Nefes almakta zorlanıyorum. Kalbim duruyor. Nefes vermekte zorlanıyorum. Gözlerim kararıyor. Artık oksijen bile yetmiyordu nefes almama. Acaba artık gerçekten ölüyor muydum? Bu benim ilk ölümüm değildi. Ama korkuyordum, ölmekten. Her zaman korktuğum ama o an ya şimdiyse. Her ses ve gürültü kesildi. Yavaşça çamura batıyordum. Mücadele ediyordum ama her yer okyanustu. Yavaşça gözümü açıyordum, ıssız bir ada. Dalgalar geri çekiliyordu acı içinde. Her an sonsuzluğa dönüşüyordu. Dengemi kaybediyor ve düşüyordüm. Yine aynı yere, acılarımın içine. Kaçıyordum hayatımdan, acı içinde bırakıyordum kendimi. Kimsenin beni bulamayacağı bir yere. Bir daha geri dönmemek üzere. Sonsuz bir yolculuğa çıkıyordum. Ve geride sadece çalışmayan bir kalp bırakıyordum. Bu sıradan bir hikaye değil. Acıların vücut bulmuş hâli... Konusu: Lavinya, annesini öldüren dayısını ve onun iş birlikçisini bulup intikam almak istiyor. Fakat Lavinya daha intikam arayışını tamamlayamadan beklenmedik sürprizlerle dolu bir geçmişle yüzleşmek zorunda kalıyor. Lavinya'nın bu zor zamanında yanında kalacağı kişi hiç beklenmedik biri tarafından gerçekleşiyor.

Silahı kendinden uzak tutmak için büyük bir çaba sarf ediyordu. Yerde hâlâ debeleşirken dudaklarından kelimeler birden döküldü. "Ölmeden önce son bir şey istiyorum." Durmadı, hâlâ silahı Mira'ya çevirmeye çalışıyordu. "Bu lanet yerden gitmek mi?" diye sordu sertçe. Mira, kafasını göremeyeceği hâlde iki yana hızlıca salladı. "Hayır." Sanki bütün yıllarının hırsını kendisinden almak istercesine sinirliydi. "İçerideki kişiden kurtulmak mı?" Mira, kafasını tekrar hızlıca iki yana salladı. "Hayır." Nefes nefese söylediği şeyi kendisi bile zar zor duymuştu. Durdu. "Ne o zaman?" Sorduğu soruyla düşündü. Ne istiyordu? Neden böyle bir şey demişti? Kurtulmak amacıyla aniden söylenen bir şey miydi yoksa zihninin kendisini uyarmak için oynadığı bir oyun muydu? Düşündü, düşündü, düşündü... Sonsuza kadar düşünürdü ama bulamazdı. Ondan isteyeceği tek şey onu öldürmesiydi. Konusu: Mira, hobisi için piyanoya başladığı zaman başladı bu garip olaylar. Kimsenin duymadığı sesler, göz teması kurduğu kişilerin zihninden geçenleri duymaya başladığı anlar delirdiğini sandı. Taa ki abisi ve kuzeniyle gittiği okul kampında bir kızla tanışına ve hayatı değişene dek. Bir kurt tarafından saldırıya uğradığı an anladı her şeyi. Bir tek o ve onu buraya sokan kızın düşüncelerini duyamıyordu. Kendisini yüzyıl asırlar önce, onların yaşamında bulduğunda özel güçlerini keşfeder.

Şirin bir Ege Kasabası Balıklıova. İzmir'in Urla ilçesine bu kasaba, sahip olduğu doğal güzellikleri ve taşıdığı tarihî hazinesi dolayısıyla gözleri kendisine çeviriyor. Son yılların önemli turizm merkezlerinden biri hâline gelen Balıklıova Kasabası kendine özgü yönleri, eşsiz tondaki maviliği, begonvil ve sardunyalarıyla bezenmiş kaldırımlı dar sokakları ve tarihî taş evleri... Birde sahil boyu dizilmiş çürümüş cesetler... Gelen ani bir görevle küçük bir kasabaya giden gazeteci Asena... Kasabada işlenen cinayetler ve aralarında saklanan katille yılbaşını orada kutlamak zorunda kalıyor. Bir maskeli baloda katilin kim olduğunu bulabilir misin?

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."