Kamuflajlı kollarının kızın sarı bukleleriyle oluşturduğu tezata gülümsedi. Sonra gözlerini aşağıya indirdi. Bedeniyle duvar arasında küçücük kalan bir kız. Beyaz dantelin örtemediği göğüslerin arasındaki muhteşem vadi. Kızın kokusuyla sarhoş olmuş burnunu o çukura gömmemek için kıvranırken mırıldandı. "Ben askerim. Barut kokarım." Kızın inip kalkan göğüslerinden gözünü ayıramadan devam etti. "Sen dantelsin, parfümsün." Kendini güçlükle bir adım geri çekip o mavi gözlere baktı. "Bizden bi sikim olmaz. Şimdi git, o ütülü pantolonla evlen."

I reached a dead end. I slowed down and stopped. The only sound I could hear was my rapid heart beating in my chest. I turned around to see- No one. Where was he? Had he given up? Had I been imagining all this? I froze. It was nearly pitch black in this narrow backstreet but a tiny movement had caught my eye. Could it- My thoughts were interrupted as the man sprinted towards me and covered my mouth with a weird smelling cloth. I tried to break free but he was too strong. "Good girl..." My nose filled with a smell that was like nothing I smelt before. It made me feel so relaxed despite how scared I was. I realized how tired I was. My eyelids got heavier... and heavier... Darkness.