Liva Arsal, bir gece ansızın hiç tanımadığı bir adam tarafından evinde saldırıya uğrar. O gece ve sonrasında her uykuya dalışında bilmediği bir yerde ve gizemli bir adamın yanında uyanmaya başlayan Liva, hayatını bir tehdit haline getiren celladından kurtulmanın yollarını aramaya başlar. Bu yolda farkında olmadan annesinin geçmişinde sebep olduğu ihanetlerin de bedelini öderken annesinin ve sevdiği adamın hiç tanımadığı yönleriyle de karşı karşıya kalır. ‎ ‎Kendisinden saklanan gerçekler ve adım adım peşinde kol gezen ölümün soğuk parmak uçlarını ensesinde hissettiği her an kendini celladının karşısında bulması ona yalnızca cevapların kapısını aralamakla kalmaz, yeni yaşantısının azap tohumlarını da kalbinde filizlendirecektir. ‎

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Yetenekli, başarılı, güçlü, adaletli ve de cesur bir kadın; Tabipüsteğmen Deniz TAŞKIRAN. Mardin'de öğretmenlik yapan babasının şehid oluşuyla tüm ailesi dağılan ve yapayalnız kalan Deniz, intikamını babasını kaybettiği Mardin topraklarında mesleği olan askerliği yaparak alacaktı. Yeni görev yerindeki ekip arkadaşlarına ek olarak yıllar önce ayrı düştüğü yakın arkadaşıyla birlikte tam olarak olmasa da kendi için bir aile yaratmaya çalıştı Deniz. Peki ama amcası bildiği, hep yanında olan Ali komutanından aslında kimsesiz olmadığını öğrenmesiyle hayatında ne gibi değişiklikler olur? Yeni ekip arkadaşlarından biriyle aralarında oluşan çekim onları nasıl etkiler? Deniz intikam için geldiği bu topraklarda hem aşkı, hem giderdiği aile hasretini, hem de aslında kimsesiz olmayışını öğrenmenin mutluluğuyla nasıl bir hayat yaşar? Peki ya düşmanları Deniz'e zarar vermek için onu zayıf noktasından vururlarsa... NOT:} •Kitabımda kavga, küfür, argo, şiddet, çatışma, cinayet vs bulunuyor. Okuyacaksanız da bunu bilerek okuyun lütfen. •Kitapta geçen olay ve kurumlar tamamen kendi HAYAL ürünümdür. "SANA DAİR şahsıma ait olan ÖZGÜN bir KURGUdur!" •Kapak tasarımı @hayalliruzgarlar 'a aittir. ♡ •İnstagram hesabım : "b.e.hikayeleri" 🏆 18.03.2022》 #çatışma 1. 25.04.2022》 #aksiyon 1. , #savaş 1. , #asker 1. , #macera 2. 10.09.2022》 #operasyon 1. , #asena 1. 30.12.2022》 #acı 1. 15.02.2023》 #bayrak 1. 29.03.2023》 #asena 1.

☆YALNIZCA İLK 5 BÖLÜM BURADADIR İNTERAKTİF HİKAYE MODU İLE HİTREADS UYGULAMASINDA OKUYABİLİRSİNİZ☆ Bir yıldız kaydığında hep tek dilek dilerdim... 'Uzaylı istilası istiyorum.' Ve bir uzaylı gelip tüm kalbimi istila etti. O bir uzaylıydı... Ben ise artık Uzay'lıydım. ⭐⭐⭐ "Ya Sedef niye bana inanmıyorsun? Yıldız kaydı diyorum, dilek diledim diyorum. Sonra hop biri bir uzaylıyı paketleyip kapıya bıraktı diyorum." Sedef ayağa kalkıp, "Kafayı iyice sıyırdın diyorum," dedi dişlerinin arasından. "Madem sen anlatmıyorsun, ben de gidip Tuna'yı ararım." Elindeki siyah yumurtayı avuçlarıma bırakıp hızla eve yöneldi. Bense peşinden koşturmaya başladım. "Sedef vallahi doğru söylüyorum ya!" Tepki vermeden evin önüne doğru yürümeye devam etti. Bense hala onu doğruyu söylediğime ikna etmeye çalışıyordum. Birden küfredip durunca sırtına tosladım. Ne olduğunu görmek için başımı yana eğimlemiştim ki Sedef hızla dönüp gözlerimi kapattı. "Ne yapıyorsun ya?" diye inledim. Elini çekmeye çalıştım ama izin vermedi. "Sakın bakma!" "Niye ki?" "Senin uzaylı dirilmiş kapıda bize bakıyor." "Hadi ya!" dedim haddinden fazla bir sevinçle. "Çeksene elini, ben de bakacağım." "Bakma dedim Asel. Adam..." "Uzaylı!" diye düzelttim. "Tamam, uzaylı..." "Uzaylı?" "ÇIPLAK!" diye bağırdı. © Tüm Hakları Saklıdır.