Satırlar bile kaldıramıyor artık intihara meyilli düşüncelerimi.

Mısralarım hüzün kokuyor, Belki de acı var kaderimde. Nefretin paslı teninde izim var. Belki de ölüm var üzerimde...

Deniz kabuğu terminolojisinde, hâlâ hayvan dokusunun bağlı olduğu deniz kabukları canlı sayılırmış. İnsanı heyecanlandıran fısıltısının oluşumu ise şöyleymiş; dışarıdan kabuğa giren ses, kabuk içerisinde etrafa çarparmış ve bu da işitilebilir bir ses oluştururmuş. Yani; ne kadar gürültülü bir ortamda bulunursak, duyduğumuz okyanus sesine benzer ses de o kadar yüksek olurmuş. Ben de onlardan ilham alarak yazdıklarımı, tüm benliği en az deniz kabukları kadar saydam olan yüreklere ithaf ediyorum. Umarım mucizelerden yoksun cümlelerim, ruhunuzun güzel yanlarına denk gelebilir. İyi okumalar dilerim.

üstelik kimsenin suçu değil, parmaklarımdan biraz kırılmışlık dökülüyor.