"Yağ satarım, bal satarım. Ustam ölmüş, ben satarım." Hayatım boyunca unutmayacaktım bu sözleri; her bir hecesi ruhuma atılan birer çizik gibi bende kalacaktı. Çocuklar el ele tutuşup neşeyle bu sözleri mırıldanıp, masumiyetin gölgesinde eğlenirken; biz, bu oyunda kan ve gözyaşı döküyorduk. Oyunun kuralı değişmişti; ebe bendim ve elimdeki bir mendil değil, ölümün soğuk nefesiydi. Gözlerimi karşımdaki adamlara diktim. Onlar bu kanlı oyunun kurbanları, bense kaderin eline tutuşturduğu zehirli bir hançer gibi başlarında bekleyen infazcıydım. Karşımda üç adam kalmıştı. Üç farklı hayat ve üç farklı korku. Peki ya benim ruhum kalır mıydı bu oyundan sonra? Bir katilin ruhu, öldürdüğü bedenin yanına, o karanlık odaya gömülürdü; biliyordum. "Satsam on beş liradır." Bugün, kaderimin üzerine kara bir mühürle kazınmıştı. Sayfaları çevirdikçe parmaklarımı kirleten simsiyah bir leke... Bir gün, bugünün bedelini alacaktım. Ağır bir bedel olacaktı bu. Oyun değil, her şey gerçek olacaktı. "Zam bak zum bak," Küçüklüğümüzde herkese sorulmuş bir soru vardı: 'Bir sihrin olsa ne olmasını isterdin?' Çocukken bir cevap vermemiştim bu soruya. Çünkü dileklerin, gerçeklerin sert kayalarına çarpıp parçalandığını çok erken yaşta, canım yana yana öğrenmiştim. Ama şimdi... Bir sihrim olsa, buradan yok olmak isterdim. Bu cevabım sihrin varlığına inandığım için değil, inanmak isteyecek kadar çaresiz olduğum içindi. "Dön arkana, iyi bak." Tuşa basmamla kurşun, karşımdaki sandalyeye mahkûm edilmiş bedene isabet etti. "Hayır!" Dünyayı yerinden oynatacak bir feryat döküldü kadının dudaklarından. Kocası, gözlerinin önünde öldürülmüştü. Ben yapmıştım. Öldürdüğüm kadar ölüyordum bugün. Bir aile... Dağılıp gitmişti. Ben yıkmıştım. Ne ben kendimi bugünden dolayı affederdim, ne de bugünü yaşatanı...