Bazı insanlar farkında bile olmadan büyük hatalar yapar... bu zincirleme olayları tetikler, tıpkı bir çığın oluşması gibi. Polis Baş Komiseri Yaman Gökdemir'in öldürülmesi de işte tam olarak böyle bir olaydı. Çünkü ardında bıraktığı kardeşi ona sakin olmasını, adaletin er geç tecelli edeceğini söyleyenleri dinleyecek tiplerden değildi. Hayatı boyunca yaptıklarını kimseye anlatamayacak olan Çetin Gökdemir Özel Kuvvet Komutanlığında görevli bir Binbaşıydı. Son görevinden döndüğünde ağabeyin öldürüldüğünü öğrenmişti. Bu beklenmeye ölümden ona iki şey kalmıştı; alınacak bir intikam, büyürken göz kulak olunacak bir yeğen... Çetin hayatta kalan tek akrabası olan yeğeni Emre'yi evlat edinir. Bir yandan ağabeyinin ölümünü soruştururken, bir yandan da Emre'nin farkında bile olmadan bulaştığı büyük belayı savuşturmaya çalışır... Grikurt'un serüvenlerine hoş geldiniz.

Diyorlar ki ; Ölümsüz aşk diye bir şey yok herşeyin sonu var... Onlar daha GALATASARAY sevdasını görmemişler... 🦁👑💛❤️👑🦁 ⭐⭐⭐⭐

22 Yaşın da Kara Harp Okulundan mezun olan bir genç kız. İsmi Asmin Gökyıldız, babası görev yaptığı sınır bölgesinden teröristler tarafından kaçırılmış ve yıllarca haber alınamamıştı. Yozgat da doğup büyüyen Asmin babasını bulmak derdindeydi. her kez öldü dese de o yaşadığına inanıyordu. Teğmen olarak babasının kaçırıldı şehre kısacası Şırnak'ın Uludere sınır hattına gider. Yüzbaşı Utku Aytekin. 28 Yaşında yıllarca dağ tepe demeden, yorulmadan düşmana kök söktüren Utku; annesine hasret, babasına düşman bir delikanlıydı. Utku'nun en yakın arkadaşı Üsteğmen Hasan Eryılmaz. Lakabı Kartaldır. Hem Beşiktaşlı olduğu için hemde gözüne kestirdiği avını kolayca avladığı için bu lakabı almıştı. Kısacası Hasan keskin nişancıydı. Esila Yakut. Asmin'in çocukluk arkadaşı. Bir araya gelince hiç çekinmeden onunla her derdini paylaşır, dibine kadar dedikodu yapar. Öğretmen olan Esila, Asmin gibi doğu görevine Şırnak'a gider.

İki asker arkadaşın görev yeri aynı yere çıkarsa ne olur? Komutanın dedikodusunu yaparlarken arkalarından komutan gelir mesela. Ya da 20 yaşına gelip de hâlâ bağcığını bağlayamayan Esma, Ceren'e bağlatırken askerler onları görür. Bu onların her gün yaşadıkları komik olaylar. Onlar için hayat gülücük dolu olmalıydı. Bu da o iki badinin gülücük dolu hikayesi. :) Her Cumartesi yeni bölüm Başlangıç tarihi 08.04.2018

0522*******: SENİN ABİN YÜZÜNDEN ORUCUMU 5 DAKİKA GEÇ AÇTIM DÜN BEN 0522*******: Söyle alarm mı kuruyor ne yapıyorsa yapsın 0522*******: Ezanı vaktinde okusun kardeşim 0522*******: Zaten tüm gün açlıktan ölüyorum, bir de abin yüzünden geç açıyorum orucu 0522*******: Okuyacaksa vaktinde okusun müezzin efendi 0522*******: Yoksa başka müezzin buluruz 0522*******: Tabi sen bu kısımları atla nazikçe belirt aşaialalakjdlfjsjs sinirlendim 0522*******: Ay baksana kızım şuraya! (Görüldü.) 0522*******: Ecrin? MüezzininKardeşi: Ben Musab MüezzininKardeşi: Ecrin'in abisi (Görüldü.) Kitap tasarımı: @merdumgirizbri

Bu hikâye, yanımızda olmadan da yanımızda hissettiklerimize gelsin, kilometrelerce uzakta olsalarda kalbimizin en derinlerinde olanlara gelsin... Tüm mesafelere ve ulaşılmazlıklara rağmen imkansızlıklara inanmayanlara gelsin...

Bir kız... Bir de ses... Hayalet bir ses... Ama gerçek. Biraz da doğa üstü... 《Korku kitabı değildir.》 Derin, sürekli derinlerden duyuyordu ismini. Korkuyordu. Varlığını bilmediği bir ses sürekli onunla iletişime geçiyordu. Biraz zaman korktu. Biraz zaman kovdu. Ama sonra alıştı o sese. Dokundu. Sarıldı. Öptü. Arkadaş oldu. Belki sonra daha da fazlası... . . . İçim yine bir tuhaf olsa da çalışma masama doğru baktım. Ne bir belirti ne bir işaret hiçbir şey yoktu. 'Belirti mi istiyorsun?' diye sordu zihnimin içinde yankılanan sesiyle... Olumlu anlamda başımı salladım. Düşüncelerimi okuması bazen sinir bozucu olabiliyordu. 'Sende çoğu zaman sinir bozucusun Derin.' Yine yapmıştı işte! Yine okumuştu düşüncelerimi... Masamın orada bir şeyler hareketlenince oraya doğru baktım. Kalem kendi kendine hareket edip kağıda bir şeyler yazıyordu. İstemeden de olsa elimin altındaki yorganımı sıktım avcumun içi ile. Korkuyordum belki de hala. Göremediğim bir ses ile konuşuyordum. Her an benimleydi ve sanırım o sadece ses değildi. Bir varlıktı. Dokunabilirdim ona. Elimle hala yorganı sıkarken kalem masadaki yerini aldı ve kağıt havalanmaya başladı. Havalanan kağıda baktım. Kağıdın üzerinde ' HESİM ' yazıyordu. Bu onun ismi miydi? Başlangıç Tarihi: 16 Ocak 2016 İlk Yayın Tarihi: 17 Mayıs 2016 》Tüm hakları bu hırçın yazarın masum ruhunda saklıdır... Bana ulaşmak isteyenler için instagram hesabım- @bilgeliyasam Hesim'in instagram hesabı: @hayaletsesim

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Çok sesli bir yalnızlık oldu şimdi güncem . Boş boş sayfalarda anlatamadıklarımın anlamı var ..

"Kimsin sen ?"diye sorması ile ruhsuzca kıvrılmıştı dudaklarım yeniden...Gri boş bakışlarımı koyu kahvelerine diktim, başımı hafif sağ omzuma doğru bükmüş psikopat ruhumu dışa vuran bir ifade ile bakmaya başlamıştım ona... "Ben ölümün ayak sesleriyim komutan..Peki sen kimsin?"sesim bir fısıltıdan farksız çıkmıştı, fazlasıyla soğuk...