"Korkuyor musun?" diye sordu, yüzüme biraz daha yaklaşırken. "Korkutuyor muyum seni?" "Korkuyorum," dedim, ağlamamak için kendimi zor tutarken. "Ben bu adamı tanımıyorum." "Tanı o zaman," dedi sertçe. "Keskin Kırım bu." Kanlı elini yüzüme dokunmak için kaldırdığında istemsizce geri çekildim. Eli havada asılı kaldı. Sonra yumruk yapıp indirdi. "Sevdiğin adam bu," dediğinde bakışlarımı ona çevirdim. Gözleri öfkeyle parlıyordu.

Bir odayı karıştırmak hayatını yerle bir etmeye yeter mi? Sadece biraz dinlenmek istemişti. Ama gözlerini açtığında zenginliğin içinde kaybolmuş kibirli bir adamın yatağındaydı, hem de yalnızca bir havluyla. Feraye zengin bir aileye gelin giden ablasının yanında yaşamak için geldiği yalıda yalnızca huzurlu bir hayat arıyordu. Ancak gecenin bir yarısı yanlış bir odaya girip tanımadığı bir adamın yatağında uyanmasıyla her şey geri dönülemez şekilde değişti. O geceden sonra hayatı artık ona ait olmaktan çıktı. Karşısında kibriyle sinirlerini zorlayan ama varlığıyla kalbini darmadağın eden bir adam vardı. Bazı sınavlar kaçmakla geçilmezdi, bazı duygular görmezden gelinmezdi. Ve bazı adamlar unutulamazlardı. ❝"Kucağımdasın." dedi alçak bir sesle. "Dün gece seni elimle getirdim ve vücudunda hâlâ izlerim var." Beni daha çok çekti kendine doğru, kendi alt bedenine doğru bastırdı. Onu hissedebilmek muazzam bir arzu uyandırıyordu bedenimde, sağduyu ve mantığımın yerini şehvet ve ihtiras alıyordu. "Arzu duyduğunu, beni ne kadar istediğini biliyorum." Nefesim hızlandı, söyledikleri ne yazık ki tamamen gerçekti. Onu delice arzuluyordum, hatta bazen rüyamlarımda bile gördüğüm oluyordu. Bu yüzden kasıklarım sızlıyor şu an, bu yüzden ateş bastı bedenimi. Yüzü yüzüme daha çok yaklaşınca burunlarımızın uçları birbirine değdi, dudaklarım öpülme arzusuyla karıncalanmaya başlamışlardı. Onun temasına kayıtsız kalamıyordum, korkunç bir ten uyumu vardı aramızda. "Kaçman bunu değiştiremez." Konuşurken dudakları benimkine dokunuyordu, kendimi tutamayıp ilk hamleyi yapan olmaktan korkuyordum. "Ben de seni istiyorum." diye ekledi en son, zaten hemen ardından dudaklarıma kapandı.❞ ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsel içerik vardır. Cinsellik, küfür ve hassas içerikler barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın.

O, herkesin korktuğu bir mafyaydı. Ben ise ailesini kurtarmaya çalışan sıradan bir kız... Ama aramızdaki anlaşma, çok daha karanlık sonuçlar doğuracaktı.

Sara Lorenen bir akşam arkadaşıyla eğlenmek için dışarıya çıkar ve o gece bir adamla tanışır. O geceden sonra hayatı tamamen değişir ve herkesin aradığı çok değerli bir şeyin kendisinde olduğunu öğrenir. Başlangıç tarihi: 09.05.2024 UYARI: BU KİTAP ŞİDDET, ARGO, CİNSELLİK, UYGUNSUZ DAVRANIŞLAR VE HASSAS İÇERİKLER İÇERMEKTEDİR.

