Görünmeyen güçler, unutulmaya yüz tutmuş kaderin ipleri gizli ellerde şekil alıyordu. Yol gittikçe karanlıkla yüzleşirken, geçmişin gölgeleri ve geleceğin fısıltıları birbirine karışıyordu. Vera, hiç bir şeyin farkında olmadan o ağacın yanında duruyor, toprakta beliren kırmızı çizgiler ve aldığı yol o farkında olmasa da ona bir mesaj veriyordu. Ağaca her dokunuşunda vücudu ürperiyor, o soğuk vücuduna hücumla yayılıyordu. O da herkes gibi sıradan hareketler sergilediği halde, normal gibi görünse de, bazı bakışlar onun varlığını fark ediyordu. Onu hedef alan gözler merakla süzüyor ve sorguluyordu. Zaman, sanki Vera için yavaşlamış, düşündürücü bir hal almaya başlamıştı. Düşünceleri birbirine karışıyor, etrafta gördüğü her iz, her renk ve her gölge, bilinmediği bir hikâyenin parçası gibi gözlerinin önünde canlanıyordu. Gözünün önündeki beliren belli belirsiz anlar ona bir şeyler anlatmaya mı çalışıyordu? Sessizlik, gürültülü bir hal almaya başlamıştı. İçinde taşıdığı sırların ve geçmişten gelen sıcak nefesli gölgelerin farkında olmadan, kaderin merkezine doğru çekiliyordu. Her adımı, onu yeni bir yola sokuyor, yeni bir gerçekle yüzleşmek zorunda bırakıyordu. Bu yolculuk, hem kendini hem de etrafındaki dünyayı anlamaya başladığında, ona aslında hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını öğretecekti