Efsun Demirkan, nam-ı diğer "Kara Efsun" "Benimle savaşan kaybetmez... Yok olur." Ve sağ kolu, biricik dostu; Sarp Metehan Yıldırım, nam-ı diğer "Sessiz Kılıç" 😈 🖤🚬 Yavuz Ali Kağan Karaduman, nam-ı diğer "Fırtına" "Benim fırtınam gelir, yıkar, yakar... ama senin için sadece esiyorum." Ve sağ kolu, biricik dostu; Boran Tunçhan Karaca, nam-ı diğer "Gölge" 😈 🖤🚬 Yavuz Ali Kağan Karaduman kızın kulağına yaklaşıp fısıldadı "Seçimini yap, ailen ve kendi canını mı kurtaracaksın, yoksa o it babanın canını mı?" Titredi kadın, bu adam biliyordu, babası için burada olduğunu da, ona ihanet etmek için gönderildiğini de biliyordu, bir aslanın avını yakaladığı gibi, yakalamıştı kadını. Titreyen dişlerine rağmen "ne istersen yaparım, aileme dokunma, babama dedim, senin kandırılmayacak bir adam olduğunu biliyordu!" Çığlığı bastı. Adam hin bir gülüşle kadına bakıp, ölüm gibi sesiyle "Sadık Demirkan, senin bana ihanet ettiğini düşünecek ama kızı onun sonu olacak!" Diye fısıldadığında, başını sallayarak hızla kabul etti Efsun, babasını öldürmek istiyordu, ilk defa babasını deli gibi öldürmek, parçalamak istiyordu, ona gerek kalmayacaktı, çünkü Yavuz Ali Kağan Karaduman babasının üzerine Karabulut gibi çökmeye başlamıştı...

İyilik bir toz bulutu gibi yok oldu benliğimden, ben seçmedim bu hayatı sizin adaletsizliğiniz benim en büyük değişimim oldu... Avşin nice zarar görmüş çocuklarımızdan sadece bir tanesi. Belki hayal, belki bir kurgu ama günümüzde gerçeği olan yüreği yaralı bir kız. Onun hayatı 13 yaşında bir pislik tarafından yok oldu. Tıpkı bir Anka kuşu gibi defalarca kanadı kırıldı. En sonunda küllerinden yeniden doğdu. O ölmek için atladığı tepeden bambaşka biri olarak yeniden doğdu. Bu ülkenin gizli bir savaşçıya, kadınları çocukları koruyan birine ihtiyacı vardı. Avşin ve arkadaşları bu dünyanın adalet savaşçıları. Onların tek derdi adaletti ve her biri bedelini en ağır şekilde ödedi... Okurken kendinizi içinde bulacağınız bir kurgu. Bazen yaralı bir Eylül olup daha çok Avşin olacağınız bir eser.

Zaman geçtikçe bir bilinmezliğin içinde buluyorum kendimi. Nereye elimi atsam başka bir gerçekle yüzleşiyorum. Doğru bildiğim gerçeklerin yalan olduğunu öğreniyorum. Hayatım aslında koca bir yalandan ibaret. İntikam ve kanlarla dolu bir hayat. Bu kadar da kötüsüyle karşılamam dediğim ne varsa daha kötüsüyle yüzleştim. Olmaz dediğim her şeyin olduğunu, aslında hayatımın o kadar da toz pembe olmadığını öğrendim. Bir zamanlar istenmeyen olduğum gerçeği tüm doğrularımla çelişiyordu. Kim doğru, kim yalan bilmiyorum. Zamana bıraktıkça o zamanda kaybolduğumu hissediyorum. Gerçekleri ailemin katilinden değil de ailemden duymayı isterdim. En azından celladımın elini tutmazdım... #10.11.2021