Tanıtım bölümüne göz atınız...

[Tamamlandı] Oğullarının başlarına açtığı sorunlardan sıkılan ebeveynleri, çareyi evlendirmekte bulurlar. 🌈 Herkesin eşit haklara sahip olduğu bir dünyada geçmektedir.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Gökşin sıradan bir barmen, Lodos belalı bir tip ~homofobikler sağdan siktirin ~ucundan +18 ~Birazda aşk var #Boy'da 2. 🎊

Tanıdığınız bütün üvey abileri ve babaları unutun :d?? ŞFLGMSLGMSLGMSLGMF

Yeni mezun olmuş bir edebiyat öğretmeni, İzmirden ayrılarak körpe bir kasabaya taşınır. • İki erkeğin aşkını konu alır. Cinsellik ve argo vardır.

Bir öğrenci ve bir öğretmen her şeye rağmen birlikte olacaklar mı? (Hitorijime My Hero'dan esinlenilerek yazılmıştır)

Bir süre sonra odanın kapısı açıldı. İçeri giren kişiye baktığımda devasa birini gördüm. Kim bilir belki de hayatımda daha önce böyle bir insan görmemiştim. Dediğim devasalık benim iki katım olmasından değildi. Öyle bir güç yayıyordu ki,öyle farklı bir aurası vardı ki buraya beni getiren adamlar bu adamın yanında melek gibi kalıyorlardı. Simsiyah saçları, esmer teni, ve siyahdan daha koyu olan gözleriyle bu adam yolda görseniz hem tekrar bakmaya korkacağınız hem de tekrar tekrar bakmak isteyeceğiniz bir adamdı. Benim bulunduğum sandalyenin önüne doğru yaklaştığında artık titremeye başlamıştım. Nerdeyse sandalyenin önüne gelmişti ki artık gözlerime söz geçiremedim ve kendiliğinden kapandılar. Adam çenemden tutup yukarı kaldırınca gözlerimi açmak zorunda kaldım . "Ya sen Ali denen adamın nerde olduğunu söylersin ya da ben zorla söylettiririm." dedi. Aslında içimden geçen tek şey koca bir kahkaha atmaktı ama önümdeki kuzguni gözlere bakarken bırak gülmek gibi bir eyleme başvurmayı, dilsiz olduğumu bile nasıl anlatabileceğimi bilmiyordum. Elim kolum bağlanmıştı. ×+×+×+×+×+×+×+×+×+×+×+×+ Ben artık o aletlerin orda ne için olduğunu biliyordum ama kötü bir yanı vardı ki bir mucize olmazsa o aletlerden birini veya birkaçını benim üzerimde kullanıcaktı. Bu adam bu sinirle devam ederse benim burdan ölüm çıkıcaktı sanırım çünkü ağzımdan laf alabilmesi imkansızdı biraz. Gün sonunda hala yaşayabilmeyi diliyordum...