Tajemniczy list, duchy zmarłych i mroczne sekrety czekają w Strôszkòwie... Bògdôł wyrusza w podróż, która zmieni jego życie na zawsze.

Niektóre rzeczy gasną nagle. Gwiazdy gasną powoli. Rok 1996. Venus Collins od zawsze starała się nie sprawiać problemów. W domu nauczyła się milczeć, dopasowywać i czekać, aż wszystko samo minie. Teraz kończy szkołę i coraz bardziej czuje, że jeśli nic się nie zmieni, jej życie będzie wyglądało tak samo jak życie jej rodziców. Kiedy poznaje Sugara - chłopaka, który nie próbuje się nikomu przypodobać - po raz pierwszy zaczyna myśleć, że może istnieje inna droga. Tylko że zmiana oznacza ryzyko. A Venus boi się bardziej niż komukolwiek pokazuje.

Wiersze na nowo

Adrien Révoll ( Leo Navarro) miał trzynaście lat, kiedy patrzył, jak jego świat umiera. Nie krzyczał. Nie uciekł. Zapamiętał. Nazwiska. Twarze. Głosy. Minęły lata. Wrócił pod innym imieniem, bliżej niż ktokolwiek podejrzewa. W świecie, gdzie jeden błąd kosztuje życie, a zaufanie jest najszybszym sposobem, żeby zniknąć. Nie szuka sprawiedliwości. Szuka końca. U jego boku jest Amy - zbyt uparta, zbyt odważna, żeby trzymać się z daleka. Jedyna osoba, która zna ciszę między jego słowami. Jedyna, której pozwolił zostać. Bo tamtej nocy Adrien Révoll został pogrzebany razem z rodziną. A Leo Navarro jest tym, co po nim zostało. I nie cofnie się, dopóki nie znajdzie tego, co mu odebrano.

Henri Banknot... Dla swoich pięciu sióstr był Księciem Dla matki Paniczem Obcy nazywali go Dżentelmenem A dla niej stał Mężczyzną Henri traci ojca i dziadka w wypadku, co zmusza go do wyjazdu z domu rodzinnego. Nowy kraj, nowi ludzie...a to dopiero początek. Wszelkie podobieństwo do innych dzieł są przypadkowe!

Te opowieści to małe, niepublikowane w głównej historii fragmenty życia Ryo i Sanyi. Znajdziesz tu zarówno chwile sprzed ich poznania - kiedy Ryo stawiał pierwsze kroki w nowym kraju, próbując uciec od przeszłości i odnaleźć siebie, jak i wydarzenia po zakończeniu głównej historii, kiedy życie przynosiło im nowe wyzwania, radości i drobne, codzienne momenty szczęścia. To historie pełne emocji, drobnych odkryć i chwil, które nie zmieściły się w głównym wątku, a mimo to pozostają częścią ich świata. Ta historia jest moją autorską pracą - powstała z pasji, czasu i emocji. Nie wyrażam zgody na kopiowanie, powielanie ani publikowanie jej fragmentów poza Wattpadem bez mojej wyraźnej zgody. Dziękuję za czytanie, wsparcie i szanowanie pracy autorów 🫶

- Nie tak miała wyglądać ta wycieczka... Gdzie się wszyscy podziali? Coś mnie ominęło? Tak właśnie zaczyna się przygoda Edith - od niemiłej niespodzianki. W zrujnowanym mieście jednak poznaje intrygującego mężczyznę, który przedstawia się jako Numer 22. Dziewczyna nie spodziewała się, że pośród zgliszczy i mroku, znajdzie przyszłego męża. 39 lat później... Życie Edith nie należy do najprostszych. Samotnie wychowała syna Noria i razem trudnią się szemranym biznesem, jakim jest handel planet. Młodzian, na jednej z misji podbojowych, odnajduje niesprawdzony wehikuł czasu. Pod wpływem silnych emocji, używa go, aby zapobiec zniknięciu ojca sprzed 23 lat. Pokrętła od maszyny jednak niechcący przesuwają się, a Norio nie trafia tam, gdzie powinien. Czy ingerencja w czasoprzestrzeń odmieni tylko jego życie? Czy w końcu dowie się, co się stało z ojcem i czy Edith wybrała właściwą ścieżkę życiową, zakochując się w brutalnym potworze o ludzkim wyglądzie? Zapraszam na perypetie rodziny handlarzy, których życie nie jest usłane różami, co najwyżej ich cierniami. [Ostrzeżenie: Książka zawiera brutalne sceny, kontrowersyjną tematykę, liczne wulgaryzmy oraz motywy, które mogą wywołać dyskomfort. Nie popieram, nie namawiam i nie gloryfikuję złych zachowań bohaterów] Okładka: @elusive_writes Ranking: #1 Horror (29.11.2025, 23.02.2026, 06.03.2026) #1 przyszłość (29.11.2025) #1 zło (04.03.2025) #2 sci-fi (29.11.2025, 04.03.2026) #2 science-fiction (29.11.2025, 04.03.2026) #2 walka (04.03.206) #3 przygoda (04.03.206) #3 kosmos (04.03.206) #3 krew (29.11.2025)

