Hikaye 73 bölümün devamı. Yaşanan ayrılık ve zorluklara ramen birbirlerini bırakmayan ve ailesini seven iki kişinin hikyayesi.Hikyaye ilerledikce zorluklarla karşılanacak seyfer,bir gün kavuşmalarına sevinip ,bir gün çocuklarına uzulebiliriz veya ailelerinin büyümeye başlar , sonra en kücük kızları kacırılmış ta ola bilir . Bu hikyaye sadece SEYFER değil "gercek ailem" diye de ola bilir "yıllar sonra" da ola bilir ,bunu zaman ve hikyayeyi okumaya devam edenler görücekler .Kızları kaçırılacak ve 16 yıl sonra onu bulacaklar.

Hata yapmak, insanoğlu'nun varoluşundan beri olan bir durumdur. Yalan söylemek, iftira atmak, dedikodu yapmak,bir kişiyi kandırmak,onun hisleriyle oynamak...Vb, Vb.. Benim ise, hem hislerim ile oynanmış hem'de yüzüme karşı defalarca yalanlar söylenilmişti. Bu durumu biraz sadeleştirirsek, aslında 'Aldatmak.' adı altında'da incelenebilir, değil mi?. Aldatan kişi; Karşısındaki kişinin arkasından iş çevirerek,onun yerine başka birisini koyar, karşısındaki kişiyi yalanlara boğar ve daha sonra, karşısındaki kişi kendisine yalanlar söylendiğini ve kandırıldığını anlayıp aydınlanınca,aldatan kişi kaçacak delik arar... Aldatmak kelimesine,uzaktan'da baksak, yakından'da baksak bu durum değişmez. Hepimiz şu âna kadar hemfikirizdir umarım. Peki etrafımızdaki herkes,hatta biz bile bu durumu en az bir kere bile olsun yapmadık mı?. Benim şu anda anlatmak istediğim şey, 'Aldatmak.' isimli o lanet kelimeyi afilli cümleler ile masumlaştırmak kesinlikle değil!. Öncelikle bu konuda'da hemfikir olalım. Aslında şu anda tam olarak anlatmak istediğim şey yeryüzündeki 'İnsan.' olarak adlandırılan canlıların birbirlerini bir ilişki dahilinde olmasa bile aldatması.. Holdans, en yakın zamanda 1. Bölümden başlanarak düzenlenecektir! Yazım yanlışları, mantık hataları, vb, vb!!!

Berfin o gün her zaman ki gibi etüte kalacaktı Etüt için hocanın çoktan gelmiş olması gerekirdi fakat gelmemişti birden giden elektrik tedirgin olmasına neden olmuştu Dersin boş olduğunu düşünerek o ve arkadaşları eve gitmek için sınıftan çıktılar fakat karşılarındaki manzara şok ediciydi Yerde yatan arkadaşları kanlar içindeydi Bunu kim yapmıştı ? Hepsinin aklındaki soru buydu

Aynada ki yansımama bakarak beni neden, Nasıl bu hale getirdiklerini düşünüyordum yine. Kapım yumruklanırken sadece bir kilit uzağımdaki insandan kendimi korumaya çalışıyordum. Her kapıyı yumruklayışında karnıma kramplar giriyor, kalbim ve yüzüm kasılıyordu. Kimse bana dokunmazken işkence çekiyordum adeta. Bana yaşattıklarıyla psikolojimi bozan, ruhumu morarttığı yerlerden söküp alan adamdan kendimi korurken bunu tek başıma yapmaktan yorulmuştum. Artık gücüm kalmamıştı. Ama o bundan daha çok zevk alır gibi bakan korkunç mavi gözlerini asla üstümden ayırmıyordu. Her zaman, her yerde üzerimde tutuyordu. Şimdi ise ölü gibi aynadan halime bakıp kendime acıyordum. Beni bu kadar korkak, bu kadar ruhsuz hale getiripte benim hiçbir şey yapamamamdan dolayı kendimden tiksiniyordum.

