Ο Μαύρος Σκορπιός... Ένας ζωντανός θρύλος στη νύχτα... Ένας άντρας τόσο επικίνδυνος όσο το όνομά του. Τα μάτια του , κεντρί που σε παγιδεύει. Τα χέρια του , δαγκάνες που σε γδέρνουν ζωντανό. Δεν υπάρχει φυγή. Σε υποτάσσει. Σε σκοτώνει. Σε διαλύει.... Το Τσιγγάνικο αίμα καίει στις φλέβες του... Αμείλικτο. Ανελέητο. Αδυσώπητο... Και η νύχτα... του ανήκει. Τι γίνεται όμως όταν ο κόσμος του, ήθη, έθιμα παραδόσεις και τιμή, συγκρούονται με τον έξω κόσμο; Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Φανάρια... Άπειρα φανάρια υπάρχουν στους δρόμους. Περιμένουν, δίνουν το έναυσμα καθώς και τη προειδοποίηση... Το δικό μου ήταν μόνιμα κολλημένο στο κόκκινο της αμαρτίας... Είναι άραγε αμαρτία να δίνεις το κουφάρι σου; Ή μεγαλύτερη αμαρτία είναι να ερωτευτείς κάτι που δεν μπορείς να έχεις; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Όταν εφτασε η φωτιά του μίσους στη Σμύρνη την βρήκαν. Την βίασαν. Την τσάκισαν. Την άφησαν να ζει μόνο και μόνο για να γίνει σκλάβα στο υπόγειο του κάποτε σπιτιού της, χωρίς όνομα, χωρίς ψυχή. Ο Καρίμ Γιαβούζ, ο τελευταίος και μικρότερος γιος της τουρκικής οικογένειας, επιστρέφει από τον πόλεμο με μάτια γεμάτα μίσος και σκοτάδι. Μισούσε τους Χριστιανούς και ό,τι είχε σχέση μαζί τους. Σκληρός, ανελέητος, δεν ήρθε για να σώσει. Ήρθε για να επιβάλει χειρότερο τρόμο. Η παρουσία του είναι πληγή που ανοίγει και δεν κλείνει. Η βία που κουβαλάει απειλεί να καταστρέψει τα πάντα γύρω του. Τη βλέπει. Τη μισεί θανάσιμα... Ο κόσμος του και ο κόσμος της Μυρσίνης θα συγκρουστούν άγρια , μια σύγκρουση που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο... Τίποτα και κανέναν... 🔞 All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Η Μπέλα και ο Στράτος αποφάσισαν να αφήσουν τις μεταξύ τους διαφορές στην άκρη, προκειμένου να αντιμετωπίσουν επιτέλους τα προβλήματα που τους χώριζαν. Με τον ερχομό του καρπού του έρωτα τους, οι δυο τους δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι. Όμως, ο Κωστής έχει άλλα σχέδια για το ζευγάρι. Προδομένος και εντελώς απομονωμένος αποφασίζει να εκδικηθεί τον Στράτο. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρώτα θα πρέπει να βλάψει την Μπέλα. ~Η συνέχεια του ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ έφτασε~

Ένας καθρέφτης είναι η ζωή... Καμιά φορά , ίσως ζωντανεύει κι όλας... Η Ισμήνη με την Χριστίνα, είναι ένα πρόσωπο και δύο γυναίκες... Δύο χαρακτήρες αλλά μια μορφή... Ίδιες σαν δυο σταγόνες... Μέχρι που ένα βράδυ όλα ανατρέπονται Ένας ξυλοδαρμός είναι αρκετός για να τη κάνει να ψάχνει το ζωντανό της είδωλο... Η Ισμήνη θα μπλέξει σε μονοπάτια επικίνδυνα όταν η αδερφή της βρεθεί χτυπημένη μέχρι θανάτου σε ένα σοκάκι... Πόσο ίδιες είναι όμως; Πόσο ίδιο είναι το κορμί; Πώς μπορείς να ξεφύγεις όταν εκείνος ξέρει; Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Μου λες πως για να μην καταστραφούμε όχι μόνο δεν θα πρέπει να πάρω διαζύγιο αλλά να μείνω και έγκυος στο παιδί του;.... Μια σχέση χωρίς ελπίδα, ένας γάμος χωρίς συναισθήματα και ένα μέλλον που φαντάζει πιο μαύρο και από υγρή πίσσα... Γάμος γεμάτος συμφέροντα Σχέσεις βασισμένες στο ψέμα και την κοροϊδία Τι θα συμβεί όταν εκεί που νόμιζες πως είχες το πάνω χέρι βρίσκεσαι απότομα να εξαρτιέσαι από το ίδιο άτομο που εξαπάτησες; Τι θα γίνει όταν εκεί που νόμιζες πως έφτανες στη γραμμή του τερματισμού βρίσκεσαι πάλι κολλημένος στο σημείο εκκίνησης; Μπορεί μια τέτοια σχέση να εξελιχθεί σε αμοιβαίο έρωτα; ❗️Περιεχόμενο που απευθύνεται καθαρά σε ενήλικες First chapter published in : 14/1/2024 #1 in passion at 25/05/2024 #1 στο πάθος 24/07/2024

Ο Κάρλος τη διέκοψε απότομα, σηκώνοντας το χέρι του κι η Κριστίν νόμισε προς στιγμή ότι θα τη χτυπούσε και πισωπάτησε. Εκείνος αναστέναξε βαριά κι όταν μίλησε η φωνή του ακούστηκε ακόμα πιο βραχνή απ΄ό,τι ήταν και...ραγισμένη. Ακούστηκε σαν ξεκούρδιστο γραμμόφωνο, ένα κουβάρι από νότες, σαν άναρχη μελωδία που κάποιος άσχετος με τη μουσική είχε αραδιάσει σ΄ένα πεντάγραμμο. Η φράση που ξεστόμισε έκανε την Κριστίν να σωριαστεί στον καναπέ. Ήταν σα να έπεσε κεραυνός στο διαμέρισμα, όλα γύρω τους έγιναν χίλια κομμάτια, φώτα και σκοτάδι έγιναν ένα και μια αλήθεια σήκωσε ανάμεσά τους ένα τείχος, που άφησε τον καθένα τους μόνο του απέναντι στην δική του αλήθεια, τα δικά του μυστικά και ψέμματα, τις δικές του ενοχές.

Μια νύχτα μπορεί να τα αλλάξει όλα! Μέσα σε μια νύχτα μπορεί να βρεθείς έγκυος στο παιδί ενός αγνώστου.. Ενός όχι οποιουδήποτε αγνώστου..! Τι κάνεις τότε; ____________________________________________ "Αυτό το μωρό είναι δικό μου και δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα γι αυτό! Θα το μεγαλώσω μόνη μου! " η φωνή μου ήταν νευριασμενη και σοβαρή.. Σταματησα να μιλάω και πήρα μια βαθιά ανάσα που τα έβγαλα από μέσα μου.. "Τελείωσες;" με ρώτησε ειρωνικά.. Τον κοίταξα σηκώνοντας τα φρύδια μου.. " Ωραία! Άκου τώρα πως έχουν τα πράγματα! Αυτό το μωρό είναι και δικό μου! Και δεν θα άφηνα τίποτα και κανέναν να το πάρει από κοντά μου.. Να το δω να μεγαλώνει! Γι αυτό υπάρχει μόνο μία λύση.. Έρχεσαι μαζί μου!" ____________________________________________ © All rights reserved Mature content

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;