"Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu. "Evet," dedim. "Gözlerime bak," dedi. Baktım. Ve saatler sonra bakışlarında ilk kez, ufacık bir ihtimalle cebelleşen şüpheyi gördüm. "Ben sana her şeyimsin dedim. Ama sen hiçbir şeyimmişsin." Artık yapabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Yolun sonu burasıydı ve o ne yaparsa yapsın, gidişime engel olamayacaktı. Saatler içinde çökmüştü güzel yüzü. Bomboştu karanlık gözleri. Bana öyle bir bakıyordu ki, sanki bıçağı kalbine saplamışım da geri çekmek bilmemişim gibi. "Bu bir son değil," dedi sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Gideceksin ve ne yazık ki ben seni bırakmayacağım. Daha önce de söylediğim gibi, istersen dünyanın öbür ucuna git, yine de bulurum seni. Ama eğer seni bulduğumda, bir şeylere mecbur kalmadığını anlarsam, ikimize de geçmiş olsun. Eğer ki gerçekten benden intikam almışsan..." Gözlerine uzun uzun bakmak, dakikalarca nefes tutmakla eş değerdi. "Dua et ki Allah seni karşıma çıkarmasın."

24 Şubatta yayından kaldırılacaktır . Bir kurşun yağmurunda ama dikensiz bir gülün isabetiyle bin parça olmaktır ,aşk. Ve vecd ; bu kimliksiz ,berduş , serkeş eyleme delicesine kapılmaktır. Aşk ,vecd ise sahidir. Gerisi kuru bir sevdadan öte değildir .

"Ne istiyorsun?" sorusu bir fısıltıdan ibaret döküldü dudaklarımdan. "Bu geceyi bana vermeni istiyorum," dedi pürüzlü bir sesle. "Uyuyamadığım tüm gecelere inat, ruhumu iyileştirmeni istiyorum."

"...ve ben onun kurşun askeri ." Ez Gara. Tu,garam.

"Sus!" duymayı kaldıramadığım sözleri yüzüme yüzüme haykıran adama tüm öfkemle bağırıp dolan gözlerimi ağlamamak için kırpmamaya çalışırken Savaş bana tüm acımasızlığıyla bakıp dudaklarına alaylı bir gülümseme yerleştirdi. "Yaptığın şeyi duymaya tahammülün bile yoksa neden yapıyorsun, Aden? Neden bir hocayla yatıyorsun?" en az yüzündeki gülümseme kadar alaylı bir ses tonuyla benimle konuşan Savaş gözlerini gözlerime dikkatle çevirip göz pınarlarımdaki yaşlara özenle bakarken yüzüme acı bir gülümseme yerleştirip başımı ona inanamıyormuşum gibi yavaşça iki yana doğru salladım. "Gerçekten inanıyor musun buna?" sesim hiş beklemediğim kadar kırgın çıkarken Savaş'ın yüzündeki alayın sekteye uğradığını fark edip başımı yavaşça yere doğru eğdim. Tam o esnada bir damla göz yaşım göz pınarımdan atlayıp yanağım boyunca süzülerek çeneme indiğindeyse bakışlarımı ilk defa ağlamaktan utanmayarak Savaş'a doğru çevirdim ve sağ elimin tersiyle sertçe göz yaşımı sildim. "İnanıyor musun?" "Sabah'ın dördünde seni aradığımda arkadan o adamın sana 'bebeğim' diyen sesi geldi bir de bana inanıyor musun diye mi soruyorsun gerçekten?" "İnanıyorsun yani? Babam yaşımda bir adamla yattığıma inanıyorsun?" sesimdeki kırgınlık her saniye artarken Savaş bu halime anlam veremiyormuş gibi bana bakıp başını hafifçe sağa sola doğru salladı. "Bana karşı bir sorumluluğun yok bunu bana zaten en başından söyledin ama gerçekten not için bu kadar kendini alçaltman gerekiyor muydu Aden? Bir sekse kaç puan verdi? Beş mi? On mu?" gözlerini gözlerimden çekmeden konuşan Savaş ona olan güvenimin sözleriyle yerle bir olmasını sağlarken dudaklarımın arasından alaylı bir gülüş çıkarıp dudaklarımı birbirine sürttüm. "On beş. Tek bir sekse on beş puan verdi. Sandığından daha karlı bir iş yaptım sanırım ha?"

