ZeyKer

zeyker

‘’Zeynep! Sana aşığım!’’ Duyduğu sesle kaskatı kesildi Zeynep. Gittikçe hızlanan yağmurun yüzüne yapıştırdığı buklelerini umursamadan arkasını döndü ve birkaç gün önceye kadar ona sadece mutluluk, saf mutluluk vaat eden yeşil gözlere baktı donukça. Kelimeler ondan izinsiz döküldü dudaklarından. ‘’Değilsin. Sen bana âşık değilsin. Bu… Bu sadece bir yansıma! Beni görmek istediğin şekilde görüyorsun ve ortaya senin için mükemmel olan kadını çıkartıyorsun. Ben o değilim! Anladın mı, ben o değilim! Sadece bir yansıma…’’

"Seni sevmiyorum" dedi. Bugüne kadar duyduğu en güzel sözdü... Kalbi deli gibi, doludizgin çarparken heyecanla nefes aldı. Kendi gözlerinin de söylediği, dilinden bağımsız o sözler döküldü. "Ben de" dedi, "ben de seni seviyorum." Genç adam siyah deri montunu istemsiz tutup gözlerini kısarak şaşkınlıkla baktı. Oysa bilmediği, kendinin görmediği, karşısındaki kızın görüp bildiği bir şey vardı. Dil başka göz başka konuşurdu. Kalpten dile aksederdi sözler, oradan gözlere. Kalpten gelen sözler tek çıkardı. Göze ayrı dile ayrı gitmezdi. Dil yalan söylese de gözler kalbin aynasıydı ve asla yalan söylemezdi. Şimdi sevdiği adamın söylediği gibi. Dili yalan söylüyordu ama bakışlarındaki sevdası kalbinin yansımasını gösteriyor sadece iki kelime söylüyordu. Seni Seviyorum... Canım arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla!