Ροζαλία Ιβανόβ κόρη του Νικολάι Ιβανόβ. Το επίθετο τους είναι συνώνυμο της δύναμης, της εξουσίας και της μαφίας σε ολόκληρη την Ρωσία. Όμορφη και ελεύθερη - τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που ο πατέρας της την διατάζει να παντρευτεί κάποιον από την λίστα των μαφιόζων και αυτό πριν κλείσει τα είκοσι έξι, ακριβώς σε έναν μήνα. Ένας μήνας ελευθερίας της απομένει πριν τον γάμο. Έναν γάμο τον οποίο δεν ήθελε και για κακή της τύχη επέλεξε την χειρότερη οικογένεια από την λίστα. Τους Μορέλο. Ορκισμένοι εχθροί τους πατέρα της μέχρι πριν λίγο καιρό, όταν και έκαναν ανακωχή. Τώρα όμως είναι αργά για να πάρει πίσω αυτό που είπε πάνω στα νεύρα της και ήδη οι ετοιμασίες ξεκίνησαν πυρετωδώς για το ταξίδι της ζωής της. Για να πάει νύφη στην Ιταλία. Σε μια εχθρική οικογένεια με μόνη της ελπίδα πως ο σύζυγός της θα έχει τις ίδιες αντιλήψεις με εκείνη και έτσι θα καταφέρει να περάσει ήρεμα την υπόλοιπη ζωής της κι ας μην ζήσει τον έρωτα που τόσο πολύ αποζητά από μικρό παιδί.

Εκείνη τον θέλει ολόδικό της ενώ ξέρει πως είναι απλά εραστές. Εκείνος πάλι είναι αθεράπευτα ερωτευμένος με τη γυναίκα του που δεν μπορεί να έχει, εξαιτίας ενός τρομερού συμβάντος. Βρίσκει έτσι παρηγοριά στο εφήμερο σεξ με τις πρωταγωνίστριες των παραστάσεών του. Ορφέας και Μελίττα. Δυο πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες. Αραγε θα γίνει πρωταγωνίστρια ποτέ της ζωής του; Ή ο σκοτεινός σκηνοθέτης θα αφήσει την καρδιά του κλειστή για πάντα , ακόμα και στην κοπέλα που θα τον ερωτευτεί μέχρι θανάτου; Το εξώφυλλο αποτελεί δημιουργία της @xartinh_selinh

Η Θεσσαλονίκη απλώνεται μπροστά της σαν μια υπόσχεση ελευθερίας, σαν ευκαιρία για μια νέα αρχή. Η Ρεβέκκα προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα ζωή, να ξαναβρεί τον εαυτό της μέσα από καινούριες γνωριμίες, ανέμελες νύχτες και προκλήσεις που δοκιμάζουν τα όριά της. Και όσο περισσότερο πείθει τον εαυτό της πως ο Θέμης είναι απλώς μια κλειδωμένη ανάμνηση, τόσο πιο έντονα νιώθει την παρουσία του στη σκιά της. Δεν του έχει ξεφύγει. Γιατί ο Θέμης δεν είναι ο άντρας που αφήνει πράγματα ανολοκλήρωτα. Ξέρει πότε να περιμένει, πότε να δείξει υπομονή. Και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, και ξέρει πως θα έρθει, θα είναι εκεί. Όμως, καθώς σχεδιάζει προσεκτικά την επόμενη κίνηση του, ένα νέο πρόβλημα εμφανίζεται στη ζωή της Ρεβέκκας. Κάτι που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Όταν οι δρόμοι τους διασταυρωθούν ξανά, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Αυτή τη φορά, ο αγώνας φτάνει στο πιο κρίσιμο σημείο του. Τα σετ είναι ισόπαλα, η ισορροπία εύθραυστη, και κανείς δεν ξέρει ποιος θα κερδίσει τον τελευταίο πόντο. Ένα μονάχα είναι βέβαιο: Κανείς τους δεν θα φύγει από το γήπεδο χωρίς να παλέψει για τη νίκη.

