"Tüm Karadeniz şahidim olsun Arya canını yakan herkesin canını yakacağım. Seni üzen herkesi üzeceğim. Sana yeminim olsun seni tüm kötülüklerden koruyacağım. Mutlu olman için her şeyi yapacağım."

Lizge Sancaktar; 5 yaşındayken çocukluk arkadaşının üvey babası tarafından kaçırılıp 2 yıl boyunca tutsak edilir. 2 yılın ardından özgürlüğüne sokaklarda kavuşan Lizge'nin ne adı, ne soyadı... Ne de kendisi artık eskisi gibi değildir. ~ "İsmin ne senin?" dedi kadın, gözlerini gözlerimden çekmeden. "İz." dedim tek bir solukta. İsmim gibiydi hayatım. Herkesin hayatında ufakta olsa iz bırakabilecek bir hikayeye sahiptim. "İz." dedi kadın ismini telaffuz ederek. Bir adım öne çıktı ve bana yaklaşarak tebessüm etti buruk bir şekilde. Gözlerinde ki acımayı gördüm. Bana kızsınlar, bağırsınlar, aşağılasınlar istiyordum. Acımak, derimin altına iğne batırılması gibi bir histi. Canımı yakıyordu... ~

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

İnci: Merhaba Kartal Bey İnci: Ben İnci İnci: Lütfen annenize bizim aramızı yapmaktan vazgeçmesini söyler misiniz? İnci: Şimdiden teşekkürler ~~ Bilirsiniz mahallede günler çok yaygındır. Ve çöpçatan teyzelerle doludur. Fadime Hanım ise Pilot olan ve bu zamana kadar hayatına kimse girmemiş oğlunu evlendirmek istiyordu. Aday olarak ise Sınıf öğretmeni olan ve mahallelerine yeni gelen İnciyi seçer. ~~~~

Hiçbir süpriz bu kadar korkunç olmamıştır ve hiçbir ihanet bu kadar acıtmamıştır. Okulunu bitirerek babasının yanına dönen Mahira Mirazel babasının ona hayatındaki en büyük ihaneti yapacağından habersizdir. Evde onu karşılayan tanımadığı adamlar hayatının tüm akışını değiştirerek dünyasına dokunur. Her açıdan beraberliği paylaşan insanlar ve onlara zamanla alışan bir kız. Karel Kartal Alacalı & Mahira Mirazel #Anlaşmalı evlilik #Mafya #Kalp hastası kız Izdırar= Zorunluluk, Çaresizlik

Bazı sırlar vardır. Öğrenildiği anda insanı değiştirir. Ve bazı yaşanmışlıklar vardır. Akıl unutsa da yürek hiç durmadan hatırlatır. Aypare Ulusoy, ona ait olmayan bir dünyanın içinde boğulduğunda, yüreğine saplanan o sızıyla gerçekleri bulmaya çalışıyordu. Fakat her gerçek, onu benliğinden bir adım daha uzaklaştırıyordu. Gördüğü rüyalar artık rüya değildi. Duyduğu fısıltılar, dudaklarından dökülemeyecek kadar karanlıktı. Bir boşluğun hissizliğinde debelenirken, yalanların içinde rast geldiği tek bir doğruya tutundu: Alas Sipahi. Ateşe hükmeden ama yüreğine söz geçiremeyen o duygusuz hükümran... Yenilmez denilen o kalbin, tek bir ışık uğruna diz çökmesiyle tüm dengeler altüst olmuş; düzene çizilen sınırlar çoktan silinmişti. İntikam ve öfke aşkla harmanlandığında bu bir sonun değil, başlangıcın kehanetiydi. Yüzyıllardır saklı bu kehanet, kana bulanmış eller arasında fısıltı gibi yayılırken, kapana hapsolan gölgeler tek bir şeyi mırıldanacaktı: Kalp unutmazdı. Ve aşk alevlendiğinde, bazı ruhlar kül olmadan kavuşamazdı. ....

Karşı evdeki komşunuzun, sizi balkonundan izlediğini anlasaydınız ne yapardınız? Özellikle de siz mast yaparken? Normal birisi utanabilir bir daha o kişinin suratına bakamayabilirdi, fakat benim amacım zaten onun görmesi onun beni fark etmesiydi. Polat. Rüyalarımı süsleyen, mahallemizin ağır abisi, karsi komşumuz. Delici bakışları ile gözlerimin icine baktığında sıktığım göğüslerimi daha sert yoğurdum, başımı daha cok geriye atıp onun adını haykırarak bosalmaya basladigimda, sesimi duymasa dahi onun adını sayikladigimi fark etti ve bu onun icin son noktaymışçasına oturduğu sandalyesini gürültüyle itip balkondan çıktı. Bundan sonra ne olurdu bilmiyordum, tek bildigim artik hiçbir seyin eskisi gibi olmayacağıydı.

𝑦𝑒𝑡𝑖𝑠̧𝑘𝑖𝑛 𝑖𝑐̧𝑒𝑟𝑖𝑘 𝐾𝑎𝑠𝑎𝑏𝑎 𝑘𝑢𝑟𝑔𝑢𝑠𝑢 O sadece kusursuzdu. Âdem ve Havva'nın cennetten kovulmasını sağlayan yasak meyvenin vücut bulmuş hâliydi. Ya da sadece ben öyle düşünüyordum. Dövmeli vücudu, kirli sakalları ve her zaman biraz sarhoş görünen bakışlarıyla tanınırdı Uygar Duman. Nerden bilecekti on sekiz yaşında genç bir kızın ona aşık olduğunu? Derin bir geçmiş, iflah olmaz bir arzu ve kaçınılmazın en saf sonucuydu onlar.

Arkadaşınız yerine okulun sahibine mesaj attığınızı bir düşünün...

"Ceylin... Akın Bey'in odasına. Hemen." Akın Bey dershanemizin müdür yardımcısı olmakla birlikte yaşım büyük olduğu için bir bok becerememiş muamelesi gösterdiğinden karşılıklı bir nefret içerisinde, aynı kapalı alanda hayatımı sürdürmek zorunda kaldığım bir adam. Ve ben bu adama ufaktan yanık olabilirim.