"Nolursa olsun... Hep arkandaki gölge olacağım ben senin. Git de desen kal da desen ben hep olacağım. Kimse üzemeyecek seni Nazlı Naz'ım." Gülümseyerek yine onu düşünmeye başlamıştım. Kendi hayatımı düşünmek gibi bir seçeneğim daha yoktu çünkü benim hayatım da o'ydu. Ve ben yalnızca onu düşünmekle yetiniyordum. Bu sonsuza dek de böyle sürecekti.

Lise yıllarında başlayan arkadaşlıkların zamanla aşka dönüşmesi.

Herkes okul dizisi olsun demiş, yine okulla alakalı yapıyorum. Babasının tayin sonucu ailesiyle temrenliye kasabasına gelen ve geçmişte yaşadığı şeyler yüzünden konuşamayan bir kız.... Tek arkadaşı tek sırdaşı ikiz kardeşi olan esatla beraber yeni okullarında başlarına neler gelebilir?

Eğitimle başlayan bir hikaye, neyle sonuçlanabilir ki...

Kavin: Hiç mi düşünmedin? Hiç mi acımadın? Kavin: Bana bunları yaparken gelmedi mi aklına, o okulda deli gibi üstüne titrediğin kardeşin? Demedin mi benimde kardeşim var, ona yapsalar ne yapardım diye? Kavin: Demedin mi lan?! Demedin mi?! Kavin: Aslında biliyor musun? Salaklık bende. Kavin: Beni annem babam sevmemişti, sen mi sevecektin. 0535*****: Küçük... 0535*****: Yanlış numara *Görüldü* ~ Altay: Seni annen baban sevmedi Altay: Ama ben çok seveceğim.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Bu kurgu tamamen hayal ürünüdür!. Kurgu cringe gelebilir çünkü, bu kurguyu ciddi olarak yazmıyorum. Sadece kafa dağıtmak için.. Saçma yorumlarınızı kendinize saklayın:) "Peşimi bırakmıyordu. Beni gizlice gözetler ve yalnız olduğumda sıkıştırırdı. Ondan sürekli kaçmaya çalışıyordum. Ama nafile vazgeçmiyordu. Beni iyice takıntı haline getirmişti. Ondan korkmaya başladım.."

❗️[ Not : Bu kitaptaki her şey kurgudan ibarettir,lütfen ciddiye almayınız. ]❗️ " Gördüğüm ilk an tutulmuştum,o güzel gözlerine.,fakat bu ne kadar doğruydu ki? Dahası bu doğru muydu ki? Hayır,doğru falan değildi,yanlıştı,dibine kadar yanlıştı hem de. Ancak lanet olsun ki,bunu onun karşısında tekleyen kalbime asla anlatamıyordum. Aramızda bir bağ vardı,ikimiz de farkındaydık ki,bu basit bir öğretmen-öğrenci ilişkisi değildi, aramızdaki şey bundan daha fazlasıydı. Bazı şeyler var,ne olduğunu hissedersin,ama kelimelere dökemezsin. Bunun iki sebebi vardır; ya kelimelerle ifade edemiyorsundur, ya da..bu kelimelerden korkuyorsundur. Bizim sebebimiz belliydi,biz kelimelerden korkuyorduk,o kelimelerin altında ezilmekten deli gibi korkuyorduk ikimiz de! "