"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur." ⛓️ Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

Atakan Eralp, Birce'nin hayatına bir rüzgar gibi girip çıkmıştı. Arkasında da bir ehliyet, iki kare fotoğraf ve tutulmamış bir söz bırakmıştı. Birce ise Atakan'ın yakasını öyle kolay kolay bırakmayacaktı. Atakan'a ulaşmak için çevirdiği dolaplar biraz fazla başarılı olduğunda kendisini fenomen bir spor programının aksi ve soğuk yönetmenin asistanı olarak bulmuştu. Artık Atakan'a gölgesi kadar yakındı, yalnızca ufak bir sorun vardı. Atakan dahil olmak üzere herkes, Birce'nin kanal sahibinin şımarık torunu olduğunu zannediyordu. Atakan'ın yanına sızmak kolaydı. Ama sosyetenin prensesi Birce Soyak'ın tacını taşırken kalbine sızmak hiç kolay olmayacaktı...

𝘙𝘰𝘴𝘦𝘭𝘺𝘯 𝘔𝘰𝘳𝘵𝘩𝘢𝘭, 𝘰𝘬𝘶𝘭 𝘨𝘦𝘻𝘪𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘰𝘵𝘶𝘳𝘥𝘶𝘨̆𝘶 𝘵𝘢𝘩𝘵 𝘴𝘢𝘺𝘦𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘳 𝘢𝘯𝘥𝘢 𝘣𝘪𝘯𝘭𝘦𝘳𝘤𝘦 𝘺ı𝘭 𝘰̈𝘯𝘤𝘦𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘣𝘶𝘭𝘶𝘳. 𝘖𝘳𝘮𝘢𝘯𝘭𝘢𝘳𝘥𝘢, 𝘬𝘰̈𝘺𝘭𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘷𝘦 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘺𝘥𝘢 𝘺𝘢𝘴̧𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘢𝘺𝘭𝘢𝘳 𝘰𝘯𝘶 𝘣𝘶̈𝘺𝘶̈𝘬 𝘣𝘪𝘳 𝘭𝘢𝘯𝘦𝘵𝘪𝘯 𝘮𝘦𝘳𝘬𝘦𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘴𝘶̈𝘳𝘶̈𝘬𝘭𝘦𝘳. 𝘬𝘳𝘢𝘭ı𝘯 𝘢𝘤ı 𝘥𝘰𝘭𝘶 𝘨𝘦𝘤𝘦𝘭𝘦𝘳𝘪, 𝘬𝘳𝘢𝘭𝘭ı𝘨̆ı 𝘣𝘪𝘳𝘣𝘪𝘳𝘪𝘯𝘦 𝘣𝘢𝘨̆𝘭𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘭𝘢𝘯𝘦𝘵 𝘷𝘦 𝘩𝘢𝘭𝘬ı𝘯 𝘤̧𝘦𝘬𝘵𝘪𝘨̆𝘪 𝘴ı𝘬ı𝘯𝘵ı𝘭𝘢𝘳... 𝘏𝘦𝘱𝘴𝘪 𝘙𝘰𝘴𝘦𝘭𝘺𝘯'𝘪𝘯 𝘬𝘢𝘯ı𝘺𝘭𝘢 𝘴𝘰𝘯 𝘣𝘶𝘭𝘢𝘤𝘢𝘬𝘵ı𝘳. 𝘒𝘦𝘯𝘥𝘪 𝘨𝘦𝘤̧𝘮𝘪𝘴̧𝘪𝘯𝘪, 𝘴𝘰𝘺𝘶𝘯𝘶 𝘷𝘦 𝘨𝘶̈𝘤̧𝘭𝘦𝘳𝘪𝘯𝘪 𝘬𝘦𝘴̧𝘧𝘦𝘥𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯, 𝘢𝘴̧𝘬 𝘷𝘦 𝘪𝘩𝘢𝘯𝘦𝘵 𝘢𝘳𝘢𝘴ı𝘯𝘥𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘤̧𝘪𝘮 𝘺𝘢𝘱𝘮𝘢𝘬 𝘻𝘰𝘳𝘶𝘯𝘥𝘢 𝘬𝘢𝘭ı𝘳... 𝘣𝘶̈𝘺𝘶̈𝘭𝘦𝘳 𝘴𝘰𝘯𝘢 𝘦𝘳𝘦𝘤𝘦𝘬𝘵𝘪𝘳... 𝘒𝘳𝘢𝘭𝘭ı𝘬𝘭𝘢𝘳 𝘺𝘦𝘯𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘨̆𝘢𝘤𝘢𝘬 𝘢𝘮𝘢 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘴𝘪𝘯 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵ı 𝘴𝘰𝘯𝘴𝘶𝘻𝘢 𝘥𝘦𝘬 𝘥𝘦𝘨̆𝘪𝘴̧𝘦𝘤𝘦𝘬.

Bir insanın başına gelebilecek en güzel şeysin sen. Ama ben bir vampirim... ⚔️ "Kalbine kulak ver, Tanrıça. Dinle, tüm notaları senin için yakacağım." Parmağının ucunu göğsüme dokundurdu. "İki karanlık kalp. İkisi de nefretle dolu." Gözlerimiz birbirine değdiğinde aynı müzik, iki ayrı ruhta çalmaya devam ediyordu. "Dinle," dedi, sanki duyduğum her şey onun da kalbindeydi. "Bu bizim şarkımız. Her şeyi cehennem gibi yakıp kül edeceğim." "Neden?" "Çünkü bu benim resitalim. Kan resitali." (Kurgu, kitap ve karakterler tamamen "karanlık aşk" türüne hizmet etmektedir.)

