[TAMAMLANDI.] Savaş, bana kıymaz kıyamaz dediğim ne varsa yapmıştı. Aldığım nefeste o, aldığı nefeste ben varım sanıyorken, herkes yapar o bana ihanet etmez derken beni paramparça etmişti. Bin parçaya bölünmüş, bin parçam bin yere saçılmıştı. Ben ona dağlar kadar güveniyorken, o dağları benim başıma yıkmıştı. Ve o gece boynuma dolanan ip nefesimi kesti. Ben öldüm, onlar yaşadı.

Geçmişinden kaçmaya çalışan dünyaca ünlü efsanevi boksör Derin, İtalya'nın meşhur mafya lideriyle karşılaşırsa ne mi olur? *** Bir adım daha yaklaştı ve eliyle telefonuma uzanıp aramayı kapattı. Sol elinin üzerinde küçük bir haç dövmesi, parmaklarındaysa işlemeli gümüş yüzükler vardı. Ellerim onu engellemeye cesaret bile edememişti. Ben, Derin Işık, hayatımda ilk defa birinin yüzüne bakmaya cesaret edememiştim. *** Hikayedeki bütün karakterler, yerler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür.

Yalanlarla yoğrulmuş bir zihin.. Hayatını başkalarına adamış bir ruh.. Ve onların hikâyesini başlatan bir evlilik. Farklı dünyalarda yetişmiş iki insan, aynı çatının altında hangi duygulara tutunabilir? Önyargılarla başlayan bu yolculuk, aşka mı çıkardı, yoksa büyük bir yanılgıya mı? Bir bebeğin kurtarılamayan solukları, nefreti aşka dönüştürebilir mi? Peki ya iki farklı ruh, birbirine uyum sağlamaya çalışırken kendi varlıklarını kaybederse? Ama oyun sandıklarından daha büyük, kayıplar tahmin ettiklerinden daha ağırdı. Gerçekler ortaya çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Ve şimdi karar zamanı... Bak, bu son perde... Oyun çoktan bitti. Gerçeklerle yüzleşme vakti. Maskeler düştüğünde, Aşk küllerinden yeniden doğabilir mi? Yoksa bu, kaçınılmaz bir yıkımın habercisi miydi? Not 🔖: !Elemkârâne isimli çıkarılmış ilk kitaptır.! Yayınlanma Tarihi: 29.07.22

Geçmişini, tozlu sayfalara gömüp halının altına süpüren Karaca, zamanla geçmişinin onun için açtığı çukura düşüyor. İçinde yüzleşmesi gereken koca geçmişi ve önünde hesap vermesi gereken birinin olduğu gerçeği onu kasıp kavuruyor. Bataklık misali onu içine çeken kara geçmiş, yaralı çocuğun açık yarasını deşiyor. Zaten dikiş tutmayan yara, geçmişin koyduğu ağırlıkla harap olmuşken yaşananlar derinlerde, en dipte herkesin içine işliyor. Zihnin derinlere gömdüğü o karanlık geçmiş, ortaya çıkmak için birinin o toprağa basacağı günü bekliyor. Yaralı küçük kız, bir zamanlar kurduğu hayallerde yaşamına son verirken, gerçekler kalplerin derinliklerine kazınıyor. *Şiddet, kan, şehvet ve vahşet içermektedir. Yayınlanma tarihi: 16.08.2022 Bitiş tarihi: 20.10.2023 (Düzenlenecek) Wattpad'te Sessizliğin Vaveylası adında yazılmış ilk kitaptır. Bilgi ve daha fazlası için: İnstagram: sema.elibuyuk

-TAMAMLANDI- Bizim için yazılmış kaç son var bu hayatta? Yaşamanın; nefes almak, köprü altlarındaki tekinsiz tiplere paçayı kaptırmamak, gazete köşelerinde ek iş aramak ve çikolata paketlemek sandığım bir döneminde en yakın arkadaşımın kaybıyla hayatımda içi dolmayan bir boşluk açıldı. Herkesin de beni bu boşluğa itmek için türlü sebepleri vardı. Farklı değildim, hiçbir zaman da farklı olmaya çalışmadım. Arby'nin Çikolata Dükkanı'nda rafların arasında dolaşan bir ambalajdan fazlası değildim. Sabah erken saatlerde rafların arasında kaybolur, gecenin bir vaktinde deponun bir köşesinde bulurdum kendimi. Ama yılbaşı gecesi bir yabancıdan aldığım Nilüfer çiçeği hayatımın dümdüz bir şekilde ilerleyen yolunu süsleyeceği aklımın ucundan bile geçmezdi. Daha önce hissetmediğim bir soğukluk bedenimi sararken bir uğultu misali kulaklarımda yankılanan tek cümle şuydu: "Anddora'nın kaderi senin elinde." Ellerime baktım. Bunca zamandır yaptığı koli taşımak, fiş vermek, gazete dağıtıp çikolata paketlemek olan ellerim bir şehrin kaderini mi şekillendirecekti. Güldüm. Bir şeye en fazla ne kadar gülünebilirse o kadar. Gözlerimden yaşlar gelene değin. Ve fark ettim ki yalandan gülmek dünyanın en zor şeyiymiş. Şimdi karşımda bir sürü yüz, hep bir ağızdan yükselen tek bir cümle var, "Anddora'nın kaderi senin elinde." Bir; inandığım ve uğruna kendimi adadığım, bana doğuştan bağışlandığını sandığım şeylerin kökten değişimi bedenimden derimin yüzülmesi kadar can yakıcıymış. Ve iki; Anddora'nın neresi olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. "Bataklığın ortasında taç yapraklarını gururla sergileyen bir çiçeksin sen. Belki kirlenmen an meselesi ama mühim olan bu değil, mühim olan tüm saflığın ve zarafetinle bu bataklığa bir gün buranın da yeşereceğini göstererek umut olman."