17 yaşında henüz lise öğrencisi saf , masum ,içine kapanık asosyal bir kız. Hayatı gibi kalbi de kendisi de karanlık , hiçbir şeye acıması olmayan merhametsiz ve takıntılı bir mafya. Bir bakışta tanımıştı adam . Nasıl tanımazdı ki hayatı olan kızı? Kız ise tanımamış, hatırlamamıştı bile adamı. Nasıl hatırlayabilirdi ki daha küçükken gördüğü adamı ? Bu acımasız bir adamın, kızın yanında başka biri hâline dönüşmesinin hikayesi. Her şeye rağmen mutlu olabilecekler miydi ? Kız da sevebilecek miydi, onun gibi cesur ve delice ... ---- ILK KURGUMDUR. UMARIM BEĞENİRSİNİZ. 30.09.2021

"Uyuyamadım," dedi. Onu uyandıran kişi olmadığım için rahatlarken iki avucumu kupaya sardım. Nemli saç tellerime değen ayaz tenimdeki soğuğu derinleştirdiğinde derin bir nefes aldım. Azer'in fısıltısıyla o nefes boğazıma takıldı. "Sen sekiz yıl nasıl uyudun?" Benim yüzümden uyuyamadığını o an anladım. Onu uyandıran ben değildim ama uyutmayan bendim. *** *FANTASTİK HİKÂYE DEĞİLDİR. **Bu hikâyede geçen mekânlar, kurumlar, kuruluşlar ve kişiler tamamen kurgudur; herhangi bir gerçek kurum, kuruluş veya kişiyle bağlantısı yoktur. *** Bu kitapta bazı bölümlerde şiddet ve ölüm gibi tetikleyici unsurların tasvirleri yer almaktadır. Hassas okuyucuların bunu göz önünde bulundurması önerilir.

Kafamı çevirdiğimde bana baktığını fark ettim. "Bu da kim?" Sorumla kafası karışan Şirin yavaşça söylediğim yöne döndü."Bu adam İngiltere Kraliyeti'nden geldi.Kralmış.Bilirsin ya orası hâlâ monarşi ile yönetiliyor." Burası kurtlar sofrasına dönmüşken bir tek İngiltere kralımız eksikti.Neredeyse tüm ülkelerin cumhurbaşkanları,kralları veya her ne ile yönetiliyorlarsa ona göre yönetimde ki insan bu davete gelmişti.Türkiye halkından ise nadir insanlar buradaydı.Benim babam Cumhurbaşkanı yardımcısıydı.Şirin'in babası da öyleydi.Yoksa bizi hayatta almazlardı bu toplantıya.Toplantı dediğime de bakmayın herkes ayrı masada istediği insanla oturuyordu.Henüz Cumhurbaşkanımız konuşma yapmak için çıkmamıştı.Mevzular derindi.Bu akşam ya herkes anlaşacak ya da herkes birbirine sıkı düşman olacaktı. İngiltere kralına tekrar çaktırmadan baktığımda gözlerinin hâlâ üzerimde olduğunu fark ettim.Beni resmen süzüyordu.Meydan okuyan bakışlarımı iyice ona çevirdim ve ben de gözlerimi kaçırmadım.Bakalım ne kadar dayanacaktık. Dudaklarını oynatarak "je gagnerai le jeu" demişti.(oyunu kazanacağım) İngilizce konuşmasını beklerdim fakat Fransızca konuşmuştu.Bir zamanlar bir kazadan dolayı duyma yetimi kaybettiğimde dudak okumayı öğrenmiştim.Az buçuk dillerden anlıyordum. Ona karşılık ben de "nous verrons" dedim.(göreceğiz) Kimin kazanacağını görecektik..

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta." Yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

"Bir nefes alsaydin." "Ona daha zaman var." "Ha?" "Nefes almam için saçinin kokusunu duymam gerekiyor ve ona daha çok var diyorum." ..... "Hayret sen normal konusmayi bilir miydin?" "Ah bir bilsen :)" "Neyi?" "Aslinda beton gibi bir adam oldugumu. Bu hallerimin gahit olabildigi tek kisi oldugunu." .... "Ben normalde hep susan bir adamim biliyor musun? Ama sana öyle degilim. Sen hiç susmadan konusana kadar, benim hep konusmam gerekecek." Annesi ve babası ayrıldıktan sonra , annesiyle gidip . Abisi ve babasını arkasında bırakan Defne, yıllar sonra üniversite öğrencisiyken telefonuna gelen anınim bir mesaj üstüne hayatında dönüşü olmayan , hatırlamasada unuttuğu geçmişi ve hayal kırıklıklarıyla yüzleşeceğini bilmeden mesajı cevap verir. Ve yavaş yavaş düğümler çözülmeye başlar..