Ἔρος δηὖτέ μ᾿ ὀ λυσιμέλης δόνει,
γλυκύπικρον ἀμάχανον ὄρπετον..
(Σαπφώ)
Πάλι σπαραζει με ο έρωτας,
που παραλύει το σώμα
γλυκόπικρο, άγριο σερπετο..
( Μετάφραση Βουτιερίδη)
Όσα σε πλήγωσαν, τα έκανες ασπίδα,
τίποτα να μη σε αγγίζει πια.
Κι όσα όνειρα γέννησε η αγάπη,
τα κλείδωσες στην αποθήκη,
κι ακόμα εκεί σε περιμένουν...