Hayatın gürültüsü içinde birbirini yitirmek istemeyen bir olmuş iki nefesti onlar... Alya HATEM ve Meriç ATEŞ.... İstemek... Evet isterdi insan. Onlarda ayrılmamayı istemişti. Fakat kader ağını öyle bir örerdi ki isteğimizin dışında gelişirdi herşey. Ve biz sadece izlemekle yetinirdik. Yollarda ayrılırdı yoldaşlıkda biterdi. Herşey son bulurdu bu fani esassız dünya da. Peki ya umutlar. Onlarda son bulur muydu? Umudunu yitirmeyenlerin hikayesi bu hikaye. NOT: YAŞANMIŞ GERÇEK BİR HİKAYEDEN ESİMLENEREK KALEME ALINMIŞTIR... Kapak: Değerli dostum @siisra 'nın sihirli ellerinden çıkma:) Kapağın üstünde ki söz de kendisine aittir.

"Bacağımı mı keseceksiniz?" "Evet. Maalesef. Kaybedecek zamanımız yok. Hemen şimdi sizi ameliyata almamız gerekiyor." Bir çırpıda söylemiştim bunları. Deminden beri boğazımda sıkışmış ve söylenmeyi bekleyen tüm kelimeleri işte şimdi bir anda özgür bırakmıştım. Özgür bırakmıştım bırakmasına da karşımda ki kadın bu kelimelerle nasıl baş edecekti şimdi? Nasıl dayanacaktı? ....... Şu an feryat figan ağlaması, ayağımı kesmeyin, bu halde nasıl yaşarım diye söylenmesi gereken insan hiç tepki göstermemiş ve sadece susmuştu. Onu hayretle izlerken telefon çaldı. Arayan Kerem Hoca'ydı. Ameliyathanenin hazır olduğunu Hasna Hanım'ı beklediklerini söyledi. "Hazırlanmanız gerekiyor. Birazdan sizi ameliyata alacağız." diyebildim. "Tamam Doktor Hanım kızım." "İyi olacaksınız. Korkmayın." "Korkmuyorum Doktor Hanım kızım. Emanetçiyim ben. Emanetin Sahibi emanetini almayı uygun görmüş bana da eyvaAllah demek düşer." Ben dediklerinin anlamına yetişemezken yorgun çehresine bir gülümseme takmış sedyenin üzerinde bunları söylüyordu. Acıyarak ve hayretle onun ameliyata götürülüşünü izlerken onun aksine ben korkuyordum. Canım acıyordu tanımadığım bu kadın için. Bundan sonraki hayatına tek ayakla devam edeceği için üzülüyordum. Daha gençti üstelik. Kırk-kırkbeş yaşlarındaydı ve böyle olmamalıydı bana göre. Erkendi. Oysa hastalıklar ve musibetler ve dahi ölüm, yaşa bakmıyordu. Ölenler hep ihtiyar değildi ki. Bu hastanede görev yaptığım şu bir sene içinde kaç kişinin ölümüne şahit olmuştum. Kaç kişinin ağır hastalıklarına şahit olmuştum. Neden bilmiyordum ama ilk defa bir hasta için bu kadar üzülüyor, canım yanıyordu. Vakit sabaha doğru akıp giderken, gün nazlı bir gelin gibi sabah doğacak güneşe hazırlanırken, hastanenin alt katında bir insan sol bacağına veda ediyordu.

"Hoşgeldin sîneme sesinde baharı taşıyan,yüreğinde Gül kokularını kokladığım yârim." "Hoşgeldin duruşu ile huzur,kelamı ile Sevda olan yârim." Birbirlerini Allah için seven 2 yürek.Bir rüyaydı onların yollarını birleştiren.Öyle bir rüya ki gerçeğe götüren... Nergis ile Furkan'ın hikayesi bu hikaye.Birbirlerinin gönlünde önce Allah'ı daha sonra Allah için sevmenin güzelliğini bulan 2 temiz yüreğin hikayesi...

Sırtımı üşüten soğuklukla gözlerimi aralamaya çabaladım. Gözlerimi açtığımda perdenin uzayan hareketine takılı kaldı gözlerim. Açık olan pencereden soğukluk sızıyordu. Sırtımı yatağın başlığına yaslamış, gözlerimi zifiri karanlığa doğrultmuştum. Vakit girmemişti. Sanırım saat beş civarı. "Bismillah..." Ellerimi saçımdan geçirip gözlerimi kapattım. Omuzlarıma çöken ağırlıkla yumruklarımı sıktım. Göğüs kafesimden özgürlüğüne kavuşmak için çırpınan yüreğimin yanışı ile sertçe yutkundum. Vücudumu üşüten soğukluğa inat yüreğim yanıyordu. Burnumda gezinen ince sızıyla gözlerimi araladım. Yanaklarımdan süzülen yaşları aldanmayıp tekrar gözlerimi gökyüzüne çevirdim. Yanıyordum. Buluşma ne zaman Yâ Rabb? Ben sensiz geçirdiğim günlerde yanıyorum. Kulağıma gelen çıtırtı sesiyle irkildim. Pencerenin önünden süratle kısa bir beden geçmişti. Yerimden doğrulup pencereye yaklaştım. Başımı dışarı çıkardığımda kimseye görememiştim. "Kim var orda?" dedim sert çıkan sesimle. Özensizce yatağımdan kalkıp dış kapıya doğru ilerledim. Dışarı çıktığımda gözlerimi etrafta gezdirdim. Mahallede birkaç evin ışığı yanmaya başlamıştı. Hayal görme ihtimalini kafamda tartarken başımı iki yana salladım. Basit bir silüet değildi. Boyunun uzunluğunu tespit edecek kadar net görmüştüm. Aklıma gelenle duraksadım. Beni bilmeleri imkansız. Hırsız? Başımı iki yana sallayıp kısaca güldüm. Benim evime gelmeyecek kadar akıllı olmalı. Umursamadım. Bugün uykuyu fazla kaçırdım sanırım. Abdest alsam iyi olacak. Kendine gel Muhammed...