❛ 'Kaybettiğinize en çok pişman olacağınız şey nedir?' diye sorulsaydı, akıllara aile, arkadaş, sağlık ya da para gibi önemli ve değerli sayılan kavramlar gelirdi. İnsanların öncelikleri ve değerleri, kendine hastı ne de olsa. Kimileri aşkı, aileye tercih ederken; kimileri hayallerini itibarıyla satın almıştı. Kimileri için bir evlat, diğer evlatlarından daha kıymetliydi. Kimileri anne-baba olmayı tatmak için can atardı da, kendini bir kız çocuğu evlat edinirken bulmuştu. Bazılarının sahip olduğu tek şey, umuttu. Bazıları için makam ve şöhret, uğrunda çirkin günahların mübah kılındığı bir dünyaydı. Bazıları, en değerlisini kaybetmek üzere olduğu gerçeğiyle yaşamaya çalışıyordu. Ve bazıları, ona ait olup olmadığından bile emin olmadığı bir insanı kaybetmekten korktu. Bazılarıysa, en önemli değer olan kimliğini kaybetmişti de, farkında bile değildi. Özünü unutmaktan daha acı bir kayıp varsa o da unutmayı tercih etmekti. Benlik, insana verilen ilk emanetti. İnsan önce kendini, sonra diğer insanları tanırdı. Kendini tanımayan, başkalarını da tanıyamaz ve onları ön yargılarının birer kurbânı yapardı. Leya on yedi yaşında, kalp hastası bir kızdı. Ne var ki kendi hakkındaki bazı -onun tabiriyle acınası- gerçekleri inkar etmekte diretiyor, zira onları zayıflık olarak görüyordu. Kendine çizdiği 'güçlü kadın' profili ve mesafeli tavırları yüzünden çoğu kişi onun kibirli biri olduğunu düşünürdü. Bir yaz tatili sonunda, yarı zamanlı çalıştığı lokantada, ona bahşiş bırakmış bir halde ortadan kaybolan genç müşterisinin peşinden gitmiş, ancak bulamadığı için yalnızca tekrar karşılaşmayı ve bahşiş ücretini iade etmeyi dilemişti. Minnet altında kalmaktan nefret ederdi. Tabi aklından geçen, müşterisiyle yeni öğretim yılında sınıf arkadaşları olarak karşılaşmak değildi. ❜

"Sen henüz kendini bile sevememişken beni sevmeni beklemek kendi aptallığımdı." Levi, yalanların ardına sığınan, üzerinde durduğu tahtı elini kana bulayarak alan ve tüm insanlığı ilgilendiren sırları saklayan bir kadına kalbini verecek kadar güvenmişti...

"Sen o kapıdan çıkıp gittiğinde beni karanlığın içine ittin, Ackerman." Aşk, size bir dünya inşa eder, sonrasında o dünyayı sizinle beraber bir enkaza çevirir... Bir kadın girdi Levi Ackerman'ın karanlığa gömülmüş hayatına, kırılmış her şeyi tamir etmeye çalıştı, parçalananları bir araya getirmeye çabaladı. Onu hayatındaki herkesten çok sevdi. Ancak geçmiş Levi'ın peşini bırakmadı, bir gece yarısı evini ve sevdiği kadını arkasında bırakıp gitti. ¬Angst

O güzel kanatlar onurlu omuzlarına öyle yakışıyordu ki nefesim kesilmişti, yaşıyordum ama. Ölüyor gibi olmuştum, can çekişen ruhumu hissetmiştim ama can çekişen ruhumda aynı anda çiçekler açmıştı. Sadece ona baktığımda görebiliyordum zira onu göremediğimde kör gibi hissediyordum. Onun eşsiz görüntüsü hafızamda öyle bir yer edinmişti ki her şey silinmişti. Hiçbir şey hatırlamıyordum. Bu görüntüler zihnimi ele geçirmişti. Yüz hatları zihnimi öyle ele geçirmişti ki düşünemez olmuştum. Bir cezanın bu kadar çekici olması mümkün değildi. Uğruna canımı hiç düşünmeden verebileceğim bir sesi vardı. Onu duyduğum ilk an bütün melodilerin anlamsız olduğunu hissetmiştim. Duyduğum tüm şarkıların, tüm şiirlerin, tüm sözlerin. Onu duyduğum ilk an her şeyin anlamsız olduğunu fark etmiştim. Konuştuğunda güller açardı kulaklarımda, baktığında yanacaktı gözlerim, tattığında dudaklarım dudaklarını ölecektim. Ve hissettiğimde onu kalbimde zangır zangır titretecekti beni biliyorum. Ölecektim ben senin aşkınla ama biliyordum ki mezarım kalbin olacaktı Ackerman. Bana verilen ceza sensen eğer severek çekerim ben cezamı, canım yandığında ilacım sen olursun. Geceleri ayım, gündüzleri güneşim olan adama. Levi Ackerman'a. ☽︎☽︎ Levi Ackerman fanfic. 31.10.20

CONTAINS SPOILERS Also contains mature themes, coarse language, sexual themes, etc. Tears stream down his cheeks, but he doesn't cry. His eyes grow dark, his teeth clenching. "You're why I do what I do. I can't lose you..." He never opens up about anything. Even when he talked about the death of his parents, he hardly showed a flicker of emotion. And here he is, his tears wetting my hair. I stand there, slightly stunned, squeezing him tighter in my arms. "Everything will be okay. I'm not going anywhere... I promise." "I won't let anything happen to you. I won't stop until I know you're safe." I take his face between my hands, wiping the glistening tears off of his cheeks. He leans in, kissing me passionately, his hands grasping my body, holding me as close as possible. "I'll never let you go..." He whispers against my lips.

"I love you." "Prove it." [Season 1 - 3] [I only own Lillian and her story line]