How the hell did I lose a friend I never had? - آدم‌ها رو از خودت می‌رونی و وانمود می‌کنی اون‌ها عوض‌ان، با اینکه فقط خودت عوضی‌ای. خودت پرتوقع‌ای. نه اینکه بد باشه. همه توقع دارن. اما باید از کسی توقع داشته‌ باشی که بتونه برآورده‌ش کنه، مگه نه فقط خودت رو ناامید می‌کنی و به طرف مقابل حس بد می‌دی. احساس می‌کنم هر جور خلاصه‌ش کنم، کلش اسپویل می‌شه، چون قراره فقط یک داستان خیلی کوتاه باشه. داستان در مورد دختری با مشکلات روحیه که با دوستش زندگی می‌کنه، اما مدت‌هاست که دیگه بینشون رابطه صمیمی‌ای وجود نداره. و اتفاقی می‌افته و باعث می‌شه غم‌های دختر روزبه‌روز کم‌تر بشن...

؛ تنها راه درمان توهم، اوهام بیشتر است.

اما دلیلم برای خودکشی صرفا جلب توجه نبود. به خوبی می‌دانستم احتمال اینکه فانتزی‌هایم به وقوع بپیوندند و همه گریه کنند و از رفتارشان با من متاسف شوند، کمتر از صفر است. احتمالا فقط کمی متاسف می‌شوند و در آخر می‌گویند که هیچ‌وقت عقل درست و حسابی نداشته‌ام، این هم فقط در حالتی‌ست که متوجه مرگم شوند. بارها به‌ من ثابت شده که کسانی که قدر بودنت را نمی‌دانند، به حتم متوجه نبودنت نمی‌شوند. هر چه‌قدر هم در زندگیشان حضور داشته باشی، باز هم‌‌ نمی‌فهمند که رفته‌ای. و من در زندگی اکثر افراد هیچ نقشی ندارم. این داستان رو توی‌ احساسی‌ترین حالتم و یک روزه نوشتمش، برای همین صرفا پر احساسه، اون‌قدر که خجالت‌ می‌کشیدم دوباره بخونمش تا ویرایشش کنم. اما با این حال خیلی دوستش دارم. فکر کنم از‌ اسمش‌ معلوم باشه در مورد چیه، و داستان کلا به صورت یه نامه‌ست.

«ازم متنفر نبودن، اما دوستمم نداشتن. "خوش اومدن" همون نداشتن نفرته، فقط همین، نه بیشتر! همیشه دورم شلوغ بود اما هیچ‌وقت... وقتی که بهشون نیاز داشتم کنارم نبودن، حتی تو! دنیل دلقکه، دلقک هم مگه ناراحت می‌شه؟ می‌گی‌ نقش بازی می‌کنم، مگه خودت این کارو نمی‌کنی؟ مگه خودت... همونی نیست که کل سعیشو می‌کنی عاقل و خشک به نظر بیاد؟ من نقش بازی می‌کردم تا دوستم داشته باشن،‌ تا دوستم داشته باشی... چون هر دفعه توی نقشم نبودم، بیشتر پسم می‌زدی... فقط تو هم نه، همه!» نیک، نویسنده‌ای منزوی‌ایه که سال‌هاست آثارش به اسم معشوقش دنیل به چاپ می‌رسن. دنیلی که انگار به چیزی‌ اهمیت نمی‌ده، حتی به تعهد‌ و به کارهایی کشیده شده که بودنش با نیک رو غیرممکن می‌کنن. رابطه‌ای که با عشق شروع شده الان به بن‌بست رسیده. با اینکه هر دو هنوز هم رو دوست دارن، اما احساساتشون با حس‌هایی آمیخته شده و کارهایی کردن که با هم بودنشون رو سخت می‌کنه و اون‌ها رو به راه‌هایی می‌کشونه که حتی زنده بودنشون رو هم به چالش می‌کشه. این داستان رو دو روزه و بی‌پلات تموم کردم، اما بعد از نوشتن ایده‌ش توی ذهنم کامل شد و پارت‌های جداگانه ازش نوشتم و می‌خوام رمانش می‌کنم، برای همین ممکنه بعضی از قسمت‌ها یکم گنگ باشه. ولی خیلی خوشحال می‌شم اگر ب

چراغ ها روشن شد. چراغ ها خاموش شد. تمام. *completed* Cover by @kimiyamd ❤

هی تو ببین من شروع کردم به خوردن افکارت وحالا به لبات رسیدم با من حرف بزن

کتابی درباره‌ی ارواح و هیولاهای معروف ژاپن 1 in horror 1 in nonfiction

Filled with sad sayings and quotes. Warning: you'll probably feel sad. Read at your own risk **None of these quotes/sayings are written by me unless stated otherwise** ☻ I'm always here if u need someone to talk to, just message me :) [Highest Rank in Poetry: #1 as of 12/9/2016] ♚♚♚

تا ابد که نمی تونی فرار کنی .. می تونی؟