Jongin'den nefret etmek için çok sebep vardı. Suya alıştırmadan, bir çırpıda girebiliyordu. Yandığında kızarıp acı çekmiyor, güzelce bronzlaşıyordu. Deniz analarından korkmuyordu. Kahrolası hayvanlar tüm denizi sardığında bile girip yüzebiliyordu. Bense onlardan nefret ettiğim için denize girmeyi sevmiyordum. Kahrolası okul takımında kaptandı, en azından mezun olmadan önce. Ve etrafında onu tanıyan ya da tanımayan herkes ona tapıyordu. Eğer kahrolası bir kitapta olsaydı ve kahrolası bir isyana öncülük etseydi herkes çoktan onun tarafına geçmiş olurdu. Dedim ya, ondan nefret etmek için çok sebep vardı. Kim Jongin'den tüm benliğim ile nefret ediyordum. Ama nefret etmeden çok öncesinde, bir zamanlar ben de ona tapıyordum. Ta ki kahrolası pislik beni görmezden gelmeye başlayana ve beni yatağımda saatlerce Ariana Grande dinlemeye mecbur edene kadar.

ormanın en derininde bul beni oneshot

yollardan kaçılmaz

ben öldüm, sen benim için bir mum yak şimdi.

Sehun uzun zamandır boş kalmaktan sıkılmışken arkadaşı ona flört seçenekleri sunar.

biz buraya binanın tepesinden pıt diye gökyüzüne atlamaya geldik

Anneannem küçüklüğümden beri dans etmeyi ve aşık olmayı öğrenmemi istedi. Dans etmeyi bir türlü öğrenemedim. Hatta ömrüm boyunca ikisini de öğrenemeyeceğimi düşünüyordum fakat Jongin, artık aşık olmayı biliyorum. Hem de mükemmel bir adam sayesinde.

Kim Jongin ve Oh Sehun, çocuklar için yapılmış çizgi filmi izleyen sayılı gençlerdendi.

"umarım birgün yollarımız kesişir ve bir kutu yoğurdu paylaşabiliriz." //mary and max//

Zaman, Jongin ve sivri dişleri ile geçiyordu, basit hayatımda ise basit olmayan tek şey Jongin'di ve o, kesinlikle çocukluk arkadaşımdı.