W agencji komunikacji strategicznej obowiązuje kilka niepisanych reguł. Nie ufaj konkurencji. Nie pokazuj słabości. I pod żadnym pozorem nie mieszaj uczuć z pracą. Zuzanna Majewska miała perfekcyjny plan: domknąć kwartał, zgarnąć awans i wreszcie przestać udawać, że cierpliwość to jej mocna strona. Niestety, plan nie uwzględniał Tymona Rojka - mężczyzny z idealnie spokojnym spojrzeniem i jeszcze bardziej idealnym CV. On właśnie dołączył do zespołu. Ona właśnie dowiedziała się, że będą rywalizować o to samo stanowisko. Pierwsze spotkanie? Metro, szósta czterdzieści rano i... bitwa o gazetę. Drugie? Sala konferencyjna i informacja, że przez trzy miesiące mają udowodnić, kto jest lepszy. Zasady są proste: wygrywa tylko jedno z nich. Tyle że między ostrymi ripostami, wspólnymi projektami i spojrzeniami ponad monitorem zaczyna się dziać coś, czego żadne nie wpisało do strategii. Bo najtrudniej wygrać wtedy, kiedy przeciwnik zaczyna ci się podobać. A pierwsza zasada? Brzmi: nie mieszaj ambicji z uczuciami. Szkoda tylko, że nikt nie powiedział, jak to zrobić.

Marcin i Agnieszka mieli po dziesięć lat, kiedy ich drogi po raz pierwszy się przecięły. Jeszcze nie wiedzieli, że od tej chwili będą dorastać obok siebie. Szybciej, niż powinni, i mocniej, niż planowali. Dorastali ramię w ramię - między blokami, szkolnymi korytarzami i wieczorami, które zdawały się nie mieć końca. W rzeczywistości, gdzie marzenia zbyt często przegrywają z codziennością, uczyli się śmiać głośniej niż strach i milczeć wtedy, gdy bolało najbardziej. Byli dla siebie wszystkim. Przyjaciółmi, pierwszą miłością, schronieniem. Tworzyli stado, które miało przetrwać każdą burzę. A potem przyszła noc, która rozdarła ich świat na pół. "Kiedy noc była nasza" to opowieść o miłości, która nie gaśnie od razu, lecz spala się powoli. O przyjaźni silniejszej niż czas. O młodości, która chciała być dzika i wolna, choć przyszło jej dorastać w świecie pełnym cieni.

Nie uczono nas, jak czuć, tylko jak się dostosować. To nie jest poradnik, który powie Ci, jak żyć. Nie znajdziesz tu gotowych recept, złotych zasad ani prostych odpowiedzi. To książka o tym, czego często nie mówimy: o emocjach, które są „niewygodne", o granicach, które nazywa się egoizmem, o lęku przed konfliktem, samotnością i oceną, o presji bycia „wystarczającym", silnym, wdzięcznym, lepszym. To przestrzeń dla tych, którzy próbują zrozumieć swoje reakcje, emocje i granice - bez etykiet, bez naprawiania się i bez udawania, że wszystko jest w porządku. Nie moralizuję. Nie pouczam. Dzielę się wiedzą, refleksjami i pytaniami, które warto sobie zadać. Jeśli szukasz książki, która: - nie udaje, że życie jest proste, - nie mówi, że „wszystko będzie dobrze", - ale daje ulgę w poczuciu, że nie jesteś z tym wszystkim sam/a, to być może jesteś w dobrym miejscu.