Her zamanki gibi mükemmel olan ses tonumla kahkaha attım. Kendimi düzeltip ellerimi ceplerime koydum ve duvara yaslandım. "Yani bana bir cadının genelevde işe ihtiyacı olduğunun mu söylüyorsun?" Birçok farklı dil bildiğini belli eden aksanıyla yanıtladı; "Aynen öyle söylüyorum. Aptal insanlar paraya çok değer veriyor ve o olmadan hiçbir şey yapamıyorum." Tekrar alayla sırıttım. "Büyü yapsana o zaman." Tek kaşını kaldırarak en az benim kadar alaycı bir tavırla konuştu; "Yani doğanın kanunlarının mı değiştireyim?" Başımı hafifçe sağa sola salladım ve ona yaklaştım. "Hayır.. hayır... Sadece diyorum ki-" Parmağımla saçını yavaşca kulağının arkasına sıkıştırdım ve kulağına eğildim. Herkesi baştan çıkartan sesimle fısıldadım; "Kendi kanunlarını yarat.."

Tüm sınıfın ilk defa bu kadar sessiz olduğunu fark ettiğimde yanımda oturan en yakın arkadaşımın gözlerini hayran bir şekilde sınıfına adımını attığı andan beri herkesin taparcasına baktığı kadından bir an olsun çekemediğini fark etmiştim. Kusursuz bacakları sınıfta gezinirken giymiş olduğu etek masadan yeni kalktığı için kıvrılmıştı. Kız erkek fark etmeksizin herkesin dibinin düştüğüne emindim. Bu kadın büyük ihtimalle çoğu yazardan daha hızlı sevdirmişti edebiyatı. "'Aşık olduğunuz insan gülüşünü sevdiğiniz insandır' demiş Dostoyevski." Dudağının kenarında olan tapılası gülüşü yine en sevdiğim şekilde yerini aldığında adımları sırama doğruydu. Gözlerini bir an olsun benden çekmeden göğüs dekoltesini açığa çıkartacak şekilde ellerini masama dayayarak öne eğildiğini fark etmiştim. Ön sıramdaki Mark benim yerimde olmak istediğini belli edercesine iç çekmişti. "Söylesene Ruby Jane, sen kimin gülüşünü seviyorsun?"