Tüm hayatım aynı okulda geçmişti ve bu sene lise 2 de yeni okula geçiyordum, taşındığımız için. Taşınma sebebimiz annemle babamın ayrılıyor olmasıydı. Bu sefer çok kötü kavga etmişlerdi. Annemle yeni taşındığımız evde bi kedi sahiplenmiştik ve adını haydar koymuştum. Evet çok yaratıcı bir isim biliyorum. Eve taşınmamızın üstünden 1 hafta geçmişti ve daha yaz tatilinde olduğumuz için okulun açılmasına 2 hafta falan vardı.

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.