რთულია, როდესაც ვიღაც მოგწონს და იგივეთი არ გპასუხობენ, ან წარმოდგენაც კი არ აქვთ ამაზე, შენც ვერ ბედავ თქმას, მაგრამ არასდროს იცი წინ რა გელოდება, არც ლიზას წარმოეგინა პატარა თამაშს რა შეიძლებოდა მოეტანა.

სახელი ნუ მოგატყუებთ, რადგან რაც ერთისთვის გარყვნილობად შეიძლება იყოს მიჩნეული, შესაძლოა მეორესთვის ეს ჩვეულებრივი ამბავი გახლდეთ

ემი მარტოსული და ანტისოციალური მოზარდი იყო.გოგონას მშობლები გადაწყვიტავენ რომ ის ახალ სახლში გადაყვანონ მის დასთან ერთად.ერთხელაც ახალ სახლში კარადას შენიშნავს რომელიც ძველმა მეპატონებმა დატოვეს.ეს კარადა საიდმუმლოებით არის სავსე და ემი აღმოჩენს რომ მასში გარდაცვლილი პატარა გოგონას სული ცხოვრობს...... P.S.ეს ამბავი დაფუძნებულია სიზმარზე რომელიც კარგა ხნის წინ მქონდა და იმის შემდეგ ამაზე ფიქრს ვერ ვწყვეტ ამიტომ გადავწყვიტე რომ თქვენთვისაც გამეზიარებინა

(დასრულებულია) სიზმარი წარმოადგენს რეალური მოგონებების გაცოცხლებას ძილში. ო თეინი სამხატვრო აკადემიის მეორე კურსის სტუდენტი იყო რომელიც ავტოკატასტროფაში მოყვა და მეხსიერება დაკარგა მას დაავიწყდა ყველაფერი რაც ჯეონ ჯონ გუკს უკავშირდებოდა. მაგრამ მას გამუდმებით ხედავს თავის სიზმრებში რომლებიც გოგონას მოსვენებას არ აძლევს ორი წლის მერე თეინი ფსიქოლოგს, კიმ თეჰიონს გაიცნობს და მასთან ერთად შეუდგება დაკარგული მოგონებების ძიებას. იპოვიან თუ არა ისინი ჯეონ ჯონ გუკს?რომელიც ყველაფრის სათავეა.

თავზე ტომარა ჩამოცმული ახალგაზრდა ასულები რომლებსაც ხელებიც და ფეხებიც კი შეკრული ჰქონდათ, წამებით ფეხშიშველი მოჰყავდათ ტყეში თან უყვიროდნენ და მთელი ძალით როზგავდნენ. ∆ - სასახლეში იპარებოდი? - გაკვირვებულმა იკითხა ელამ - როგორ ბედავ? - შენ კი სასახლიდან იპარებოდი! თავად როგორ ბედავ!

_ მე მჯერა იმის, რასაც ვეხები, ვგრძნობ და ვხედავ. _ და რაც გესმის? _ადამიანები ხშირად იტყუებიან...

ისტორია არის გოგონაზე რომელსაც ნახევარძმა ჩაგრავდა. რის გამოც ხალხთან ურთიერთობის პრობლემა შეექმნა და ამოეფარა ეკრანს/სოცილურ ქსელებს. თუმცა ყველაფერი იცვლება როდესაც 16 წლის ასაკში ის გადაწყვეტს წავიდეს ამერიკაში.

- თავს ნუ მაჩვენებ! ნუ იქცევი ისე თითქოს გადარდებ! აქ რატომ მომიყვანე საერთოდ? მთელი არსებით გეზიზღები! ეს ორივემ კარგად ვიცით! - ვყვიროდი, რადგან საკმარისი ავიტანე ამ ხნის მანძილზე. - მეზიზღები! ვერ გიტან! ყველაფერი, როგორც იქცევი, დადიხარ, საუბრობ! სუნთქავ! გაბრაზებული კარებთან მივედი, მაგრამ გაღების საშუალება არ მომცა. წინ გადამეღობა. შევხედე.მიკვირდა, მისი საქციელი მთელი ამ დროის განმავლობაში. თვალებში მხოლოდ სიბრაზე და სიძულვილი უელავდა. იმდენად მომიახლოვდა, რომ მის სუნთქვასაც კი ვგრძნობდი კისერთან. ნელ-ნელა ჩემი სახე მისკენ მიიზიდა და ტუჩებზე ხარბად დამაცხრა.