Çetin bir hayatın içinde, dinmeyen arzuların hapsinde yaşayan mutsuz bir adam kendi çirkin ve tehlikeli dünyasından çok uzakta, yalnızca müzikle yaşayan masum, piyanist bir genç kadınla tanıştı... Duyulan ses Do Major'dü. "Soluksun bana," dedi kadına... Aldığı soluktu kadın. "Yüreğim yalnızca senin," dedi kadına... El değmemiş tek şeydi yüreği. Bu kez mutsuz aşkın ağıdı, Do Minor duyuldu. Adı kalbinde, müziği zihninde yankılandı. Ve bir gün; Kadın kayboldu... Ve müzik sustu. Hüzünlü bir ağıt gibi Fa Minor yankılandı. Babanın sanatı oğluna mirastır, derler. Oğluna bıraktığı tek miras acımasız ve çirkin bir dünya ile birlikte sessizlikti. Yıllar sonra o sessizliği yırtan yine bir genç kadın oldu ve o da müzikle geldi. Kimilerinin kader, kimilerinin ise tesadüf dediği olaylar bir biri ardına yaşanarak yıllarca gizli kalmış olan tüm gerçekleri ortaya çıkaracak, bu gerçekler kulaklarda farklı seslerde yankılanacaktı. Kimi Fa Minor, kimi Re Major, kimi ise Mibemol Major duyacaktı. Aşkın Çağrısı ise kaybolan notalarda saklıydı. Bu çağrıya kulak veren kim olacaktı? Hikaye müzikleri; https://open.spotify.com/playlist/7tDIcvCgzYNrFZPmJVyJFU?si=1GpPgvYuQgWzI7qoyXRvAQ

O büyük bir günah, bazen de Tanrı'nın hediyesi. Bu genç kız, bebekliğinden beri kâbuslarımın sebebi. ❦ Yüz yılı aşkın süredir eski tuğlalardan, kalın duvar kâğıtlarından, soğuk betondan ibaret olan karanlık evde ilk kez kahkaha sesleri yankılandı. İki yabancıyı aynı çatının altında birleştiren vasiyet, bir adamın ölmeden önceki son ricasıydı. Hans Alphan'ın tek vârisinin oğlu olduğu zannedilirken küçüklüğünden beri bir kızla daha ilgilendiği öğrenildi. O kızı yetimhanede ziyarete gitti, elbiseler aldı ve eğitim masraflarını üstlendi. Bir gün öldüğünde, oğlunun da aynısını yapacağına söz verdi. Aradan uzun yıllar geçmesine rağmen Leonard'ın kulaklarındaysa annesinin acımasız sesi yer edinmişti. 'Baban onu her zaman senden daha çok sevdi.' 'Kız, o gece fırtınada ölmeliydi.' 23.1.23 | karanligiyazar

Evera Alfen. Ya da yalnızca Era. Ölümün soğuk nefesini ensemde hissedene dek etraftaki herkes kadar sıradan bir yaşam sürdüğünü zanneden o genç kızdım. Hayatta kalmak için tek kural vardı; ormandaki sınırlara adım atmayacaktım. Her şey öğretildiği gibiydi. Ta ki o lanet gece... Bir katil hayatımdaki en masum varlığı canice öldürene dek. Küçük kardeşimi benden alana dek. Bir şeylerin ters gittiğini fark edene dek. Kuşları unuttuğumu hatırlayana dek. Ve göğe baktım. Ben, ilk başkaldırandım.

21. yüzyıl modern Mısır prensesi x Antik Mısır'dan gelen (savaşçı-kralların soyundan) adam ❗️ Bu isimle yazılan ilk eserdir ve konusu da benim tarafımdan bir ilk olarak üretilmiştir. Özgün eserimin tüm hakları bana aittir. İlham adı altındaki uyarlamalar, benzerlikler ve tema kopyalamaları hoş karşılanmayacaktır.

"Arkanı dönme, daha değil." Sinirlerim iyice gerilirken gözlerimin kapalı olması elimi kolumu daha da bağlıyordu. "Bir insansın, değil mi?" diye sordum aklıma gelen ihtimalle. "Yani, sesin ve tenin insan gibi ama yüzün başka bir şeye mi benziyor?" Kapalı gözlerim sanki irileşti. "Korkunç mu?" Güldü. Yemin ederim kulaklarım, okyanustaki hırçın dalgalarda hissettiğim huzur kadar dingin bir gülme sesini işitti. Tüm tüylerim diken diken olurken farkında olmadan benim de dudaklarım iki yana kıvrıldı. "Ait olduğun yere geldiğinde hepimizi göreceksin." ~~~~~~~~~~~ Senelerce karada yaşayan Elis, okyanustan duyduğu sesler ve gördüğü rüyalar sonucunda ait olmadığı bir yerde yaşadığını anladığında her şey için çok geç olacaktı. Suyun kilometrelerce altında onu savaşın eşiğinde bir ülke beklerken muhafızları ve düşmanları çoktan karşı karşıya kalmıştı. Bir deniz kızı ne kadar boğulabilirdi? Okyanusta yaşayan son iki Zifiri, hem birbirlerini koruyup hem de hakları olan taht'ı alabilir miydi? Okyanus ülkesinin kanlı taht'ı kırılgan mührün sesi ile ilk çatlaklarını vermeye çoktan başlamıştı.