"ကျွန်တော် အခုဘယ်ရောက်နေတာလဲ?" ရေနံချေးဝနေတဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးထဲမှာ မီးအိမ်က အလင်းတစ်ခုပဲ ဖြာကျနေတယ်။ရေဒီယိုလို့ ယူဆရတဲ့ လေးထောင့်ဆန်ဆန် အရာဝတ္ထုလေးထံက ပျံ့လွှင့်လာတာ က သူနဲ့ အတော်လေးမရင်းနှီးလှတဲ့ ၂ဝရာစုလောက်က မြန်မာသံစဉ်တွေ။ ဘေးအခန်းနံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ပြက္ခဒိန်ကို အကြည့်ရောက်တော့ သူအံ့သြလွန်းလို့ အသက်ရှုဖို့တောင်မေ့လုလု။ တနင်္ဂနွေရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးတဲ့ မင်းသမီးကြီးခင်သန်းနုရဲ့ Young version ညို့အားပြင်း ဓါတ်ပုံက သူ့ကို တဒင်္ကာ ဆွံ့အစေတယ်။ "အခု ...အခု ဘယ်နှခုနှစ်လဲ?" "အို လူလေးမမှတ်မိတော့ဖူးလား?ဒီနေ့က တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော် ၁ရက် ၁၃၃ရလေ " "ခင်ဗျာ" ရွှေဘီးဆံပတ်နဲ့ ရှေ့က ဘွားတော်ကိုကြည့်ပီး သူ့ခေါင်းတွေ ချာချာလည်သွားသလိုပင်။ ဘာလဲ.. ငါအခု ဝတ္ထုတွေထဲကလို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်၄ဝကျော်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာလာ

ရွာရဲ့ တာဝန်ကျဒေါက်တာလေး သူရိန်ရှင်းနောင် နှင့် သူကြီးသားလေး ဒေါနရောင်တို့ရဲ့ အလွဲလွဲအချော်ချော်အချစ်ဇာတ်လမ်း... ပထမဆုံးရေးဖူးတဲ့ လက်ရာလေးဖြစ်တဲ့အတွက် အရေးအသားမပြေပြစ်ရင် ကြိုပြီးတောင်းပန်ပါရစေ ။ အမှားများပါလျှင်လည်း ချစ်သောမျက်စိဖြင့် ရှုလို့ဝေဖန်နိုင်ပါတယ်။ Delliana Shiroki💭

Since 1894 [Myanmar Translation] All credit obviously goes to original author ARTSEOULVK who allowed me to do this.

'ငါသေမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းလိုချင်တာ ဘယ်တော့မှ မရစေရဘူး...' မင်းရတု 'အေး...ငါကလဲ မင်းသေမယ်ဆိုရင်တောင် ငါလိုချင်တာရအောင်ယူမှာ...' မင်းရမာန် _________________________________________ မချစ်တတ်သူခြင်း ချစ်မိကြတဲ့အခါ.... အဲ့ဒီ့အချစ်တွေဟာ အကောင်းအတိုင်းဖြစ်တည်နိုင်မလား အချစ်ကြီးလွန်းလို့ အမျက်ကြီးကြတဲ့အခါ... အချစ်တွေကရော အကောင်းအတိုင်းပြန်ဖြစ်နိုင်မှာလား... Author: LeeSeungHan ( မိုးဖျား ) အမုန်းဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လို့ပဲပြောချင်ပါတယ်။ မျက်ရည်ခိုင်မှဖတ်ကြပါ အဆုံးထိဖတ်ပြီးရင်တော့ မမေ့နိုင်စရာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်မယ်လို့ထင်တယ်။