denizin çizim hesabına okulun popüler çocuğu teomandan bir mesaj düşer.

Hakan'ın havaya doğru kalkan eli Teoman'ın yanağına hızla çarparken salondaki herkes büyük bir dehşet içerisindeydi. Ama en çok da Teoman. Evde yaşadığı her şeye razıydı fakat herkesin önünde yediği tokat onu büyük bir dumura uğratmıştı. Nasıl olurdu da onu böylesine rezil edebilirdi? Delici bir öfkenin yavaş yavaş kanını ele geçirdiğini hissederken yana doğru eğilen başını kaldırdı ve karşısındaki babasına bakmaya başladı. Kısılan gözleri bu sefer de tüm bu yaşananlara sebep olan kişiye, yani hemen arkasındaki Deniz'e döndü. Arkasındaki kıza bakarken öfke onu daha da esir altına alıyordu. Kısaca yutkunup çenesini kaldırarak dik bir şekilde baktı Deniz karşısındaki Teoman'a. Teoman kısa bir bakış atıp tekrar öfkeyle ona doğru bakan babasına döndü. "Demek bu kız için vurdun bana öyle mi?" histerik bir şekilde gülmeye başladı Teoman. "O zaman hazır ol biricik babacığım. Çünkü arkamdakini çok daha kötü günler bekliyor." Babasının yanından geçerken son defa arkasına dönüp baktı. "Gardını al Deniz Kızı." (Bölümler genel olarak Deniz'in bakış açısından olacak ama arada ilahi bakış açısına da geçeceğim bilginize.)

"Birinin zincirleri boyun eğmekten, diğerininki ise kusursuz olmak zorunluluğundan dövülmüştü." Deniz, her sabah annesinin "Biz sığıntıyız, sesini çıkarma, boyun eğ" baskısıyla uyanan, tek özgürlüğünü tuvaldeki gizli resimlerinde bulan dikbaşlı bir genç kızdı. Teoman ise dışarıdan bakıldığında Bodrum'un en zengin, narsist ve dokunulmaz çocuğuydu. Ama o parlak maskenin ardında, babasından yediği tokatların ve asla kaybetmeme zorunluluğunun getirdiği deli bir öfke saklıydı. Kader, onları kimsenin kaçamayacağı bir edebiyat projesinde zoraki ortak yaptığında, sadece notları için değil; kendi kurdukları o kalın duvarlara karşı da savaşacaklardı. 07.06.2026 Teoden

Teoman ve Deniz kurgusudur

Teoden

Teoman: 🤏🏻 kalmıştı Deniz kızı: Ne Teoman: Öpüşmemize diyorum 🤏🏻 kalmıştı Texting+düz yazı

TEODEN Ama kalp, kuralları dinlemez. Birinin cesareti, diğerinin suskunluğu... Söylenmeyen cümleler, kaçırılan bakışlar ve her geçen gün büyüyen bir çekim. Peki ya en zor kural, birbirinden uzak durmaksa?

Ne kadar yakından ve arada uçurum

Deniz, bir perşembe sabahı defterinin köşesine karaladığı çizimi Teoman'ın kolunda gördü.

Asla. Sen benden uzaklaşıyordun, şimdi hesaplaşma zamanı."