"Lokum gibi adamsın,fıstık gibi sözlün var,benimle neden muhattap oluyorsun?" "Çünkü fıstıklı lokum sevmem." ©23042015 Tüm hakları saklıdır.

Gerçek ailem kurgusu

Petunya; 'Umudunu kaybetme.' 'Herkesin bir umudu vardır. Bir savaşı, bir kaybedişi, bir acısı, bir yalnızlığı, Bir hüznü... Çünkü herkesin bir gideni vardır. İçinden bir türlü uğurlayamadığı.' Benimde hep bir umudum vardı, hep bir bekleyişler ile geçirdiğim on yedi yılım vardı. Verdiğim bir savaş vardı, yaşadığım onca acıya rağmen tek bir nefes için, hayallerim için verdiğim bir savaşım vardı. Kaybedişlerimde vardı, on yedi yılım gibi mesela. Hep bir yalnızlığım, bir hüznüm, bir sevgisizliğim vardı. Sevginin nasıl bir duygu olduğunu hissetmediğim, ailenin ne olduğunu bilmediğim bir hayat yaşamışlığım vardı. Kısaca.. Hayatın benden çaldığı hiçbir zaman uğurlamayacağım bir on yedi yılım vardı. |230521|🍂

Doğduğundan beri yetimhanede yaşamak zorunda kalan Asi. Daha 2 günlükken konulan pusetinin içinde küçük bir kağıt parçasıyla bırakılmış. Asi adı gibi bir kız olmuş ve gülümsemeyi bile kendine çok görmüş. Asi'ye bakan herkesin ilk dikkatini çeken şey soğuk bakışları olurmuş. 17 yaşında hem çalışıp hem okuyan Asi sevgi nedir bilmeyen bir insandır. Nefret ve özlem dolu bu hikayeyi okumaya çağırıyorum sizi. Asi'nin ikizi ve 3 abisi olduğunu öğrendiğinde ne tepki vereceğini merak ediyorsanız buyrun gelin. 'Gerçekler her zaman gözümüzün önündedir aslında.' •Kısa ve öz bir kitaptır. Yayınlanan tarih: {29.08.2021}

"Geçimsizim bugünlerde Kimsesizim bu yerlerde Değersizim bu ellerde Gölgesizim her gün her yerde.." Kulaklarımdan girip ruhuma sızan eşsiz melodiyi dinlerken bir kez daha yalnızlık duygusu benliğimi esir altına aldı. Acı bir tebessüm ettim, hayata karşı. Sahi neden herkese adil davranmıyordu ? Neyse, mühim değildi. Alışıyorduk ne de olsa. Hayır, alışmak zorunda kalıyorduk. 🦋 Ben kim miyim? Ben Elfida, Elfida Mila. Yaşamı boyunca hiçbir dala tutunamamış, çoğu acıya göğüs germiş bazen de acıların bıraktığı enkazın altında kalmış bir kız çocuğuydum. Yaralı ruhumun sevgi dolu eller tarafından birer birer sarıldığı, zamanla hayata karşı duvarlarımın yıkıldığı hikâyeme hoş geldiniz..

Salak bir hemşirenin saçma şakası yüzünden karıştırılmışım ben. Çok güzel (!) zaten bende heyecan arıyordum ya. Hikaye tamamen şahsıma aittir kullanılması durumda şikayet edeceğim.

Ailesinin gerçek ailesi olmadığını öğrenen Mehir Dora,biyolojik ailesinin yanına gider.

Peri annesinin doğduğu gibi yetimhaneye bıraktığı albino bir kız. Eraslan ailesi ise her şeyden habersiz yaşayan 4 kişilik yarım bir aile. ''Bazen seni yıkan şeyler tekrar eder inşa..''

Bir kız düşünün, 17 senelik hayatının bir yalan üzerine kurulu olduğu... Tabii burdan söyleyince kolay geliyor kulağa, değil mi? Ama aslında empati yapınca hiçte öyle olmadığını farkedeceksiniz. Düşünsenize her gün gördüğünüz, aynı evin içinde yaşadığınız, anne, baba dediğiniz kişilerin aslında bir yabancı olduğunu öğrenmek sizde nasıl bir etki yapar? Peki sizce Yağmur ne yapacak? Bu öğrendikleri karşısında nasıl bir tepki verecek sizce? Merak edenler, buyrun hikayeye... --------------------- Sıkıntıdan, öylesine yazılmış bir kitaptır. Ayrıca lütfen yorumlarınızı,düşüncelerinizi saygı çerçevesi içerisinde yazınız. Aksi takdirde yorumlarınız dikkate alınmayacaktır⚠️ ❗Arkadaşlar, kitabı ilk yayınladığım zamanın üzerinden çok geçtiği için ve o sıralar bir tık ergen olduğum için kitabın ortalarına doğru olan tüm bölümlerde cringe sahneler yazar olarak 'ben bunu nasıl yazmışım?' dediğim sahneler maalesef ki var. Düzenlemeye alacağım kitabı ama ne zaman olur bilemem. O yüzden böyle bir uyarı koymak istedim, bilginize... ❗