〖𝑌𝑎𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒 𝐷𝑎𝑧𝑎𝑖 𝑋 𝑅𝑒𝑎𝑑𝑒𝑟〗 ÖZEL BÖLÜMLER YAYINLANMAKTA Şiddet, depresiflik, psikolojik sorunlar, intihar içerir rahatsız olucaklar okumasın. o kadarda kötü değil ama 𝑖𝑦𝑖 𝑜𝑘𝑢𝑚𝑎𝑙𝑎𝑟 𝑑𝑖𝑙𝑒𝑟𝑖𝑚❥

Dazai, Chuuya'yı bulmalı, hayatına girmeli, ve onu kendi lanet yeteneğinden korumak için sonsuza dek yalnızlığa hapsetmeliydi. Ama bir şeyler bu defa ters gidecekti.

Chuuya ölmüştür yada herkesi öldüğüne inandırmıştır

Elimden geldiğince kısa ve öz yazmaya çalışıcam umarım beğenirsiniz 💞

Text

Osamu ile çocukluğundan beri görüşmeyen kardeşi, Hideko; bir cinayet soruşturması için şehre gelir ve orada önce Chuuya, sonra ise abisi Osamu'yu görür.

bol bol shin soukoku arada soukoku da var ilk kitabım umarım beğenirsiniz!♡

Sehun, oldukça sakin, düzenli ve bir o kadar da iyi kalpli biriydi. Ailesi onu her zaman en iyi şekilde büyütmüş, elinden gelen her şeyi yapmıştı. Maddi durumları çok kötü değildi. Babası normal bir şirkette sekreterlik yapıyordu. Annesi de kendi tasarladığı kıyafetleri satıyordu. Bir gün aniden Bay Oh, oldukça büyük bir hata yaptı. Bay Kim sinirden deliye döndüğünde Bay Oh'un yapabileceği tek şey, Bay Kim'e yalvarıp işten kovulmamaktı. "Size bir önerim var Bay Oh. Oğlumu biliyorsunuz Kim Jong In. Eğer oğlunu oğlumla evlendirmeyi kabul edersen burada çalışmaya devam edebilirsin. Aksi taktirde itirazda bulunmanıza izin vermeden işinizden kovacağım." Bay Oh denilenler karşısında üzülse de karşı çıkamadı. Bu işe mecburdu ve kovulmamak için yapabileceği bir şey varsa yapabilirdi. "Oğlumla konuşup onayını aldıktan sonra size haber veririm Bay Kim. İzninizle." Bay Oh eğilip odadan çıktı. *** Mini hikayedir. 1. Bölüm bu kısmın sonrasından başlayacaktır. Kapak tasarımı ve kurgu bana aittir.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.