Her bölümünde farklı bir bilinçaltının kapılarını aralayan hikayeler. Üstelik kendime yazdığım ilk littera...

dunkleslicht: Bir derdin olduğunu biliyorum. Herkesin vardır. Ama senin mutsuz yüzünde bu oldukça bariz, değil mi? 01.04 dunkleslicht: Aynaya baktığında gördüğün yakışıklı yüzden çok memnunsun, o senin kabuğun. Fakat kabuğunun ardında içini kemiren canavarlar var. 01.05 dunkleslicht: Değil mi? 01.05

"O günden sonra, her şey muhteşemdi. Birbirimize deli gibi âşıktık. Her geçen gün daha da bağlanıyorduk. Onunla öyle çok mutluydum ki. Huzur ete kemiğe bürünmüştü ve onun ruhunda can bulmuştu sanki. Onunla yağmurda koşmayı, delicesine bağırarak şarkı söylemeyi, salakça bir gayretle yıldızları saymayı öğrenmiştim. Onunla sevdayı öğrenmiştim." 🍂 Bir zelzelenin altında sadece on binlerce beden değil, on binlerce hayat kaldı. Bu hikâye onların hayatı. Geçmişin zehirli gölgesi. İlk yayınlanma tarihi: 7 Kasım 2018

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.