Küçükken birbirlerinin sırdaşı, dostu, ve hatta da aşkı olan Zeynep ve Kerem'in hikayesi bu. İzmir'de evleri yanyana, bahçeleri birleşik iki sevgilinin hikayesi bu. Bir gün küçük kızın İstanbul'a gitmesi ve ardında ağlayan bir küçük oğlanı bırakmasının hikayesi bu. ZeyKer'in aşklarının hikayesi bu!

Birisinin en yakın arkadaşı,diğerinin yeni sevgilisi... Selin sayesinde tekrar karşılaşan lise aşıkları Kerem ve Zeynep'in hayatına hoşgeldiniz^^

Bir sen,bir ben,bir de bizim bebeğimiz. / Tüm hakları saklıdır.

Kerem Zeynep'in en yakın arkadaşıydı. Ta ki Zeynep onu kütüphane de başkasıyla fazla samimi(!) olduğunu görene kadar.. İşler değişti, esas kızımızın aklı bir hayli karıştı. Sanırım ruhu sarışın iç sesi aklını karıştırmakta tam bir uzmandı. Tabi Kerem'in baştan çıkarma seansları da ona yardımcı oluyordu. Hepsi iş birliği içine girmişken Zeynep şimdi ne yapacaktı? Bunun cevabını hikayemde bulabilirsiniz ;))

"Eğer 18 yaşında , sevgilin olmazsa , yalnız olursan, benimsin." "Benimsin?" "Evleniriz yani. Sonsuza kadar benim olursun." "Be-" "Anlaştık mı?" "Peki . . Anlaştık ."

Onlar patates püresi ve sosu gibiydiler. Patates püresi ile sosu karıştırırsan daha sonra ayıramazsın, sonsuza dek.. Onlar da ayrılmadılar, ayrılamadılar zaten. Sonsuza dek.

Yoruldu kadın. Güçlü olmaya çalışmaktan. Her gece unutmaya çalışmaktan. Her sabah hatırlamaktan, yoruldu. Ve bir gün. Tam 'Unuttum' derken.. Onu gördü, yine yoruldu.