"Yerde yatan ölü adam kim gördün mü sen?" Dediğinde korkudan bacaklarım titremeye başladı. Başımı yavaşça kim dercesine salladı. "Kant Arel'in kardeşi, Valen Arel." Saydığı isimler kimdi neydi bilmiyordum. Bildiğim tek şey ise ambulans çağırmamız gerektiğiydi. "Bana baksana sen." Sağ elimdeki Teoman konser biletini üzerine fırlattım. "Sana o adama yardım edelim dedim. Ama sen gaza bastın! Şimdi de beni mi göndermek istiyorsun. Geri zekalı mıyım sanıyorsun sen? Adam ölmemişse bile çoktan ölmüştür! Senin yüzünden." Dedim tek bir kelimemde bile kekelemeyerek. "Gaza bastım çünkü; Adam tanıdık bir camianın yüzüydü. O yolda kamera olduğunu hatırlayamadım. Eğer kamera varsa biteriz." Sinirden göğsüm sıkışıyordu. Aramıza çok bir mesafe yoktu. "Kim nereye bitiyor? Ben bir şey yapmadım adamı yolun kenarına ben atmadım ya!" Çok normal bir şey söylüyormuş gibi. "Ama gördün Mersa." "Gördük." Diye düzelttim. "Gördün."

Ben Meriç Kaya. O herkesin dilinde dönüp dolanan Şizofren. Şizofren değilim kafamdakileri açıklayamıyor, dilimin ucuna getiremiyorum. İnsanlar beni anlamıyor ya da anlamak istemiyor. İnsanlara güvenmezdim insanlar da bana güvenmezdi.nAma ben her role kendimi sığdırabilecek bir oyuncuydum. Çünkü yolun sonunda ulaşabileceğim bir nedenim vardı. Bu hedefe ulaşmak için de acı lazımdı. Yoksa siz de mi beni anlamıyorsunuz? Dedim ya; Şizofren değilim. Sadece beni anlamanıza beni hissetmenize ihtiyacım var. Yaptığım, yaşatacağım her şey için bir neden var. Ama olurda benim tarafımdan çekilirseniz o zaman hiç birinizin eline koz bırakmam. Beni anlayamaz yapacaklarımı sorgularsınız. Bu yol boyunca da bana sakın kapılmayın. Unutmayın; Ben kendimi her role sığdırabilecek bir oyuncuyum. Katil #1 /03.07.2020 trajedi #1 / 31.03.2021 Gerilim #1 /01.05.2018 Gizem #1 / 08.11.2019 İntikam #4 / 20.04.2021 A'zel isminde yazılan ilk kitaptır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Üzerindeki bakışları ve topuk seslerinin mahallede yankılanmasını umursamadan emin adımlarla ilerliyordu. Seneler önce kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan ve tek gayesi kardeşini yanına almak olan genç kız olarak geldiği yere, bulunduğu konuma tırnaklarını kazıya kazıya gelmiş tasarımcı Azra Eroğlu olarak tekrar ayak basmıştı. Azra değişmişti. Hayatı da değişmişti. Değişmeyen tek bir şey vardı. O da kardeşine olan hasretiydi.