Günlük yürüyüşüne çıktığında yaşadığı olay ile hayatı değişen kızın hikayesi Hiç beklemediğin birinden hiç beklemediğin bir anda gelen tatlı itiraflar

Ortaokulda birbirini sevmeye başlayan ve dini hassasiyeti olan iki gencin hikayesi

Biri dindar diğeri gayrimüslim iki genç... İnternette tanışan gençlerin birbirine sevdâlanmasıyla oluşan bir aşk hikayesi...

"Beni unutma olur mu?" dedim o günü düşünerek. O günü keşke silebilseydim. Keşke o yaranı öpüp sarsaydım başını. Yapamadım. Aramıza duvarlar örüldü. İnsan sevdiğine yabancılaşır mı hiç? Yabancılaşıyormuş. O yürüdüğün gül bahçesine bir bakmışsın hepsi koparılmış, diken kalmış. "Unutursam da korkma." dedi. Bir anda başımı hışımla ona çevirdim. Nedenmiş o? İçimdeki hırçın kız aktifleşti. "Beni çok mu unutmak istiyorsun?" Bir anda dizine koyduğum başımı çekip kaşlarımı çattım. Tekrar zorla dizine başımı koyup "Hayır, unutursam da gelir yine seni bulurum. Nerede olursan ol. Şimdi olduğu gibi." "İnanayım mı sana?" dedim gözlerimi kısıp dudağımı büzüp. Dudağıma kısa bir öpücük kondurup "Neden inanmayasın?" Ben de aynısını yapıp "Belki soğursun benden?" Yağız oflayıp "Başladık gene. Kalk gidelim Sara." "Ay tamam be sus. Bak 9 gün kuralını unutma ama tamam mı?" dedim sert, ciddi bir sesle. "O ne canımın içi?" diye sordu. "9 gün boyunca bir insandan soğumazsan soğumuyormuşsun, öyle duydum. Google amca sağ olsun." dedim kıkırdayarak. Yağız bezgince bana baktı. "Evlenince görecem ben seni!"

ÖNCELİKLE BU KİTAP ÖNCEDEN DAHA FARKLIYDI SON DEFA 14AĞUSTOSTA GÜNCELLEMİŞTİM VE O ZAMANDAN BU ZAMANA ÇOK ŞEY BEYNİMDE DEĞİŞTİ VE YERİNE OTURDU. BU YÜZDEN BU KİTABI OKUDUKTAN SONRA YENİDEN OKUMANIZI TAVSİYE EDERİM ÇÜNKÜ BAYA BİR ŞEY DEĞİŞTİ KİTAPTA. KEYİFLİ OKUMA SAATLERİ EFENDİM.

Seni düşünmek güzel şey, seni düşünmek ümitli şey, Dünyanın en güzel sesinden En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey... Fakat artık ümit yetmiyor bana Ben artık şarkı dinlemek değil, Şarkı söylemek istiyorum... ... Demiş Nazım Hikmet . Peki sahiden öyle miydi? Düşünmek bir süre sonra acı vermez miydi? çıkmazlara sürüklemez miydi insanı? Peki ya ümit etmek tüketmez miydi bir süre sonra tüm inancını? Pes etme duygusu sarmaz mıydı usulca paramparça ve örselenmiş olan kalbini ? Duyguların ruhunu bedenine esir etmez miydi ? ... Karanlıkta olsa sanki gözlerimizden çıkan alevler aydınlatıyordu etrafımızı, Her bir satırını ezberlemek ister gibi gezindi, Üzerimde kehribar rengi gözleri.Eskiden olsa beni kor alevlere sürükleyen yoğun bakışları, şimdi sadece ruhumu paramparça ettiği zamanlara götürüyordu zihnimi . İkimizden de ses çıkmıyordu sanki bakışarak anlaşmaya çalışıyorduk. O gözlerle çok şey anlatmak ister gibi bir hali vardı ... Yarım bırakıp, dağıttığı kalbimi toplamaya, gelmiş gibi bir hali vardı... Fakat bilmediği birşey de vardı. Ben artık eski ben değildim ve bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...

"Sonu görünmeyen sisli bir yolda ilerlemeye başlamıştık, yolun sonunda ne ile karşılaşacağımızı hiçbirimiz bilmiyorduk. Belki bir savaş bekliyordu bizi, belki mutlu bir son. Belki can alacaktık bu yolda, belki can verecektik. Dedim ya, sisliydi bu yol. Hiç bir şey, hiç bir son belli değildi. Bu yolda tutunabileceğimiz tek şey birbirimizdik. Ve bizde tutunabileceğimiz tek şeye tutunduk, birbirimize." Okuldan çıkmış işe yetişmeye çalışan Carla, yolda bir kitapçı farkeder. İçeriyi merak edip dükkana girer. İçerisi onu çok tedirgin etmiştir. Kitapları incelerken yepyeni bir kitap gözüne çarpar. Kitabı alıp incelemeye başlar. Kitap oldukça ilgisini çeker çünkü içinde hiç yazı yoktur. Sadece sayfalardan birinde bir cümle yazıyordur. Carla bu cümleyi okuduğunda kitaptan beyaz bir ışık huzmesi yayılır. O daha ne olduğunu anlamadan kendisini bir ormanda, uçurumun kenarında bulur. Neler olduğunu anlamayan Carla henüz başına gelecek olaylardan habersizdir. Bilmiyordur ki bu sadece buzdağının görünen kısmıdır. İşte bu Carla WHİTE'ın hikayesi. Sadece onun değil, ruhu esaret altında olan herkesin hikayesi. Kapak Tasarım:Prezevenk31

23 Mayıs 2000. Doğumum benim kıyametimdi. Çok sevdiğim o doğum günlerim, şimdi bana cehennemdi. Kendimin en büyük düşmanı yine bendim. Ben, kendimi bir cehenneme hapsetmiştim. Bir mum, iki mum, üç mum... Bir yalan uydurdum. İki ceset buldum. Bir mum, iki mum, üç mum... Bir oyun kurdum. Bütün planlarını ben bozdum. *** Sancılı bir intikam bütün bedenimi kuşatmışken önceliğim aşk olmamalıydı.

"Söylesene bu günâhkarı affedebilecek misin?"

Efeyla nın iki tarafı vardı . Bir tarafta insanlar diğer tarafta ise tüm sihirli canlılar yaşardı . Aklı yerinde olan Kimse bu iki tarafı ayıran sınırı geçmez buna da cürret etmezdi . Zira sınırı bir kez geçen asla geriye dönemezdi . Sıradan bir insan olan twyla ise bilmeden sınırı geçtiğinde artık dönmek için çok geçti . O artık her türlü sihirli varlığın içinde ki tek bir insandı ... ancak yıllar önce yıkılan krallık ile ilgili öğrendiği sırdan sonra içindeki insan benliğini ne kadar koruyabilecekti ? *ejderha uyanıyor serisinin ilk kitap ı dır*