මගෙ ජීවිතේ කවදාවත් මම අසීමිත හීන දකින්නෙ නෑ මහත්තයා..මං වගේ මූසල කෙල්ලෙක්ට එහෙම හීන දකින්න අයිතියකුත් නෑ.. මගෙ එකම හීනෙ ශාන්ති නිකේතනය.. සරස්වතී මාතාවගේ ආශිර්වාදයෙන් සිතාරය වයන්න මං හරි ආසයි..

මම කතරේ පිපාසිතව දිය පොදක් සොයමින් හුන් මුවැත්තියක්මි.. නුඹ.. දුර ඈතක සිට ඔච්චම් කරන මිරිඟු දියකි..

එකම අම්මාගෙ බඩවැල කඩාගෙන.. එකම මොහොතෙ ඉපදුණ දෙන්නාගෙන් එක්කෙනෙක්.. අනිත් කෙනාට ද්‍රෝහි වෙන්නෙ කොහොමද...?? ~මේ මහා මේඝ වර්ෂාවට අපි නොතෙමී ඉන්න තිබුණා.._______Pure fictional short story______

"මේ ගණිකාවගේ චරිතෙ පිරිසිඳු වෙන්නෙ කොහොමද?" ළැම පමණක් ලොවට පෙනෙන... ළය නොපෙනෙන ළඳුනේ..................... [This is not a true story______All from my imagination]

යශෝදරාවක් වන්නට පෙරුම් පිරුවා වුවද.. දෛවය මට පටාචාරාවකගේ චරිතය රඟදක්වන්නට නියම කර තිබුණි.. කමක් නැත.. පටාචාරවද සසර මගේ අවසාන සීමාව පසුකළ බව පසක් විය...

"මගෙ දරුවව බේරගන්න ජිනා.." දුර්වල හඬකින් මුමුණපු ඒ එයාගෙ අන්තිම වචන ටික..

"අප්පා..මගෙ ඔම්මා කොහෙද??" මං මෙච්චර කාලයක් මග ඇරපු ප්‍රශ්නෙ මගෙ සුංරගනාවි ආයෙමත් අහනවා.. මං කොහොමද පැටියො ඔයාට කියන්නෙ?? ඔයාගෙ ඔම්මා අපිව දාලා ගොඩාක් ඈතට ගිහින් කියලා..

"ආදරේ කරපු හිතටම වෛර කරන්නෙ කොහොමද මම?"

ඔයා මං ගාවට එයි.. හිතට පොඩි සැනසීමක් දීලා ඔයා ආයෙත් යන්න යයි.. ඒත් ඔයා ළඟ ඉන්න තත්පර ගානත්.. මට මහාමෙරක් වගේ..

මමද හුදෙක් එක් මිනිසෙක් පමණක්මය..