bu kitapta sadece siir yazan kisileri onericem

30 Nisan 1979 Orhan bey okul bittikten sonra ailesinin yanına döndü. Ailesi köyde yaşıyor olunca Orhan ilk okulunu ve orta okulunu orda okuyup lise,üniversite için de şehire taşınıp yurtta kalarak okulunu bitirmişti. Elinde ki küreği tutarak biraz doğrulup küreğe yaslandı. "Anam bu sebzelerin dikilme zamanı olduğuna emin misin?" Diye sormuştu. Annesi Nesrin hanım efendi "Eh be oğlum şuna yoruldum azıcık dinlenelim anam desene" diyip çömeldiği yerden kalkıp eteklerini silkeleyip "Hadi gidip de az oturalım bir kahve yapayım hemde ben sana" demiş ve oğlunun koluna girmişti. Babası Ahmet bey komşusu İdris bey ile tavla oynayıp kendilerine yardım etmiyordu. Annesi çok dert yansa da Orhan anasına "Ben burdayım ya anam ondan böyle eder babam" diyordu. Doğru söylüyordu ama Nesrin hanım az oğluyla dertleşeyim istiyordu ondan böyle ediyordu. ..... Aradan uzun bir zaman sonra öğretmenlik ataması yapılınca İstanbul yolu gözüktü Orhan'a ve pılısını pırtısını toplayıp gitti. İstanbulda okuluna yakın bir yerden ev tuttu. İlk evi tutacakken ev sahibi Erkek bekar adam diye vermek istemedi ama sonra Orhan anasıyla birlikte geldiği için ev sahibini Nesrin hanım ikna edip tutmuşlardı. Aradan gel zaman git zaman bir gün okula gitmek için dolmuş beklediği durakta nefes sesi duyup yönünü çevirip ses dönmüştü. İşte ilk aşkı Leyla'sıyla orada karşılaşmıştı. Uzun bir süre Leyla'yı izledi. Leylanın üzerinde bol paça pantalonu ve mavi kazağı vardı. Saçları dağınık bir örgüye sahipti çünkü Leyla okuluna geç kalacağım diye acele ile saçını dağınık şekilde örmek zorunda kalmıştı. Orhan bir diğer duyduğu sese bakınca dolmuş gelmişti ama Orhan'ın bineceği dolmuş değildi. O dolmuşa Leyla aceleyle bindikten sonra cam kenarına oturduğu vakit kafasını camdan tarafa çevirdiği vakit Orhan'ı gördü. Orhan ona büyülenmişcesine bakıyordu ama Ley

Ben yazıcam ama umarım beğenerek okursunuz....Keyifli Okumalar🌹 **** Gözlerin değdi gözlerime Nefes almadığımı sandım Dudakların alnıma değdiği an Ölüyorum dedim Ölüyorum.... **** 14 Mart 2017

Bir gün bi vakitte bir aile katledildi. Orhan bey evde yokken 8 aylık hamile eşi ve 7 yaşındaki kızına zarar vermişlerdi. Orhan beyin oturduğu binanın kendi katlarından ses geldiğini öğrenmiş ve soluğu direk evlerinde almıştı. Geldiğinde gördüğü şey açık bir kapı ve içeri girdiğinde salonda yerde kanlar içinde yatan eli karnında hamile eşi idi. Kızını göremediğinde defalarca kez çağırdı ama göremedi. Açık küçük balkonlarını gördüğü an koşarak oraya baktığında kızını da binanın arka bahçesinde yani evlerinin balkonunun altında yerde yatarken görüyordu. Aklı çıktı o an. Belki de delirmişti. Kimse ne oluyor diye gelmemişti bile. Tüm komşuları korkmuş o yüzden sadece duyduğu sesleri bildirmişlerdi. Orhan bey evden çıkıp koşarak merdivenleri indi ve arka bahçeye açılan kapıyı itip çıktığında kızının yeşil renginde ki çimenleri süsleyen kanını gördü. Koştu öyle bir koştu ki kızının yanına vardığında kendini bi anda yere bırakıp kızını kucakladı. Onun cansız bedenini."Miniğimm canım kızım" diye sayıklayarak ağlıyordu. Minicik kızına eller kıymıştı. Sebeb neydi... Neden yapmışlardı? "Bebeğim nasıl kıydılar sana yavrum canım,canım,canımm"diye bağırdı. Bir süre sonra ambulansın sesi etrafta yankılanırken çevreyi komşuları ile ne oluyor diye bakmaya gelenler sarmıştı. İlk gelen ambulans görevlileri önce kızını sedyeye almış ardından gelen ikinci ambulansla da eşini sedyeye koyup götürüyorlardı. Kendisi de kızının mı eşinin mi yanına binse o an düşünmeden eşinin yanına çöküp otura kaldı. Leyla'sına bakarken sanki bakar kör gibiydi. Elini titreyerek sevdiği kadının karnına uzattı ama dokunamadı. Korktu. Ya ,ya eşi de öldüyse ya bebekleri? .....

Didem ve Pamir iki yakın arkadaş birbirini seviyor ama ikisi de birbirinden habersiz birbirine uzaktan sevgi besliyordu. Birbirini kaybetmekten korktukları için asla birbirine açılmıyor sadece arkadaş kalabilme umuduna sığınarak susuyorlar. Didem Karaca Güllerin arasında yürüyor etrafıma bakınıyorum. Üzerimde değişik elbise gibi kıyafet ile tırnaklarım berbat halde bir çiçeğe uzanıp koparacakken görüyorum. Tırnağıma neler olduğunu anlayamadım.Elimi yüzüme götürdüm acaba yüzümde de bir şey varmı diye ama hiç bir şey anlayamadım. Bana sırtı dönük bir adam belirdi karşımda kim olduğu anlaşılmıyor. Ayaklarım benden bağımsız ilerledi o ise sadece şu cümleyi kuruyordu. "Bir yanım sensiz hep eksik ne olur bizi unutma sevgilim. Ti voglio bene" başka cümle de kullanmıyordu. Onu anlayamasam bile sesini tanıyor gibi hissediyorum. Çok yakından tanıdığım bir sese benziyordu ama çıkaramadım. Çevremde ki güllerin rengi ilk onlara dokunurken pembe iken şimdi kırmızıya döndü. °°°° Artık beyninin bile unuttuğu sadece adının dilinde dolandığı bir aşk hikayesi. Buyurun hikayeme bekliyorum sizi :) 00:08 19 Ocak 2022 (gece) Hikayemi hem yazıyor hemde düzenliyorum:) Bu arada şu✅ işaret olan bölümler düzenlenmiş demektir.