Hirâset. -Koruyan, bekleyen. Onların hikayesinde de bir adam sessizce koruyacak, bir adam sessizce bekleyecek... Umutla, aşkla... Çünkü kalpten kalbe bir yol vardır, görülmez. 🍃 Mümteni kitabındaki; Yade ve Yaren'in hikayesidir. Kitaptan bağımsız olduğu için direkt başlanılabilir. Tüm hakları bana aittir!

.Her şey o kadar hızlı olmuştu ki kendimi bir anda hatane odasında kan alırken buldum hayat ne garip değil mi şu an karşımdaki aile onların kızı olduğunu söylüyor ve bu fazlasıyla can sıkıcı . . . 05:10:2021

0544***:Selam civciv güzeli! 0544***::İyi ki doğdun. 0544***:Seni çok seviyorum💜(sen ne kadar bunu bilmesende) 0544***:Gülünce gözlerin içeri çekilmiş gibi oluyor biliyor musun? 0544***:Ve öyle olunca etrafa tavşan gibi bakıyorsun. 0544***:Allah'ım yiceem yaa. 0544***:Diyorum. 0544***:NSNSJDJDKOR.

''Ben senin dışarı yansıttığın hislerini değil, içine hapsettiklerini seviyorum.''

Umut Çağlayan. Bu isim benim çocukluğum. İlk kalp çarpıntım, ilk acım, ilk yaramdı. Bana hem, ömrüm boyunca kimsenin veremeyeceği güveni veren, hem de bana ömrüm boyunca insanlara güvenemeyeceğimi öğreten kişiydi. O benim zaafımdı. Çoğu zaman gözlerime dolan yaşların sebebiydi, hiçbir şey yapmadığı anlarda bile. Çünkü o bir kere yapacağını yapmıştı ve dahasına gerek kalmamıştı. O benim en güzel yıllarıma ihanet lekesini süren bir zalimdi. Hem de hala kalbimi hızlı hızlı çarptırabilen aşık olduğum zalim.

Üzerimdeki gelinlik ile çok yabancı olduğum bir şehirde, yanımda hiç tanımadığım bir adamla birlikte protesto yapan gurubun arasındaydım. Kimin aklına gelirdi? Mesela bana sorsanız hiç aklıma gelmezdi... Birkaç hafta önceye kadar çayır çimen keçilerimi otlatırken deselerdi ki '2-3 hafta sonra ne yapacaksın? Nerede olacaksın? Kiminle olacaksın?' ben derdim ki 'Kiminle olacağım canım? Yine çayır çimen keçilerimle birlikte olacağım.' Ama bir de şu halime bak. Gelinliğim ile 3-4 saatlik bir yol arkadaşımla birlikte İstanbul'da protesto yapıyorum. İnanması güç ama gerçek olan bir durumdu... Üstelik peşimizde babam ve Ersin amcalar da vardı! Ali ve Ayşegül'ün kaçış hikayesi! Birlikte çıktıkları bu yolda başlarına geleceklerden habersiz aşk dolu uzun bir serüven! //Dikkat bu kitap fazla aşk, komedi ve dram içerir!// //Kapak tasarımı @Algoritmalar_ //

"Çıkacağım piknik için ne giyeceğim konusunda kararsız kaldım. Arkadaşıma danışayım derken görevde olan bir komutana yazdım." [Yarı Texting]

Bir insan sevdiği birisini ne kadar bekleyebilirdi ? Kaç dakika , kaç saat hatta kaç yıl bekler beni sevsin diye .. Ben bekledim uzun zamandır onun beni sevmesini, benim gözlerimde kaybolmasını bekledim.. Peki bizim bir sonumuz varmıydı yoksa sonu olmayan bir sonsuzluğun içerisinde mi takılı kalmıştım... Bir bakışı varki sanki gözlerimi delip geçecek gibi bakan gözleri... Peki o benim onu sevdiğimi sizce biliyormudur? Bana sorarsanız biliyor ama asker adam duygularını iyi saklıyor ve her zaman mesafesini koruyor.. Bazen laflarıyla canımı okusada alıştım artık, çünki ben zaten canımı onun canına katmışım daha ne kadar yakabilirdi ki canımı... Keşke benimlede arkadaşlarına olduğu kadar yakın olsa onları sevdiği gibi benide sevebilseydi ... ~♡♡♡~ "Yapma nolur yapma bunu bana, herkese bir abi kardeş olurken bana bu kadar uzak kalmanı kaldıramıyorum artık, sana 1 adam atsam 3 adım geri kaçıyorsun, hiç canın acımıyor mu Ali Asaf , biliyorum, biliyorsun ben seni se..." Cümlemi yarıda kesip hemen söze atılmıştı " Siz yanlış anlamışsınız Ayliz hanım benim bir şey bildiğim yok siz sadece ben ve timim için korumakla görevlendirildiğimiz bir doktorsunuz şimdi müsadenizle göreve gitmem gerekiyor, uzun zaman buralarda olmayacağım ama her zaman hastane çevresinde askerler olacak merak etmeyin " Ne yani gidiyormuydu bana bi vedayı çok mu görüyordu peki niye gözlerimden kaçıyordu, Tam arkasını dönüp giderken bi an hızlı bi şekilde önüne geçip boynuna sarıldım "Allaha emanet ol, sapasağlam geri dönün bide sizi tedavi etmekle uğraşamam ben işim gücüm var " Sustum sustu , peki neydi bu sessizlik bir kabulleniş mi yoksa kopacak olan fırtınanın bir alameti mi? ~♡♡♡~

En kötü anında ona birkaç kelime ile destek olan o peri dedesinin gittiği yerden son hediyesi olmalıydı. Burnuna bir kere daha götürdüğü mendilin kokusunu ciğerlerine çekerken üzerinde ki minik peri kanadı işlemesi dikkatini çekti. O kız gerçekten bir peri olmalıydı ve bu da o perinin simgesi olmalıydı. Yekta o peri kızını bir daha göremeyeceğini düşündü. Fakat bunu kalpten dile getiremedi. Çok kırgın olan kalbi o an da; "Keşke hayatımı, hayatına katsan peri kızı." Dedi. Fakat bilmiyordu ki, kalpten edilen dualar kabul olurdu. Bilmediği bu gerçek ile kader çarkları kırıldı ve rota yeniden oluşturuldu. Artık kaderin tek bir hedefi vardı. Yekta'nın kalbini ısıtan o peri kızını, yine kusursuz bir zamanda Yekta'nın buzlarını çözmesi için hayatını, hayatına katmaktı. Ne kadar başarılı olacağı bilinmez fakat bilinen bir şey var o da; kaderin oyunları çok sevdiği ve galibiyeti yakalamadan oyunun peşini bırakmadığıydı. Yekta ve Peri kızının oyununun senaryosu da o gün, o sahilde, o mendil ve çiçek kokusu eşliğinde yazıldı. Artık geriye tek bir şey kaldı o da; oyunun sahnelenmesi! Onun da zamanı uzak değildi, en azından çok çok uzak değildi...