Hera Yarkan lise son sınıf öğrencisidir. Geçmişin pençe izlerinden kurtulmaya çalışırken on yedi yaşında hayatına giren Atlas Katrivas'a karşı duyduğu platonik aşk onu hayata bağlar. Babalarının ortaklığı sebebiyle devamlı aynı masada oturmak zorunda kalmalarına, karşı karşıya gelmelerine rağmen Atlas bir an bile Hera'ya bakmamaktadır. Atlas'ın okuduğu okula nakil aldırmasıyla beraber uzaktan hayranlık duyduğu bu adamın kolları arasına düşer. Artık her şey hem Hera için hem Atlas için daha zordur. "𝐊𝐚𝐛𝐮𝐫𝐠𝐚𝐥𝐚𝐫ı𝐧𝐝𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐚𝐠̆𝐫ı, 𝐒𝐮𝐬𝐦𝐮𝐲𝐨𝐫 𝐢𝐜̧𝐢𝐧𝐝𝐞𝐤𝐢 𝐚𝐜ı. 𝐓𝐞𝐧𝐢𝐦𝐢 𝐲𝐚𝐤ı𝐲𝐨𝐫 𝐬𝐨𝐧 𝐤𝐞𝐳 𝐬𝐞𝐯𝐢𝐬̧𝐭𝐢𝐠̆𝐢𝐦𝐢𝐳 𝐲𝐚𝐭𝐚𝐠̆ı𝐧 𝐬𝐨𝐠̆𝐮𝐤 𝐭𝐚𝐫𝐚𝐟ı."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Güneşin lanetlediği Gecenin ise affettiği bir Irk... Vampirler. Tüm vampirlerin ortak noktasının Loxias Won olduğu ve bu adamın her vampirin hayatında kanlı izler bıraktığı bir serüven. Won soyunun son varisi olan biricik kızı Craly, tüm gerçeklerden uzak yeni konsey başkanı ve bir zamanlar çok sevdiği arkadaşı Alexi Lander ile Malikhane'nin ve tüm suçların başında! Babasının ne kadar karanlık bir geçmişi olduğunu ve yeryüzünü kana boyayan asıl adamın babası olduğunu bilmeyen Craly, Alexi'nin öldürülen anne ve ablasının yasını tutarken tüm krallığın başına geçmesini konu alıyor. Antik bir Vampir hikayesinden daha fazlası... Güneşi özleyenlere atfedilmiştir. Ayça Kübra Çakar & Deniz Nur Berk.

Tek davası okumak olan Avin Mirşad. Bin derdin dermanı olan Maran Mirşad. "Mardin şahidim Maran yüreğimin güneşisin. Dışımı aydınlatırken yüreğimi yakansın." Hayatın acımasız döngüsü içerisinde birbirlerine denk gelen iki insan. "Mezopotamya şahidim Avin. Hem gecem hem gündüzümsün. Sen benim gökyüzümsün." Herkesin bir yarası var. Güneş kadar yakıcı, gece kadar karanlık.

Kitap olacağı için bölümlerin bir kısmı kaldırılmıştır. 🌱 "Sen benden uzak durabilecek misin?" dediğimde sesim kısıktı. Bedeni gerilirken devam etmeye zorladım kendimi. "Bak," deyip elimi çenemin üstündeki elinin üstüne yerleştirdim. "Elin tenimde gözün gözümde." Gözlerindeki ifade kararırken yüzümü biraz ona doğru yanaştırdım. Dudaklarımız arasındaki mesafe öyle azdı ki... Dudakları yavaşça dudak kenarıma dokundu. Nefes nefese kalmış bir vaziyette, daha fazlasını istiyor, elleri arasında milyonlarca parçaya ayrılıyordum. Gözlerim kapanırken dudağımın altındaki çizgiyi öptü. "Ben seni tüketirim, ben seni yeşertemem Zeynep. Sen benden yeni filizlenen bir çiçeği koparıp atmamı istiyorsun. Yapamam be Zeynep. Yapamam. Bunu sana da kendime de yapamam." 🌱 Amcası tarafından geneleve satılan Zeynep Kızıl, başına kötü bir şey gelmeden önce İstihbaratçı Vural Alazoğlu tarafından kurtarılır. Geçmişindeki acılardan sıyrılamayan Vural, Zeynep'in hayatına bir ışık gibi doğmuştur. Zeynep kalbini Vural'a kaptırdığında kendini aşk ve tutku dolu bir ikilemin ortasında bulur.