Babasının vasiyeti üzerine halasının kızıyla evlilik yoluna girer Dağhan Şahlar. Mutlu olacaklarını düşünürken ihanete uğradığı düşüncesiyle her şey tepetakla olur. Gerçeği sorguladığında sessiz kalan karısı aklındaki şüphelerin artmasına sebep olurken ne yapacağını bilmez. Bir yandan onu zorlayan gururu, diğer yandan ona emanet edilen kadını koruma duygusuyla bir çıkmaza sürüklenir. & Alin ve Dağhan Şahlar! Hikaye ilk olarak 2018 yılında yazıldı. 26.10.2024 yeniden yazılma tarihi!

❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

KAFES DÖVÜŞÜ ▪️ YERALTI DÜNYASI ▪️ TEHLİKE ▪️ ENTRİKA ▪️ TAKINTI Onlar yetimhanede tanıştı ve günün birinde ayrılmak zorunda kaldılar. Ayrılırken birbirlerine söz verdiler. Giden gelecekti, kalan bekleyecekti. Yirmi yıl geçti. Giden yana yakıla aradı, kalan sabırla bekledi. Ve bir gün... Birbirlerini buldular. Ama tanıyamadılar. ✋🏻 Bu kitabın rengi kırmızı. KAN KIRMIZISI ♟ Yeraltı Kulübü, İstanbul'un en gözde gece kulüplerinden biridir. Şaşaası göz kamaştıran bu mekânda cebinin doluluğuna güvenen herkes sınırsızca eğlenebilir. Ancak perşembe geceleri içeriye girebilmek için sahip olduğunuz statü ya da ensenizin kalınlığı geçerli olmayacak. Sadece özel kişilerin erişebileceği karta sahipseniz kapılar size açılacak ve perşembe gecesinin vahşiliğiyle tanışabileceksiniz. Düzenlenen kafes dövüşlerinde hiçbir kural yok, ancak Yeraltı Kulübü'nün dövüş gecelerinden bile üstün tuttuğu tek kural var; uyuşturucu. Yeraltı Kulübü'ne uyuşturucu sokmak, satmak ya da kullanmak bile bile ölüme yürümektir. Nehir ise hayatını aksiyondan uzak tutmaya özen gösteren, kendi hâlinde yaşayan bir kadındır. Fakat kader her zamanki gibi kendi planını devreye koyduğunda ve hiç ummadığı birinin sahtekârlığı yüzüne çarptığında hayatı birden rayından çıkar. Bulaştığı pislikten yakasını kurtarabilmek için sunulan teklifi kabul etmek zorunda kalır. Kimilerinin sahip olduğu statü ve parayla bile elde edemediği o kart avucuna bırakılır. Ve Nehir bir gece vakti, eline tutuşturulan paketle, Yeraltı Kulübü'nün önünde kendisini bulur. Birincisi paketin içerisinde ne olduğunu tahmin etmektedir. İkincisiyse Yeraltı Kulübü'nün yıkılmaz kuralından habersizdir. ♟ Entrika, gizem, gerilim, aksiyon okumayı sevenlere hitap edecek bir kurgudur.

"11 sene sonra benden neyin açıklamasını bekliyorsun sen?" "Gitmek zorundaydım." "İyi,"dedim ondan uzaklaşarak."Gitmek zorundaydın ve gittin şimdi ise kalmak zorunda değilsin." Kafasını iki yana salladı."Ama yaşamak için kalmam gerekiyor,Nisan." ~ BU HİKAYEDE YER ALAN KİŞİLER VE KURUMLAR KURGU ÖĞESİ OLUP GERÇEK KİŞİLERLE VE KURUMLARLA HİÇBİR ALAKASI YOKTUR.