''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Winter kitabının ikincisidir Bana birşey demiştin hatırlıyor musun? Biraz sabret. Geçeceği için... Biraz daha sabret. * Hep mutlu olmak istiyorduk ama aslında mutlu olmak için çabalamıyorduk. Hep birini üzme veya kavga etme pesindeydik. Sevdiğimizi söylemeye çekinirken nefretimizi haykırıyorduk. Sevmekten utanıyorduk ama vurmaktan parçalamaktan korkmuyorduk. Neden bunları yaptığımızı birkere bile düşünmeden nerede kötülük varsa nerede kötü bir davranış varsa oradaydık. Biz kendimizi sevmiyorduk. Biz kendimizi sevmeyerek birçok şeyi de kaybediyorduk. 18.02.2018/09.03.2018

Eski ve 2 yıl önceki ilk zamanlarımdan olan hikayelrden biri. Sizleri şuan yazdığım şeylere ve yazmaya devam ettiğim şeylere beklerim.