Genç bir rapçinin sıradan olmaya çalışan hikayesi. Doğan güneşin sıcaklığıyla kızarmış ellerini soğuk mermere sert bir şekilde vurdu. Bileklerindeki acıyı tekrar hissetmeye başladı. Kollarındaki kurumuş kan lekeleri görmezden gelmeye çalışsa da beceremiyordu. Rüzgar çıplak bedenini üşütmeye zihnini dondurmaya yetecek kadar esiyordu. Birazcık nefes alabilmek için çıkmıştı balkona. Bu ona daha kötü hissettirmişti. Sanki boğuluyordu. Bir daha hiç nefes alamayacakmış gibi çekti içine havayı. Başı o kadar ağrıyordu ki kafa tasını yere vurarak parçalamak istiyordu. Geceyi hatırlamamaya çalıştıkça kendini daha berbat hissediyordu. Başına yere doğru eğdi. Aklına hep aynı görüntüler geliyordu. Bir sorun vardı. Neden böyle hissediyordu. Akılı nedense daha eskilere gidiyordu. Sorun Hakan değil miydi? Gözleri kızarmıştı. Ağlamamak için kendini tutuyordu. Ellerini yumruk yaparak sıktı. Sorun hiç bir zaman Hakan olmamıştı. Az miktarda kristal almış olsa da hala kanındaki enerjiyi hissediyordu. Geçmesine daha vardı. Damarındaki kan dışarı çıkmak için çığlık atıyordu sanki. Çürümüş gibi hissetti.