Το κύριο μέλημά μας είναι να δούμε πώς ένα ποίημα, που δεν ήταν γραφτό να τραγουδηθεί, έσμιξε τόσο όμορφα με τη μουσική. « Αφού γυναίκα δεν μπορείς να γίνεις πια δική μου, το δέντρο τώρα που έγινες αιώνια θα μου ανήκει. Στεφάνι θα σε βάζω εγώ επάνω στα μαλλιά μου, στολίδι και στη λύρα μου και γύρω απ' τη φαρέτρα και τους Ρωμαίους στρατηγούς, εσύ θα συνοδεύεις, όταν με ατέλειωτες πομπές το θρίαμβο θα ψάλλουν και θ' αντηχούν στο Λάτιο χαρμόσυνα τραγούδια. Σαν τα μαλλιά μου που ποτέ δε γνώρισαν ψαλίδι και το κεφάλι μου ανθηρό για πάντα το κρατάνε, έτσι κι εσύ τα φύλλα σου ποτέ σου δεν θα χάνεις» Απόλλωνας- Δάφνη

Μέσα από τα μονοπάτια της ζωής, κάποια ευλογημένα με φως και άλλα σκοτεινά και δύσβατα, διαμορφώνεται το ταξίδι μας. Κάθε στιγμή, κάθε συνάντηση, αποτελεί μέρος ενός μυστηρίου που μας πλάθει. Όμως, έρχεται μια στιγμή, όπου μια απροσδιόριστη καταστροφή αλλάζει τα πάντα. Δεν πρόκειται για κάτι που μπορείς να αποφύγεις ή να αγνοήσεις. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Το τέλος είναι μια απάτη. Αν δεν έχουμε βρει την γαλήνη, τότε το ταξίδι μας συνεχίζεται, αναζητώντας την αυγή που θα φέρει την ισορροπία και το φως.