Çin mitolojisinde ; " Kaderin Kırmızı İpi " adında bir inanış vardır. İnanışa göre, Tanrı her insanın ayak bileğine kırmızı bir ip takar ve kaderleri birleşecek insanları, bu ipler sayesinde ezelden bağlarmış. Bu ip zamanlandıkça esner ve kördüğüm olur. Asla kopmayan... Belki de farklı bir versiyonunu yaşıyoruz. ... Aralıyorum perdeyi, odama güneş doğuyor sanki... Aydınlık güzel şey ama beni boğuyor. Ben daha çok karanlıklarda, kurduğum Kül mağarası içinde yaşıyorum. Geceleri ve kışı seviyorum... Ben Havva, ismim gibi hikayemin ezelden öncesine uzandığını bende bilmiyordum. Şu an biliyorum, bilmediğim ise ne yapacağım... Çok sonradan öğreneceğim şey ise, hiçbir hikayenin tek kişilik olmadığı gerçeği... ... Herkesin bildiği hikayeydi Havva ile Adem'in Cennetten atılması. Peki buna sebep olan şey ise, Kırmızı sulu bir Elmaydı değil mi? Aslında Elma, bir aldatmaca. Daha çok yanılsama. Elma bir yalan. Elma bir son, Elma bir başlangıç... Benim hayatım da Elmaya yer yoktu, oysa Elma izin ister miydi ki... Elma neden kırmızıydı? Peki aşk tüm yanılsamalara değer miydi? Bence hayır. Ama görünüyor ki hayatın bambaşka planları var benim için. Ben Havva. Sizce hikayeler tek kişilik midir? Hadi öğrenelim...

"Sanırım bu gece sana biraz daha fazla zarar vermezsem iyi olacak." Sıkamadığı elime bir süre bakakaldıktan sonra, çaresizlikle kendi ellerini iki yana açtı. "Toprak ben." Evreni bembeyaz bir ışık sardı. Şimşeğin geceyi inleten sesi işitilene dek saniyeler geçti. "Gök yarıldı da yere uyan diyor sanki," dedi, aniden bastıran sağanak yağmura kulak verirken. İki hece, ateş topu halinde boğazımda düğümlendi. "Öyle sayılır," dedim. Islak toprak kokusu odaya doldu, bahar gelmiş gibi. "Cemre düştü." ⁣ ?

Pars, Atlas'ın önce ilk aşkı, sonra oyun arkadaşı oldu. Oynadıkları oyunun ipleri ayaklarına dolandı. Biri kaldı diğeri kaçtı. Çok zaman sonra kapı yeniden çaldı, postacı kapıya bir kaset bıraktı. Kasette Atlas'ın abisinin, Aras'ın katilinin sesi vardı. Atlas duyduğu sesin, Pars'ın peşine düştü. 🩸 "Pars..." dedim. "Seni öldüreceğim." "Lütfen..." dedi, gözlerini gözlerimden çekmeden. "Atlas, lütfen öldür beni."

Çünkü bağ bozumu zamanı gelmişti ve bağ bozumu biraz da isyanın zamanı değil miydi?