«آه از سوختن زخم نمک پاش مکن ناله را تا نفسی هست چونی فاش مکن.»

همه جا تاریک است و چیزی نمی بینم. تنها سر و صدای نا مفهومی از بیرون این محفظه‌ی لعنتی که دورم پیچیده شده است به گوشم می رسد. اصلا این محفظه را دوست ندارم. تقلا می کنم می خواهم از آن بیرون بیایم. انگار دنیایی دیگر مرا می خواند. احساس می کنم چیزی پایم را گرفته. چیزی شبیه دست خودم. نور عجیبی به چشمانم می خورد. حال تنها روشنایی است. نمی توانم نفس بکشم. احساس مرگ می کنم.

آخرین روز زمین بود. اخبار گفته بود امروز همه چیز تمام می شود.پایان نزدیک بود و بالاخره زمان مرگ فرا رسیده بود. در خیابان قدم می زدم و به سمت خانه می دویدم. قرار بود زمین در ساعت ده و سی و سه دقیقه شب، از بین برود.

-ماله من میشی؟! سرشو به طرفین تکون داد.. -نه؟! همراه با عصبانیتی که با ترس همراه شده بود داد زد: چرا باید ماله یه روانی بشم؟؟! چرا باید پیشه یه دیوونه بمونم؟؟!منو ازاد کن برم... این کارای مزخرفتو تموم کن...

" معشوق زیبای من ! به تو خواهم رسید آن زمان که اخرین قطرات خون در رگ هایم و ضربان کمرنگِ قلبم در ذهنم به یادگار بماند . "

ای عشق گمشده ی من! امشب کجای جهانی؟

اممم... چرت و پرتای مغزم و دیالوگای قشنگ فیلما🐞🍀

جای مغزهای خسته از ارتشاعات کصخلان فرازمینی به اسم انسان.

پَروانه ها شِیطان هستند ___________________ روح زیبایی داشت برای بال شکسته پروانه های باغچه کوچک حیاط کوچکتر بیمارستان میگریست و هیچکس نمیفهمید، نیمی از آن اشک ها برای بالهایی بود که سالها پیش برای پرواز نکردنش بریده بودند... _______________ | یک داستان کوتاه | ژانر:تراژدی، رومنس شروع:17 اوت 2021

" پایان به اندازه ی آغاز اهمیت داره من فقط به دنبال یک پایان شاعرانه میگردم منو ببخش چارلی رومَن... " نامه هایی به دخترک از طرف: HICH