«Αν εσύ δεν είσαι το κόκκινο, εγώ δεν είμαι το μαύρο. Κι αν μέλλει από το χέρι σου να διαλυθώ, τότε θα το δεχτω, σαν την πιο απόλυτη, ηδιστη και ολοκληρωτική καταστροφή μου.» (Ι) ΜΕΡΟΣ : «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ρίσκαρες την ζωή σου;» Ανασήκωσε το σώμα του στο κάθισμα. Περιεργάστηκε μερικά δευτερόλεπτα την ψηλόλιγνη μορφή της που έστεκε ακέραιη στο σκοτάδι και ύστερα της απάντησε. «Θα έδινα μέχρι και την ψυχή μου για να σε δω να καταστρέφεσαι.» (ΙΙ) ΜΕΡΟΣ : Η ύπουλη μορφή του χάους παραμόνευε, κοιτούσε με φθόνο την ελπίδα. Αδημονούσε να αναδειχτεί για μια φορά εκείνο νικητής. Το μαύρο του άρχισε να βρυχάται. Το κόκκινο της άρχισε να φθυρεται. (ΙΙΙ) ΜΕΡΟΣ : «Έχασες. Θυμήσου, όταν εγκαταλείπεις την βασίλισσα με τέτοιο τρόπο, υποχωρείς.» «Όχι! Ένας βασιλιάς δεν εγκαταλείπει ποτέ! Και εγώ δεν έχω μάθει να υποχωρώ σε τίποτα. Αντιθέτως. Ένας βασιλιάς, κάνει τους άλλους, να εγκαταλείπουν.» Ένοχη απόλαυση - Ολική καταστροφή Don't copy girlwhol0vesbooks© 2021 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.

Η Ήβη είναι στο τελευταίο έτος της σχολής της, Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση, μια σχολή που δεν της κέντρισε ποτέ το ενδιαφέρον. Είναι εσωστρεφής, απαισιόδοξη, έχει χίλια δύο προβλήματα και φοράει διαφορετικά παπούτσια στο κάθε πόδι. Ο Αχιλλέας, ένα παλληκάρι σαν τα κρύα τα νερά που δεν ξέρει πού του πάνε τα τέσσερα, έχει έναν στόχο στη ζωή του, μα δεν ξέρει πώς να τον πιάσει. Ψάχνει για μια περιπέτεια που θα τον οδηγήσει εκεί ακριβώς. Την βρίσκει στα όμορφα μάτια της Ήβης και στο περίεργο μυαλό της. «Ένα αριστούργημα.» -Είπε κάποτε κάποιος. Προσοχή: περιέχονται αναφορές σε έντονα ψυχολογικά συμβάντα και ενδέχεται να υπάρχουν λίγες σεξουαλικές σκηνές. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. All Rights Reserved ® Copyright © 2020 the damn year Despw, DL

~Ποιος καιγεται αποψε και μυρισε ολη η πολη αγαπη?~

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟ

"Πες μου σε παρακαλώ ότι το θες αυτό όσο το θέλω κι εγώ" είπε με κομμένη την ανάσα. Ένιωθα κατακόκκινη, η ντροπή μου ήταν εμφανής άλλη μία φορά. Τελικά έγνεψα καταφατικά, αποφεύγοντας το βλέμμα του που με κάρφωνε με λαγνεία. "Θέλω να το ακούσω μωρό μου. Θέλω να μου πεις πόσο με θέλεις αυτή τη στιγμή." Είπε σιγανά με φωνή βραχνιασμένη, ήχος τόσο απολαυστικός που έφερνε ανατριχίλες σε όλο μου το σώμα. "Σε θέλω" είπα γρήγορα και κοφτά. Ένα μικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στην άκρη του στόματος του. Τα χείλη του έπεσαν πάνω στα δικά μου και τα χέρια του έσφιξαν τη μέση μου. •~•~•~• Συμμορίες, ερωτικά δράματα, κόντρες και πάθη... Πώς θα τα βγάλουν πέρα?

Άρης - Μικρή πλέον είσαι υπό την επίβλεψη μου. Θα μου λες που θα πηγαίνεις, με ποιον θα βγαίνεις ,όλα για να μπορώ να σε προσέχω. Μου είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο και με πλησίασε. Του άρεσε να με βλέπει νευριασμένη, έτοιμη να εκραγω. Ήθελα να του ορμηξω και να τον σκοτώσω. Εγώ - Δεν πρόκειται να σου δίνω αναφορά!! Δεν θέλω να σε έχω συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου!! Σήκω και φύγε από το δωμάτιο μου!! Άρης - Νομίζεις πως εμένα μου αρέσει ;;!! Εγώ - Τότε παραιτησου από σωματοφύλακας μου και φύγε!! Άρης - Αυτό δεν πρόκειται να το κάνω. Έχω τους λόγους μου. 🥀Αναλυτική περίληψη της ιστορίας και των πρωταγωνιστών στο chapter 1🥀 ❌Don't copy this story !!!❌