Bu hikaye çocuklar için yapılan bir çizgi filmden esinlenerek yapılmıştır. Hikâyenin karakterleri aynıdır.Geri kalanı % 50 hayal ürünüdür. (Ne kadar çok büyümüş olsamda hala izlediğim çizgi film .) Ve başlığı kafaya takmayın.

Sıkıntıdan Yazılmıstır...

Yinede inanmam sonsuz aşka Gelip geçer sevda dedikleri Kısacıktır ömrü bilen bilir Adı KİRAZ MEVSİMİ

O iki kardeş birbirlerine sahip oldukları için çok şanslılar... Onlarınki sevgi üzerine kurulmuş bir kardeşlik... Ne abisi kız kardeşinin üzülmesine göz yumuyor ne de kız kardeşi abisinin...

Askıya alınma sebebi son bölümlerin okunma sayısının ilk bölümlerinkine kıyasla az oluşudur. Son bölümlerin okunma sayısı artınca yazmaya devam edeceğim ...

''Zeynep yapma.Benden kaçma.'' diye mırıldandı.Git gide sesi kısıyordu sanki. ''Senden ka-kaçtığım falan yok.Şimdi beni bırakır mısın?'' diye yeniledim sorumu.Birşey demeyince onu sertçe ittirdim.Sonunda ondan kurtulduğumda arkamı döndüş gidiyordum ki kolumu tuttu.Sıkı tutuyordu ve bu canımı yakıyordu. ''Kerem kolumu bırakır mısın?Canım acıyor!'' ''Bırakmayağım.İlk önce benden neden kaçtığını söyle?Kötü birşey mi yaptım?Ne?Sorun ne Zeynep!'' diye bağırdı. ''Birşey yapmadın tamam mı?'' ''O zaman sorun ne?'' ''Sorun falan yok dedim ya!'' sonunda dayanamayarak sesi yükseltmiştim. ''Zeynep yapma.Yalan söylemeyi beceremiyorsun.Sorun dün olanlar mı?Seni öpücek olmam mı?'' ''Kerem ben bu konuda hakkında konuşmak istemiyorum.Hatta hiçbir konu hakında konuşmak istemiyorum.Benden uzak dur!'' ''Tamam,nasıl istersen öyle olsun.'' dedi ve kolumu bıraktı.Kolumu bırakır bırakmaz koşarak odama çıktım.Gözyaşlarımı daha fazla tutamadım,zaten tutmakta istemiyordum. Keremden uzak durmakta istemiyordum.Ona yakın olmak,kokusunu içime çekmek,onu doya doya öpmek istiyordum.Ama yapamıyordum.Birşey sürekli engel oluyordu işte.Olmuyordu.