မောင်ကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေးခွင့် မရတော့တဲ့ ဖက်ထုပ်ကို အညို လုပ်ကျွေးပါ့မယ် ။ သမီးကလေးသိပ်ကြိုက်တဲ့ ဖက်ထုပ်ရဲ့အစာ ကြက်သွန်မြိတ် မြေဩဇာသာ ဖြစ်ပါတော့ ။ ေမာင္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေကြၽးခြင့္ မရေတာ့တဲ့ ဖက္ထုပ္ကို အညိဳ လုပ္ေကြၽးပါ့မယ္ ။ သမီးကေလးသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဖက္ထုပ္ရဲ႕အစာ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ ေျမဩဇာသာ ျဖစ္ပါေတာ့ ။

"ပန်းတွေဟာ ရောင်စုံ ပွင့်ကြသလိုပဲ ။ ဘာအရောင်ကြီး ဖြစ်နေတာဟာ ပြသနာမဟုတ်ပါဘူး ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်နှစ်သက်ရာ ကာလာကို စီခြယ်ပြီး ရှင်သန်ခွင့်ရှိပါတယ် ။ကိုယ့်ရှင်သန်မှုက သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေသရွေ့ လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန်လို့ရပါတယ် ။ သူတစ်ပါး ကြိုက်တာ ၊ မကြိုက်တာကလည်း သူတို့ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ပါ ။ ကိုယ်ကိုမဖျက်ဆီး၊ မပုတ်ခတ်သရွေ့ ကိုယ့်ဘာသာ ရှင်သန်နေရမှာပဲ ။ တချို့ပါးစပ်တွေက ပိတ်သွားအောင် ဘာနဲ့မှ ဆို့လို့မရတော့ဘူး ။ အဲသည်အပေါ်မှာ အကုန်လုံးကို လိုက်ခံစားနေရင် အရှုံးကြီး ရှုံးတာပေါ့ ။ ကိုယ့်ရှင်သန်မှုထဲမှာ သူတို့ အစွမ်းအစမှမပါတာ ။ ဘာလို့ စကားသံတွေလောက်နဲ့ ကိုယ့်ဘဝကို ပျက်စီးစေမှာလဲ ။" "ပန္းေတြဟာ ေရာင္စုံ ပြင့္ၾကသလိုပဲ ။ ဘာအေရာင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာဟာ ျပသနာမဟုတ္ပါဘူး ။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ကာလာကို စီျခယ္ၿပီး ရွင္သ

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပျံသန်းရတာ အားနည်းလာတယ် ငါ့ အတောင်နှစ်ဖက်မှာ စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဘဝကိုဖိနပ်လိုလုပ်စီးတဲ့အခါ အိမ်ပြန်ချိန်တွေပဲ ပါးပါးလာတယ် တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငိုဖို့နေရာရှာတော့လည်း အမေ့ရင်ခွင်ဟာ ဟိုဘက်ကမ်းက မီးအလင်းရောင်လို မှုန်ပျပျဝေးခဲ့တဲ့ညတွေ ဇာတ်လမ်းမဆုံးခင် ကြော်ငြာဝင်သလို လူတွေအားလုံးဟားတိုက်ရယ်မောခဲ့ကြ ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန်ခဲ့တာပါပဲ အလင်းနဲ့ဝေးဝေးလာတိုင်း အမှောင်ထဲနေဖို့ ကျင့်သားရနာကျင်ခဲ့ စိတ်တွေ တစ်နေ့တစ်နေ့တော့ အိမ်ပြန်လာမယ် မျှော်လင့်ရတာပဲ ဘယ်သူမှ ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ ပြောမပြဖြစ်ဘူး နေ့ခင်းဘက်လူမြင်မခံဝံ့တဲ့ ငှက်ကလေးဟာ ငါ့နဲ့ မောင်နှမအရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း...

တစ်ခါမှ မနီးဖူးတဲ့ အဝေးကလူတစ်ယောက်အကြောင်းပါ