçilerimle birlikte olacağım.' Ama bir de şu halime bak. Gelinliğim ile 3-4 saatlik bir yol arkadaşımla birlikte İstanbul'da protesto yapıyorum. İnanması güç ama gerçek olan bir durumdu... Üstelik peşimizde babam ve Ersin amcalar da vardı! Ali ve Ayşegül'ün kaçış hikayesi! Birlikte çıktıkları bu yolda başlarına geleceklerden habersiz aşk dolu uzun bir serüven! //Dikkat bu kitap fazla aşk, komedi ve dram içerir!// //Kapak tasarımı @Algoritmalar_ //

Saffat Kalesi... Görkemli burçların ardında ki azap kokan duvarlar... Sırtı cellata dayalı padişah... Nefes almayı bekleyen,dağa kaçan tebaa... Lanetliler. Albino,vitiligo, siyahi. İradeleri dışında onlara verilmiş bu ten rengini kınayanlar; onların ölmelerini dileyen, kesilen uzuvlarının şifa olduğunu inanan, bir zamanlar yüzüne baktıkları insanlardı. Ve bir fecr vakti vuku bulan olay... Tek gecede evlenen sürüyle genç... Onların hikayeleri için son nokta konulmuş,yeni kitaplarına konu olacak yaşantıları için ilk harfler bir araya getirilmişti. Asla Dönüş Asıllarına dönmek ve tüm beisleri ortadan kaldırmak üzere geliyorlar. Bergüzar& Mushab Han "Çark dönüyor, Kaderler düğümleniyor, Bu hikâyenin sonunda, Herkes aslına dönüyor." 🍁 "Benden korkma,önce şefkat vereceğim sana. Olurda başkalarından korkarsan bil ki, yürüdüğün yerdeki yansıyan gölgenim ben. Arkadan gelirim." 🍁 27.03.21 ✨Bu isimle yayımlanan tek ve ilk kitaptır. ©Tüm haklar şahsıma aittir. Kitap kapağı -mahbub'un elinden💕