Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

Bulutlar siyah mürekkeple boyanmış, içlerindeki ıslak zehri akıtmamaya yemin etmiş gibi sadece insanları ürküterek, isyan edercesine bağırıyorlardı. Akrep ve yelkovanın üstündeki kan zamana işliyor, zaman bir intikama gebe oluyordu. O gün gök hiç olmadığı kadar öfkeliydi. Yağmur hiç olmadığı kadar şiddetli iniyordu yeryüzüne. Şimşekler hiç olmadığı kadar etkisi altına almıştı insanları. Ve bir kız elindeki kanlı romanla savunmasızca bekliyordu. Ve bir adam o romanı kana bulayan esas kişiydi. Akrep ve yelkovan yavaşça ilerledi kanlı zamanda. Tik, tak, tik, tak..... Roman sayfaları havada uçuşarak kül olurken onların hikayesi yeni başlıyordu.

Peki seni son gördüğüm günü hatırlar mısın? İlk günü unutabilirsin ama son görüştüğümüz günü unutacak kadar unutkan mısın? Ya da bencil? Söylesene aynanın karşısına geçebilecek cesaretin var mı artık? Tamamlandı. Tek bölümlük kısa hikayedir.