Atilla arkasını dönüp resimdeki küçüklüğümü göstererek "B-bu sen misin?" dedi. Anlamayarak suratında baktım "Evet benim" dediğimde dudakları şaşkınlıkla aralandı. Ardından dudaklarında küçük bir tebessüm belirirken fotoğrafı işaret edip "Bu fotoğraftaki benim" dedi fotoğrafta yanımda duran küçük çocuğu işaret ederken /ilk Ati242 kurgusu/ /Tamamen eğlence amaçlı yazılmış bir kurgudur. Gerçek karakterlerden bağımsız bir şekilde yazılmıştır/

Ankara da yaşayan normal bir genç kızdın ta ki ailen istanbulda öldürülene kadar 2017de aileni kaybettin ve hayatının düşüşünü yaşadın sonra kendini bir stüdyoda şarkı yaparken buldum yıllar geçti İstanbuka taşındın birsürü arkadaş edindin ve sana abilik yapan arkadaşların vardı (muti ve celal) son zamanlarda müziğin insanların çok dikkatini çekmişti ispanyolca/türkçe karışık hem hüzünlü hem de enerjik rapçiydin bakalım neler olacak (Bayadır ama bayadır kitap yazmıyordum bu hesabı da yeni açtım kimse uzi fanfic yazmamış ben yazim dedim kimse okumasa bile eğlence olur diye düşündüm)

U:aşıksan söyle komiser sürekli tutuklamana gerek yok L:aşıksan söyle cihan her gün kavga etmene gerek yok

''seni seviyorum ufaklık.'' yas farki icerir!!! OKUMASANIZ OLUR MU COK CRINGE

Yıllarca hayat denen zırvalığın bana bahşettiği kaderle mücadele ettim ben. Hayat güçlülerin hayatta kaldığı bir oyunsa eğer ben de adımı listeye ekliyorum o zaman. Hodri meydan... Ama belki kim bilir karşıma birileri çıkar da bana el uzatır? Belki benim de mutlu olma zamanım gelmiştir ha? Şimdi hikayeme bir göz at istersen..

"ASEL!!" Hırsla arkamı dönüp karan'a bağırmaya başladım. "Buyur fırtına komutan!!" Yanıma gelip bedenimi duvarla arasına sıkıştırdı. "o it herifin bir daha yarasına pansuman yapmayacaksın. Anladın mı?" Çıldıracağım! "Bu benim görevim karan. Tabiki de ona pansuman yapacağım." Hırsla arkamda ki duvara yumruğunu geçirip konuştu. "Pansuman felan yok! Yoksa" Lafını bitimesine izin vermeden sözünü kestim. "Yoksa ne! Fırtına komutan ne!" Gözleri dudaklarıma inerken konuştu. "Yoksa seni çok pis öperim doktor."

Kabul etmek istemiyordum. Ben yıllardır tek başımaydım. Bundan sonra bir aileyle yapamazdım. Fakat içimdeki bu hisse bir türlü anlam veremiyordum. Yüzüme beklentiyle bakıyordu İpek Hanım. Peki benim cevabım neydi?

-O bir öğretmen farkındaysan -Emin misin?

Berdel sonucu yatalak bir Ağanın eşi olacaktım... Ama nedenlerde boğulacağım bir sır dünyasına gireceğimi nerden bilebilirdim ki? Hadi hayat serüvenime sende katıl :)

"YARDIM EDİN!" "ETRAFTA BİRİLERİ VAR MI?" "KAYBOLDUM BEN YARDIM EDİN LÜTFEN" diye bağırmaya başladım O kadar hızlı koşuyordum ki ağaç dalını bile fark etmemiş yere kapaklanmış ayağımı burkmuştum "Ahh" yerde acıyla kıvranıyordum kurt sesleri gelmişti iyice korkmaya başlamıştım bileğime baktığımda kanadığını fark etmiştim üzerimdeki hırkayı çıkarıp ayak bileğime bağladım ince hırka olduğu için bağlamam baya kolay olmuştu kurt seslerinin çoğaldığını ve yaklaştığını anlamıştım korkum mümkünmüş gibi artmaya başlamıştı "Küçük kız?!" Diye gelen sese bakmadan ayağa kalkıp gelen kişinin boynuna sarıldım "Yardım edin bana lütfen kayboldum korkuyorum, etrafta kurt sürüsü var korkuyorum, çok korkuyorum" dedim gelen kişiye bakmak için kafamı hafif geri çekildim ve o tanıdık kahvelere erişti gözlerim