Ellerini yavaş ve sakince belime yerleştirdi. Vücudumdaki hissettiğim titreme nasıl bir tehlikede olduğumun habercisiydi. Kulağıma eğildi nefesi ciğerlerimin en derinine kadar inerken. kalbim yerinden çıkacakmışcasına atıyordu. "Sen benimsin küçüğüm" dedi sakince kulağıma kullandığı cümle tüylerimi diken diken ederken üzerimdeki küçücük havluyu çekti ve yere bıraktı. dikkatlice beni incelerken refleks olarak ellerimle vücudumu kapatmaya çalıştım. ellerimi tuttu ve beni duvara yasladı. " Benim olanı benden gizleme küçüğüm"

Emin olduğum tek şey normal olmadığımdı. Onlarla ne yapacağını bilmediğim tuhaf güçlerle doğmuştum. Lanetli miydim? Yoksa kutsanmış mı? Av mı olacaktım? Yoksa avcı mı? Aurora Brown'ın New Hampshire eyaletindeki Hanover kasabasında koleje başlaması hayatında kendi için yaptığı en heyecan verici şeydi. Ta ki bu küçük üniversite kasabasının hayallerinin de ötesinde gerçeklere gebe olduğunu öğrenene kadar. Gizemli ve tanrıları kıskandıracak kadar kudretli Nyk Logan'ın hayatına yıldırım gibi düşmesiyle, kendini keşfetme yolculuğu başlamıştı. Artık geri dönüş yoktu. Ya ilerleyecek ya da bu yolda peşindeki karabasanlara yem olacaktı.

Mizah#1 04/03/18 "Tamız hocam." Buğra arka sıradan anırdığında kafamı hızla hırkamdan kaldırdım. "Aaaaa ilk okul günü hatta ilk saati uyunmaz ama." Bartu geçen seneki gibi arkamda oturmuştu. "Sus sıçarım." "Hocam ödev vardı." Gamzenin sesiyle herkesin ona dönmesi bir oldu. "Yaktın beni Gamze." Ata ağlak bir ses tonda konuştu. "Haklısın kızım. Evet açın ödevlerinizi." &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&& Bir sınıf düşünün ruhen yok. Her sabah okula giden bedenleri ama sıcacık yataklarında kalan akılları. Daha üçüncü aydaydık ama ben bu pis okulun pis tuvaletlerinde ağlıyordum. "Dayanamıyorum artık bu entrikalara, suçlamalara, yalanlara. Gücüm kalmadı." Kızlar tuvaletinin kapısından gelen sesle o tarafa döndük. "Kim benim minik kobramı ağlattı bakiyim. Onun ağzını yırtıp içine sıçarım." Serdar gay gibi içeri koştuğunda içimde tuttuğum şeyle gülmek isterken daha çok ağlamaya başlamıştım. "Ay ben gelince bu daha çok ağlamaya başladı. Kız ne oldu rimelim mi akmış." Beni güldürmek için söylediği şeylere istesemde gülemiyordum. "Yani anlamadım fermuarım da açık kalmamış korkmuş olamaz." Kızların hepsi yüzünü buruştururken benim yüzümdeki gülümsemeyle o da yüzünü buruşturdu. "Yani o kadar şey yaptım eğer bu seni güldürüyorsa +9 fesatsın." Kafasını yazık anlamında sallayarak tuvaletten çıkarken içeri giren kişiye ne ben ne de kızlar tepki veremeyecek kadar şaşkın bakmıştık. "Bunca olan şeyden sonra burda gelip ağlayabiliyorsan ya ben yanlış anlıyorum ya da sen çok iyi rol yapıyorsun." Arkadan gelen sesle hepimiz o tarafa döndük. "Ya da sen hemen burdan siktirip gidiyorsun." Kapak tasarımı için @LizardDesign 'ye çok teşekkürler.

Bir insan kaç defa düşer ve kaç defa kalkar? Her düştüğünde parçalanan dizlerine inat tekrar ayağa kalkmak için savaş verdi. Her kalkış onu başka bir kadın yaptı. Bir kadının yaşadıklarının içinde yaşattığı vurgunları, sorgulamaları, saf duygularını öğrenmek istiyorsanız benimle gelin.

Bir mahalle klasiği... Sevdayı da aşkı da tutkuyu da deli gibi hissedip kendinizi kaybedeceğiniz bir hikaye... ~ " İlk başta bizimkiler Bukre de Bukre diye tutturduğu için açıkcası kabul etmiştim ama " Derin bir nefes çekip tekrardan gözlerimin içine baktı öyle derin öyle içten bakıyordu ki titrekçe gülümsedim ona cesaret vermek istercesine adeta ve devam edip sözlerine kalbimi yerinden oynattı. " İyi ki burdayım. Sendeyim.Seninleyim. İyi ki... ####