üç kuşaktır aynı köyde yaşarız biz, her türlü bitkiyi ekmesini, yetiştirmesini biliriz. evladımız gibidir hepsi, susadılar mı, yerlerini mi sevmediler, toprakları mı cansız geliyor... anlamak için küçük bir bakış atmamız dahi yeterlidir ancak bunu bilmiyordum işte. belki de babam biliyordu, biliyorduysa da bana hiç söylemedi. sanıyorum ki bizim orada pembe güllerin hiçbir anlamı yoktu, zaten bizim orada hiçbir şeyin anlamı yoktu ya neyse...

Onu ilk gördüğümde bunun bir başlangıç olduğunu bilmiyordum. Sadece sıradan bir günde, sıradan bir kahve almak istemiştim. Tezgahın arkasında duruyordu; bakışları fazla sakin, görüntüsü ve duruşu daha önce benzeri ile karşılaşmış olamayacağım kadar asil... O an kalbimde bir şeyin yer değiştirdiğini hissettim ama adını koyacak cesaretim yoktu. İnsan bazı şeyleri ilk görüşte anlar da kabul edemez ya, ben de öyle yaptım. Zamanla kahveler bahane oldu. Kitaplar, fişler, kısa cümleler... Her gelişimde biraz daha fazla kaldım orada. Onunla konuşmak, susmak kadar doğal gelmeye başladı. Ben içimde büyüyen şeyi saklamaya çalıştıkça o, farkında olmadan beni yaklaştırdı. Gülüşüyle, beklemeleriyle, bazen geri çekilişiyle. Aşk sandığım şey aceleci değildi. Daha çok sabır gibiydi. Aşk; birini korkularına rağmen ısrarla sevmek, suskunluklarına rağmen kalmak, her gün yeniden "buradayım" demekti. Ben ona bir anda vurulmadım; yavaş yavaş, itiraz ede ede, kendime rağmen, ona rağmen aşık oldum. Ve bazı hikâyeler vardır, daha nereye varacağını bilmeden yazılır. Benimkisi de öyle başladı. Bir kahve dükkanında, iki yabancı arasında...

yabancılarla konuşma, annem hep böyle derdi. ama bir gün bir yabancıyla konuştum ve o benim hayatımı kurtardı. -oneshot [090221]

Şehirdeki eski, soluk hayatıma dönmektense her sabah Jeno'nun gülümseyince kısılan gözlerini görmek isterdim. Benim için çok imkansız bir şeydi ebeveyn olmak, bir aileye sahip olmak. Ancak o parlak gözlerini üstüme dikmişken, en büyük hayalinin baba olmak olduğunu söylemişken itiraz etmek zordu. na jaemin - lee jeno üçmart b e y a z mpreg!

"Hoşça git." dedi tilki. "Vereceğim sır çok basit: İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Gerçeğin mayası gözle görülmez." Küçük Prens unutmamak için tekrarladı: "Gerçeğin mayası gözle görülmez."

Fakat 4 temmuz sabahı, tam da yarışmanın yapılacağı gün evine gittiğimizde Park Wonbin, bir daha dönmemek üzere beni, bizi, ayva ağaçlarını, her şeyden çok sevdiği gitarı Alice 'i , yazları köşedeki dondurmacı da çalışarak biriktirdiği parasının her bir kuruşu ile aldığı kitaplarını hatta kedisi Yeşilcik'i bile bırakıp gitmişti. DF: 18.12.23 - 04.03.24 / song eunseok + park wonbin

"Bizimkisi de en mutsuzundan bir son, hayallerimi astığım ip pek bir sabırsızdır, gitmeliyim." 220821

"dünya ve sesleri korkutmuyor artık beni. ellerim bir slogan yazıyor şimdi, yüreğimi de alıp gidiyorum." ↬written by faely

sen top oynamayı biliyorsun, ben Aristo'yu biliyorum [texting]

Uzun zaman önce günahların havayı kirlettiği kasabada iki oğlan yaşarmış: Lee Leo yalnızca aşık olduğu cadıyı korumak uğruna papazın bir numaralı robotu olan bir şövalyeymiş. Cadıysa gözlerinin içine bakan gözlerdeki aşkı nefret sanan aptalın tekiymiş. Sangwon, Leo'nun üstünde örttüğü çarşafları kefen sanacak kadar körmüş. Bir o kadar da sağırmış, onu kefene sardığına inandığı bedene aşık olmaması gerektiğini söyleyen aklını duymayacak kadar sağır... menekşe + 🫖🔮🏹 leowon! (angst)